Petro Pancz: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 66 bajtów ,  11 lat temu
m (lit.)
'''Petro Pancz''', ([[język ukraiński|ukr]] '''Петро Панч'''), właściwie Petro Josyfowycz Panczenko. – [[Ukraina|ukraiński]] nowelista, powieściopisarz, autor bajek dla dzieci. Pisał pod pseudonimem Maksym Otawa, P. Pan. Petro Pancz zmarł [[1 grudnia]] [[1978]] r. w [[Kijów|Kijowie]].
{{linki}}
'''Petro Pancz''', ukr. '''Петро Панч''', – nowelista, powieściopisarz, autor bajek dla dzieci. Swoje pierwsze utwory opublikował, mając za sobą życiowy bagaż doświadczeń, w wieku lat 30. Naprawdę nazywał się Petro Josyfowycz Panczenko. Urodził się 4 lipca 1891 r. w Wałkach, w Charkowskim powiecie, w rodzinie majstra-kołodzieja. Dzieciństwo pisarza, które później opisał w swej książce ''На калуновим мості'', obfitowało w głębokie, życiowe wydarzenia. Mając 15 lat, po ukończeniu dwurocznej szkoły, zaczął pracować – najpierw przepisując dokumenty w miejscowym Domu Ludowym, stając się z czasem pomocnikiem agenta ziemskiego. Jako siedemnastoletni młodzieniec opuszcza rodzinne strony, szukając szczęścia w Charkowie – znajduje tam posadę w szkole żeńskiej. W Charkowie Pancz spotyka się ze studentami z kręgu Młodzieży Studenckiej. Głód wiedzy ciągnie go do książek. Wstąpiwszy do Połtawskiej Szkoły Geodezyjnej, zostaje zmobilizowany do armii tuż po zakończeniu nauk, w 1915 r. W wojsku, w Odeskiej Szkole Artyleryjskiej, dostaje pagony oficerskie i trafia na front pierwszej wojny światowej. Wiosną 1921 roku Pancz przyjeżdża w rodzinne Wałki. W tym okresie pisarz rozpoczyna swą twórczą działalność. W gazetach „Вісті”, „Незаможник”, „Селянська правда” zjawiają się jego pierwsze utwory, opowiadania, felietony, drukowane pod pseudonimem Maksym Otawa. Wysyłając materiał do „Незаможникa”, Panczenko podpisuje się skrótowo P. Pan, ale nadchodzące czasy wojny z panami spowodowały, że wystraszony następstw redaktor gazety zmienił ową skróconą formę na P.Pancz. W 1923 r. Pancz znalazł się z powrotem w Charkowie, ówczesnej stolicy Ukrainy, by z radością oddawać się swej twórczości. Pracował w magazynie „Червоний шлях”. Jego książki wychodziły wtedy jedna za drugą: ''Там, де верби над ставом, Гнізда старі, Поза життям, Солом`яний дим, Мишачі нори.'' W tym czasie Pancz należał do grup literackich: Плуг, ВАПЛІТЕ, ВУСПП. W 1928 wychodzi zbiór powieści ''Голубі ешелони.'' Przez 20 lat, aż do 1947, Pancz doświadcza niemiłych przytyków za treść książki, której następnej redakcje wychodzą już ideologicznie zmienione. Pierwsza powieść ''Право на смерть'' była już od początku poddana cenzurze i wyszła później przerobiona pod nazwą ''Облога ночі''. W latach trzydziestych Pancz przerabia tematykę rewolucyjno-historyczną o dzieciach i dla dzieci, w książkach ''Малий партизан, Будемо літати, Син Таращанського полку''. W latach 1939-40 stoi na czele Lwowskiego Stowarzyszenia Pisarzy; potem podczas drugiej wojny światowej jest głównym redaktorem działu literatury w radiostacji „Ukraina Radziecka” w Moskwie. Wtedy został członkiem Komitetu Wszechsłowiańskiego, w jakim pracował do zakończenia wojny. W tych latach jego twórczy dorobek to: ''Рідна земля, Гнів матері, Зозуля, Кортить курці просо''. W 1954 r. ukazał się jeden z najlepszych utworów Pancza: powieść ''Гомоніла Україна''. W 1965 Pancz pisze o swojej młodości w powieści ''На калиновим мості''. Utwór ten zostaje odznaczony później Nagrodą im. Tarasa Szewczenki. Twórczość dla dzieci to osobny dział w twórczości Panczenki: jeszcze w 1922 r. napisał krótki utwór ''Свистин'', a potem w 1924 r. ''Портрет''. W latach trzydziestych światło dzienne ujrzały książeczki dla dzieci: ''Гиля, гуси, Вовчий хвіст, Будемо літати, Гарні хлопці, Для вас і про вас''. Ostatnia książka Panczenki, zbiór przemyśleń i krótkich form literackich ''Відлітають журавлі'', wyszła w 1973 r. Petro Pancz zmarł 1 grudnia 1978 r. w Kijowie.
 
Urodził się [[4 lipca]] [[1891]] r. w [[Wałki (obwód charkowski)|Wałkach]], w [[Obwód charkowski|Charkowskim powiecie]], w rodzinie majstra-kołodzieja. Swoje dzieciństwo opisał w książce ''На калуновим мості''. Mając 15 lat, po ukończeniu dwurocznej szkoły, zaczął pracować – najpierw przepisując dokumenty w miejscowym Domu Ludowym, stając się z czasem pomocnikiem agenta ziemskiego. W wieku 17 lat przeniósł się do Charkowa i rozpoczął pracę w szkole żeńskiej. W Charkowie Pancz spotykał się ze studentami z kręgu Młodzieży Studenckiej. Rozpoczął naukę w [[Połtawa|Połtawskiej]] Szkole Geodezyjnej, tuż po zakończeniu nauki został zmobilizowany do armii w [[1915]] r. W wojsku, w Odeskiej Szkole Artyleryjskiej, zdobył stopień oficera i trafił na front [[I wojna światowa|pierwszej wojny światowej]]. Wiosną [[1921]] roku Pancz wrócił do Wałek.
 
