II wojna kappelska: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 143 bajty ,  12 lat temu
(lit.)
Do [[I wojna kappelska|I wojny]] doszło w [[1529]] r. Wojska protestanckie zajęły szereg miejscowości w [[Argowia|Argowii]]. Siły obu walczących stron nie chciały jednak za bardzo walczyć ze sobą, o czym świadczy fakt częstego bratania się żołnierzy obu armii. [[26 czerwca]] doszło zatem do zawarcia pokoju kończącego I wojnę kappelską w wyniku którego postanowiono, że na terenach wspólnej władzy, miejscowe władze decydować będą o wyznaniu ich mieszkańców.
 
Pierwszy pokój kappelski pozwalał więc formalnie na ekspansję [[Reformacja|Reformacji]], jednak nie rozwiał on wszystkich obaw [[Huldrych Zwingli|Zwinliego]] i [[Zurych (kanton)|Zurychu]]. Obawiali się oni zbrojnego wystąpienia [[Karol V Habsburg|cesarza Karola V]] i jego brata [[Ferdynand I Habsburg|Ferdynanda]] przeciw protestantom niemieckim i szwajcarskim i szykowali koalicję z [[landgraf]]ami z [[Hesja|Hesji]] i [[Bazylea|Bazylei]]. Uważając pięć kantonów katolickich za prawdopodobnych sprzymierzeńców obu władców w takim przedsięwzięciu, postanowili jak najprędzej pozbyć się potencjalnego zagrożenia. Odmowa udziału katolickich kantonów w lokalnej wojnie sprzymierzonej [[Gryzonia|Gryzonii]] z kasztelanem Musso na jeziorze [[Como (jezioro)|Como]] w marcu i kwietniu [[1531]] r. zdawała się potwierdzać teorię Zwingliego. Zwingliemu nie powiódł się plan stworzenia wielkiego przymierza przeciwko Habsburgom z protestantami niemieckimi, a nawet z [[Francja|Francją]], [[Wenecja|Wenecją]] i Mediolanem[[Mediolan]]em.
 
Z początkiem 1521 r. Zwingli zwrócił się do władz pięciu kantonów katolickich z żądaniem zezwolenia na swobodne wyznawanie kultu reformowanego na ich terenie. Żądanie to zostało potraktowane jako mieszanie się w sprawy wewnętrzne tych kantonów, niezgodne z wcześniejszymi ustaleniami i w związku z tym odrzucone. W tej sytuacji Zurych zaczął naciskać na [[Berno (kanton)|Berno]], by wspólnie z nim podjęło interwencję militarną. Berno odmówiło, jednak w maju 1531 r. obydwa kantony wprowadziły [[embargo]] żywnościowe przeciwko pięciu kantonom katolickim. Obejmowało ono wszystkie zboża (należy podkreślić, że z powodu wcześniejszego nieurodzaju również kantony protestanckie borykały się z brakiem żywności i drożyzną) oraz sól.
 
Blokada nie odniosła zamierzonego skutku i kantony katolickie nie uległy żądaniom. Na początku października władze Berna jednostronnie zniosły embargo, co doprowadziło do powstania napięcia między dwoma głównymi sojusznikami protestanckimi. Katolickie kantony postanowiły to wykorzystać. W kilka dni później zgrupowały swoje oddziały na granicy kantonu Zug koło [[Kappel]].
20 553

edycje