Alexandre Ledru-Rollin: Różnice pomiędzy wersjami

WP:SK, drobne redakcyjne
(całość)
 
(WP:SK, drobne redakcyjne)
[[ImageGrafika:Alexandre Ledru-Rollin.jpg|250px|right|thumb]]
[[ImageGrafika:Ledru-Rollin-Pere-Lachaise.jpg|250px|right|thumb|Nagrobek Ledru-Rollina]]
'''Alexandre-Auguste Ledru-Rollin''' (ur. [[2 lutego]] [[1807]] w [[Paryż]]u - zm. [[31 grudnia]] [[1874]] w [[Fontenay-aux-Roses]]) - adwokat, dziennikarz i polityk francuski, jeden z liderów opozycji republikańskiej w czasie [[monarchia lipcowa|monarchii lipcowej]], kandydat w wyborach prezydenckich 1848, ponownie w opozycji w czasach [[II Cesarstwo Francuskie|II Cesarstwa]].
 
== Republikanin ==
Pochodził z rodziny drobnomieszczańskiej o tradycjach republikańskich. W wieku 22 lat rozpoczął pracę jako adwokat w Paryżu, gdzie wsławił się prowadzeniem spraw dziennikarzy-republikanów. W 1841 został wybrany deputowanym departamentu [[Mans]], w Izbie Deputowanych sytuował się na skrajnej lewicy.
 
W 1843 rozpoczął publikację gazety ''Reforma'', wokół której skupiły się środowiska radykalnych republikanów, wśród nich [[Louis Blanc]], [[Godefroy Cavaignac]], [[Ferdinand Flocon]] i [[François Arago]]. Gazeta ta szybko stała się jednym z dwóch, obok umiarkowanego ''Nationala'', najchętniej czytanych dzienników we Francji. Ledru-Rollin słynął z konsekwentnego opowiadania się za republiką, był znakomitym mówcą, co - pomimo faktycznego braku skonkretyzowanego programu ekonomicznego - zapewniło mu ogromną popularność wśród robotników i mieszczan. W 1846 opublikował słynny manifest, w którym domagał się wprowadzenia głosowania powszechnego. Publikacja tego dokumentu, wydrukowanego w ogromymogromnym jak na tamte czasy 150 tysięcznym nakładzie, kosztowała go długi proces sądowy, który jednak przyniósł wyrok uniewinniający i jeszcze większy szacunek na francuskiej lewicy.
 
W latach 1847-1848 Ledru-Rollin należał do liderów tzw. kampanii bankietowej, przemawiając w czasie republikańskich bankietów i aktywnie agitując za wprowadzeniem republiki. Mimo tego wybuch rewolucji w lutym 1848 poważnie go zaskoczył (chociaż we wcześniejszych mowach parlamentarnych odwoływał się do możliwości wybuchu społecznego), co nie przeszkodziło mu wziąć w niej udziału. Ledru-Rollin wygłosił w Izbie Deputowanych słynną mowę, w której stanowczo sprzeciwiał się powołaniu regencji we Francji.
 
== II Republika ==
Po zwycięskiej rewolucji lutowej Ledru-Rollin wszedł w skład siedmioosobowego Rządu Tymczasowego, a od 25 lutego przejął obowiązki ministra spraw wewnętrznych. Reprezentował radykalne skrzydło republikańskie. Dokonał poważnych roszad osobowych w administracji państwowej, zmieniając urzędników czasów monarchii lipcowej na republikanów oraz zmieniając nazwę stanowiska prefekta na komisarza, odwołując się do instytucji komisarza [[Konwent Narodowy|Konwentu]] z czasów [[rewolucja francuska|rewolucji francuskiej]]. Zajmował się również kulturą i sztuką. W kwietniu i maju 1848 występował jednak przeciwko manifestacjom organizowanym przez radykalną lewicą (głównie [[blankizm|blankistów]]), natomiast w czasie [[dni czerwcowe|dni czerwcowych]] wykazał ostentacyjny brak zainteresowania zachodzącymi wydarzeniami. Mimo tego nadal uważany był za skrajnego radykała i odsunięty od władzy po stłumieniu powstania czerwcowego.
 
W wyborach na prezydenta II Republiki otrzymał 381 026 głosów, co dało mu trzecią pozycję. Była to dla niego ogromna porażka, w świetle wcześniejszej popularności klęską było przejście wielu robotników na stronę zwycięskiego [[Ludwik Napoleon Bonaparte|Ludwika Napoleona Bonapartego]]. Ledru-Rollin zachował jednak wpływy w reorganizującym się stronnictwie zjednoczonych radykałów i [[socjalizm|socjalistów]] i poważnie wpływał na kształt programu tej partii. Organizował propagandę republikańską przed wyborami parlamentarnymi w maju 1849, a po zdobyciu mandatu do Zgromadzenia Narodowego stanął na czele najbardziej radykalnej frakcji. W czerwcu 1849 usiłował drogą zbrojnego powstania obalić rząd [[Odilon Barrot|Odilona Barrota]], za co został pozbawiony mandatu. Nie czekając na proces, uciekł wówczas do [[Londyn]]u.
 
== Działalność emigracyjna ==
Ledru-Rollin w ograniczonym stopniu wspierał działalność opozycji republikańskiej we Francji. W 1871 opublikował broszurę, w której rozważał możliwość całkowitej rezygnacji z obieralnego rządu, której jednak nie rozwinął. Wrócił do ojczyzny w 1871, został formalnie wybrany deputowanym, lecz nie odgrywał już żadnej roli politycznej.
 
Jest pochowany na cmentarzu [[Père-Lachaise]]. Jego imię nosi również stacja metra oraz bulwar w Paryżu oraz w Mans.
 
== Bibliografia ==
[[Kategoria:Francuscy politycy]]
[[Kategoria:Francuscy prawnicy]]
[[Kategoria:Monarchia lipcowa]]
[[Kategoria:II Republika Francuska]]
[[Kategoria:Monarchia lipcowa]]
 
[[de:Alexandre Ledru-Rollin]]