Ulica Floriańska w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

(kat., drobne redakcyjne)
Ulica Floriańska została wytyczona w roku 1863 jako jedna z czterech ulic odchodzących promieniście od powstałego wtedy [[Plac Weteranów 1863 r. w Warszawie|Pl. Weteranów 1863 r.]] Pozostałymi były jej przedłużenie - Aleja Kazimierza Lisieckiego "Dziadka", będąca dziś alejką w [[Park Praski|Parku Praskim]], i kolejna parkowa aleja - ul. [[Ulica Waleriana Łukasińskiego w Warszawie|Łukasińskiego]], której przeciwległy koniec dał początek ul. [[Ulica Jakuba Jasińskiego w Warszawie|Jasińskiego]].
 
Rozwój tych terenów związany był z wybudowaniem w latach 1859-64 [[Most Kierbedzia|Mostu Kierbedzia]]; pierwszym budynkiem usytuowanym przy [[Plac Weteranów 1863 r. w Warszawie|Pl. Weteranów 1863 r.]] był jednak dopiero [[Bazylika katedralna św. Michała i św. Floriana w Warszawie|kościół pw. św. św. Michała Archanioła i Floriana]] wybudowany według projektu [[Józef Pius Dziekoński|Józefa Piusa Dziekońskiego]] do roku 1904. Sam plac nazwano wtedy ''Placem Floriańskim'', zaś przy samej Floriańskiej - wtedy ''Konstantynowskiej'' - wybudowano u zbiegu u z [[Ulica Jagiellońska w Warszawie|ul. Jagiellońską]] ''Zakład dla Wdów po Poległych Żołnierzach i Oficerach''. Inicjatorem budowy zakładu był rosyjski Czerwony Krzyż; po odzyskaniu niepodległości w budynku mieściło się ''Schronisko dla Weteranów Powstania 1863''.
 
W drewnianych barakach od nr. 4/6 wkrótce rozpoczęło działalność ''Towarzystwo Kuchni RuchomychRuchomej'', charytatywnie wydające posiłki ubogim. Po roku 1910 powstały dwie czynszowe kamienice; w większej z nich, pod nr 8, działał w okresie międzywojennym ''Hotel Wschodni''.
 
W roku 1930 postał gmach mieszczący ''Wydział Wojskowy Zarządu Miasta'', którym kierował generał [[Edward Szpakowski]]; w marcu 1942 został on rozstrzelany w [[Treblinka (KL)|Treblince]] wraz z grupą więźniów z Warszawy - była to zemsta warszawskiego gubernatora [[Ludwig Fischer|Ludwiga Fischera]] za atak na niemieckich policjantów w [[Anin|Aninie]].
948

edycji