Vitas Gerulaitis: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 28 bajtów ,  13 lat temu
m
poprawa linków
m (poprawa linków)
m (poprawa linków)
'''Vitas Kevin Gerulaitis''' (ur. [[26 lipca]] [[1954]] w [[Brooklyn]]ie w [[Nowy Jork (miasto)|Nowym Jorku]], zm. [[17 września]] [[1994]] w Southampton w stanie [[Nowy Jork (stan)|Nowy Jork]]), [[tenis]]ista [[Stany Zjednoczone|amerykański]] pochodzenia litewskiego, zwycięzca [[Wielki Szlem (tenis)|wielkoszlemowego]] [[Australian Open]] w grze pojedynczej oraz [[Wimbledon]]u w grze podwójnej, zdobywca [[Puchar Davisa|Pucharu Davisa]].
 
Pochodził z rodziny litewskich emigrantów, wychowywał się w nowojorskiej dzielnicy [[Queens (dzielnica)|Queens]]. Należał do czołówki juniorów amerykańskich (w [[1971]] klasyfikowany na pozycji nr 6 w rankingu krajowym), był finalistą nieoficjalnych mistrzostw świata juniorów Orange Bowl w [[1972]]. W [[1973]] rozpoczął rywalizację w gronie seniorów, rok później wygrał pierwszy turniej (w [[Wiedeń|Wiedniu]]). W [[1975]] awansował do czołowej piętnastki na świecie, w [[1976]] był w ćwierćfinale Wimbledonu (po pokonaniu m.in. [[Arthur Ashe|Arthura Ashe'a]]). W [[1977]] na turnieju wimbledońskim dotarł do półfinału, przegrywając ze Szwedem [[Björn Borg|Borgiem]] po pięciosetowym meczu, uważanym za jedno z najlepszych spotkań w historii tenisa. Gerulaitis wykazał się w tym meczu dużymi umiejętnościami przy siatce, ostatecznie nie wystarczyło to jednak na Borga (Szwed wygrał 6:4, 3:6, 6:3, 3:6, 8:6), który pozostawał w tym okresie na Wimbledonie niepokonany.
 
Jedyny tytuł wielkoszlemowy w grze pojedynczej zdobył w 1977 w Australian Open; turniej był wówczas rozgrywany na kortach trawiastych w grudniu, ale prestiż imprezy był wówczas nieco mniejszy niż w końcu XX wieku. W finale Gerulaitis pokonał Brytyjczyka [[John Lloyd|Johna Lloyda]] (późniejszego męża [[Chris Evert]]) 6:3, 7:6, 5:7, 3:6, 6:2. Innym znaczącym osiągnięciem Gerulaitisa był finał turnieju [[Tennis Masters Cup|Masters]] w [[1979]], kiedy po raz pierwszy w karierze udało mu się pokonać [[Jimmy Connors|Jimmy'ego Connorsa]] (po 16 porażkach z rzędu); wygrał w tym turnieju także z [[John McEnroe|Johnem McEnroe]], a dopiero w finale uległ Borgowi. W lutym [[1978]] osiągnął najwyższą pozycję w karierze w rankingu światowym - nr 3, ale udało mu się ją utrzymać na krótko. W odróżnieniu od swoich głównych rywali ze ścisłej czołówki ówczesnego tenisa - Borga, Connorsa, McEnroe - zdarzały mu się częste porażki z potencjalnie słabszymi przeciwnikami. Wygrał łącznie w karierze 24 turnieje, w 29 przegrywał w finałach. Wśród finałowych porażek były także wielkoszlemowe - w 1979 uległ w finale [[US Open]] Johnowi McEnroe (5:7, 3:6, 3:6), w [[1980]] przegrał finał [[French Open]] z Borgiem (4:6, 1:6, 2:6).
 
Osiągał sukcesy także w grze podwójnej. W 1975 wygrał turniej wimbledoński w parze z [[Sandy Mayer]]em; Amerykanie przystąpili do rywalizacji jako para nierozstawiona i jako jedyni w historii zdobyli mistrzostwo, nie spotykając się po drodze z żadną parą rozstawioną. Gerulaitis triumfował łącznie w 8 turniejach deblowych, był także w 12 finałach. W maju [[1985]], krótko przed zakończeniem kariery, zajmował najwyższą pozycję w rankingu deblistów - nr 43. Jego zawodowe zarobki na korcie, zarówno w grze podwójnej jak i pojedynczej, wyniosły niemal trzy miliony dolarów.
 
Jako reprezentant USA występował w latach [[1976]]-1980 w rozgrywkach Pucharu Davisa (wyłącznie jako singlista). Bilans jego występów wynosił 11 zwycięstw i 3 porażki. Miał znaczący udział w zdobyciu przez USA trofeum w 1979, kiedy w finale pokonał Włochów [[Adriano Panatta|Panattę]] i [[Corrado Barazzutti|Barazzuttiego]]; w drodze do finału wygrywał także z Australijczykami [[Mark Edmondson|Edmondsonem]] i [[John Alexander|Alexandrem]] oraz Argentyńczykiem [[Jose-José Luis Clerc|Clercem]].
 
Gerulaitis był zawodnikiem praworęcznym. Dysponował dobrym wolejem (szczególnie bekhendowym) i refleksem przy siatce; kiedy czuł się optymalnie, potrafił grać w sposób widowiskowy. W gorsze dni wychodził na kort apatyczny i wtedy zazwyczaj zdarzały mu się niespodziewane porażki. Potrafił także zachowywać się na korcie w sposób niekulturalny, bywał karany finansowo za niesportowe zachowanie i kłótnie z sędziami. Anegdotyczne były jego stosunki z [[Wojciech Fibak|Wojciechem Fibakiem]] - po wygranym ćwierćfinale French Open 1980 odmówił podania ręki Fibakowi i podziękowania za grę, oświadczając, że zrobiłby to jedynie w przypadku porażki; faktycznie gest ten wykonał po miesiącu, kiedy Fibak pokonał go w 1/8 finału turnieju wimbledońskiego.
168 896

edycji