Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 2 bajty ,  11 lat temu
brak opisu edycji
 
Syn francuskiego pazia na dworze Ludwika XIV, studiował ''[[College des Quatre Nations]]'' w [[Institut de France]] w [[Paryż]]u. Po ukończeniu studiów, został w [[1749]] zatrudniony przez [[Filip (książę Parmy)|Filipa, księcia Parmy]]. W styczniu [[1749]] przybył do Księstwa. Polecające listy dał mu sam [[Ludwik XV]].
Filip początkowo był tylko doradcą (''consigliere'') Filipa, lecz [[26 stycznia]] [[1749]] roku został mianowany ''Intendente generale della Casa Reale'' (Intendentem Generalnym Domu Królewskiego). Zajmował się pieniężną strona organizacji rozrywek królewskiechkrólewskich, świąt, przedstawień teatralnych i organizowaniem budowy pałaców, ogrodów i budynków państwowych. Du Tillot wprowadził francuską muzykę do Parmy. W [[1757]] wystawił operę [[Jean-Philippe Rameau]].
 
W [[1759]] władca Parmy uczynił du Tillota swym ''primo ministro'' (pierwszym ministrem). Minister starał się ograniczyć wpływy feudałów, Kościoła i opodatkować ich przedstawicieli, a także zreformować państwo w duchu [[Oświecenie (okres)|Oświecenia]]. Otaczali go liberalni intelektualiści i artyści ([[Étienne de Condillac]], Paciaudi, [[Giovanni Bodoni]], [[Jean-Baptiste Boudard]]). zaproszonym przez niego był też [[Ennemond Alexandre Petitot]]. W roku [[1756]] do Parmy przybył na jego zaproszenie francuski szlachcic [[Guillaume Rouby de Cals]]. Razem z du tillotem wdrażał on oświeceniowe reformy. Zlikwidowana została (w praktyce) [[inkwizycja]]. Przekształcono państwowy periodyk ''[[Gazzetta di Parma]]'', istniejący od roku [[1735]] w oświeceniową gazetę , a wszechnica ''Università degli Studi di Parma'' została zreformowana w kierunku liberalno-deistycznym. Du Tillot zakładał liczne manufaktury i, jak podaje historyk [[Jeremy Black]], próbował wzmocnić kopalnictwo.
Tillot podporządkował państwu dobra martwej ręki, skonfiskował wiele dóbr nabożnych fundacji pieniężnych polepszając uposażenie proboszczy, zakazał apelacji do trybunałów kościelnych poza granicami Księstwa i zniósł inkwizycję papieską w Parmie. W roku [[1767]] zlikwidował zakon jezuitów w Księstwie. W 1767-1769 toczyła sie z tego powodu wojna państw burbońskich (Księstwo, Neapol-Sycylia, Francja i Hiszpania) przeciw papieżowi Klemensowi XIII, który zmarł w 1769 roku.
 
W roku [[1764]] du Tillot został markizem di Felino i otrzymał posiadłości di Fellino i San Michele in Tiorre. Jego starania by [[Jezuici]] opusciliopuścili Parmę, a waładzawładza kościelna została podoporządkowanapodporządkowana świeckiej sprowadziły gniew Państwa Kościelnego, pod którym ugiął się nowy władca Parmy [[Ferdynand I Parmeński]] rządzący od roku [[1765]], tym bardziej, e dewotów wsparła jego świeżo przybyła do Parmy żona Maria z Habsburgów. [[19 listopada]] roku [[1771]] du Tillot uciekł do Hiszpanii. Zmarł w Paryżu w [[1774]] roku.
 
===źródła===