'''Petro Pancz''', ukr. '''Петро Панч''', – nowelista, powieściopisarz, autor bajek dla dzieci. Swoje pierwsze utwory opublikował, mając za sobą życiowy bagaż doświadczeń, w wieku lat 30. Naprawdę nazywał się Petro Josyfowycz Panczenko. Urodził się 4 lipca 1891 r. w Wałkach, w Charkowskim powiecie, w rodzinie majstra-kołodzieja. Dzieciństwo pisarza, które później opisał w swej książce ''На калуновим мості'', obfitowało w głębokie, życiowe wydarzenia. Mając 15 lat, po ukończeniu dwurocznej szkoły, zaczął pracować – najpierw przepisując dokumenty w miejscowym Domu Ludowym, stając się z czasem pomocnikiem agenta ziemskiego. Jako siedemnastoletni młodzieniec opuszcza rodzinne strony, szukając szczęścia w Charkowie – znajduje tam posadę w szkole żeńskiej. W Charkowie Pancz spotyka się ze studentami z kręgu Młodzieży Studenckiej. Głód wiedzy ciągnie go do książek. Wstąpiwszy do Połtawskiej Szkoły Geodezyjnej, zostaje zmobilizowany do armii tuż po zakończeniu nauk, w 1915 r. W wojsku, w Odeskiej Szkole Artyleryjskiej, dostaje pagony oficerskie i trafia na front pierwszej wojny światowej. Wiosną 1921 roku Pancz przyjeżdża w rodzinne Wałki. W tym okresie pisarz rozpoczyna swą twórczą działalność. W gazetach „Вісті”, „Незаможник”, „Селянська правда” zjawiają się jego pierwsze utwory, opowiadania, felietony, drukowane pod pseudonimem Maksym Otawa. Wysyłając materiał do „Незаможникa”, Panczenko podpisuje się skrótowo P. Pan, ale nadchodzące czasy wojny z panami spowodowały, że wystraszony następstw redaktor gazety zmienił ową skróconą formę na P.Pancz. W [[1923]] r. Pancz znalazł się z powrotem w Charkowie, ówczesnej stolicy Ukrainy, by z radością oddawać się swej twórczości. Pracował w magazynie „Червоний шлях”. Jego książki wychodziły wtedy jedna za drugą: ''Там, де верби над ставом, Гнізда старі, Поза життям, Солом`яний дим, Мишачі нори.'' W tym czasie Pancz należał do grup literackich: Плуг, ВАПЛІТЕ, ВУСПП. W [[1928]] wychodzi zbiór powieści ''Голубі ешелони.'' Przez 20 lat, aż do [[1947]], Pancz doświadcza niemiłych przytyków za treść książki, której następnej redakcje wychodzą już ideologicznie zmienione. Pierwsza powieść ''Право на смерть'' była już od początku poddana cenzurze i wyszła później przerobiona pod nazwą ''Облога ночі''. W latach trzydziestych Pancz przerabia tematykę rewolucyjno-historyczną o dzieciach i dla dzieci, w książkach ''Малий партизан, Будемо літати, Син Таращанського полку''. W latach [[1939]]-[[1940|40]] stoi na czele [[Lwowskie Stowarzyszenie Pisarzy|Lwowskiego Stowarzyszenia Pisarzy]]; potem podczas [[II wojna światowa|drugiej wojny światowej]] jestbył głównym redaktorem działu literatury w radiostacji „Ukraina Radziecka” w [[Moskwa|Moskwie]]. Wtedy został członkiem [[Komitet Wszechsłowiański|Komitetu Wszechsłowiańskiego]], w jakim pracował do zakończenia wojny. W tych latach jego twórczy dorobek to: ''Рідна земля, Гнів матері, Зозуля, Кортить курці просо''. W [[1954]] r. ukazał się jeden z najlepszych utworów Pancza: powieść ''Гомоніла Україна''. W [[1965]] Pancz piszenapisał o swojej młodości w powieści ''На калиновим мості''. Utwór ten zostajezostał odznaczony później [[Nagroda im. Tarasa Szewczenki|Nagrodą im. Tarasa Szewczenki]]. Twórczość dla dzieci to osobny dział w twórczości Panczenki: jeszcze w [[1922]] r. napisał krótki utwór ''Свистин'', a potem w [[1924]] r. ''Портрет''. W latach trzydziestych światło dzienne ujrzały książeczki dla dzieci: ''Гиля, гуси, Вовчий хвіст, Будемо літати, Гарні хлопці, Для вас і про вас''. Ostatnia książka Panczenki, zbiór przemyśleń i krótkich form literackich ''Відлітають журавлі'', wyszła w [[1973]] r. Petro Pancz zmarł 1 grudnia 1978 r. w Kijowie.
 
Za Національною бібліотекою для дітей.
 
[[Kategoria:Ukraińscy pisarze|Pancz]]
{{DEFAULTSORT:Pancz}}
[[Kategoria:Twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej|Pancz]]
[[Kategoria:Ukraińscy pisarze|Pancz]]
 
[[eo:Petro Panĉ]]