III Korpus Polski w Rosji: Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  12 lat temu
ort.
(drobne merytoryczne)
(ort.)
Poczynając od [[15 lutego]] przystąpił on, w oparciu o uzyskaną bazę, do działań mających na celu obronę polskiego stanu posiadania na Ukrainie. Jednocześnie zarządził koncentracje zorganizowanych już oddziałów na Ukrainie w rejonie Antonina i [[Winnica (miasto)|Winnicy]] oraz wydał decyzję o powołaniu w sensie militarno - organizacyjnym. Zwierzchnikiem politycznym nad formacjami III Korpusu był por. [[Władysław Raczkiewicz]], występujący w imieniu [[Rada Regencyjna|Rady Regencyjnej]]. Na podstawie decyzji Raczkiewicza w Korpusie następują zmiany personalne. Dowódca zostaje gen. [[Aleksander Osiński]], szefem sztabu płk. Barthel de Weydenthal. Korpus brał udział w walkach z oddziałami Czerwonej Gwardii wspólnie z jednostkami ukraińskimi. Dowództwo korpusu podejmowało próby porozumienia się z rządem [[Ukraińska Republika Ludowa|Ukraińskiej Republiki Ludowej]], ale wobec złożoności sytuacji do porozumienia nie doszło. Również umowa między III Korpusem, a dowództwem austriackim z [[22 czerwca]] [[1918]] nie została wprowadzona w życie.
 
Kres Korpusu nastąpił nocą z [[9 czerwca|9]] na [[10 czerwca]] [[1918]]. Jednostki polskie zostały otoczone przez przeważające siły dywizji austriackich. Wobec takiej sytuacji dowództwo polskie podjęło decyzję o niepodejmowaniu walki i podpisało kapitulację. Władze austriackie nakazały rozlokować się oddziałom Korpusu w rejonie Pików, Janów, Chmielnik gdzie pod koniec czerwca 1918 wraz z grupą gen. [[Władysław GllasGlass|GllasaGlassa]], wtedy już dowódca płk. [[Juliusz Rómmel]] zostały rozbrojone. Żołnierze zdemobilizowanego korpusu, zgodnie z umową podpisaną po kapitulacji, zostali w kilku transportach przewiezieni do Polski.
 
== Bibliografia ==
Anonimowy użytkownik