Aleja Jana Pawła II w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

(Al. Jana Pawła II wg. MSI)
==Historia==
 
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od [[Aleje Jerozolimskie w Warszawie|Alej Jerozolimskich]] do [[Ulica Twarda w Warszawie|Twardej]] oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei ''Rondo Babka''.
Ulica została wytyczona po [[II_wojna_światowa|II wojnie światowej]], podczas odbudowy stolicy, na gruzach dawnego getta. Przed wojną nie istniała. W czasach [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] nosiła imię [[Julian Marchlewski|Juliana Marchlewskiego]].
W swym przebiegu nowo powstała ulica ''Juliana Marchlewskiego'' wchłonęła dawne ulice ''Solną'', ''Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego'' oraz ''Parysowską'' wraz z ''Placem Parysowskiem''.
*''Ulica Solna'' - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralnej]] do ul. ''Leszno'' (dziś: [[Aleja Solidarności w Warszawie|Al. Solidarności]]). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie [[Getto warszawskie|getta]], cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę ''Solną' wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (''Solna 16'', dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
*''Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego'' - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę ''Gęsią'' (dziś: ul. [[Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie|Anielewicza]] z ul. [[Ulica Miła w Warszawie|Miłą]]. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.
*''Ulica Parysowska'' - powstała w roku 1893, biegła od ul. [[Ulica Stawki w Warszawie|Stawki]] do [[Ulica Dzika w Warszawie|Dzikiej]]. Jednocześnie po zachodniej stronie ulicy wytyczono ''Plac Parysowski'' w kształcie zbliżonym do trapezu. Nazwę nadano dla upamiętnienia jurydyki [[Parysowska|Parysowskiej]], istniejącej tu od XVI wieku. Zabudowana ulicy powstawała od pierwszego dziesięciolecia XX wieku, z nasileniem przed wybuchem I wojny światowej. W okresie 1940-42 znalazła się w obrębie getta, zabudowania zostały doszczętnie zniszczone podczas powstania 1943.
Ulica i plac zostały ostatecznie zlikwidowane w roku 1961 po wytyczeniu końcowego odcinka Trasy N-S. Współczesnej varsavianistyce nie są niestety znane żadne zdjęcia ukazujące wygląd zabudowy ''Parysowa'' i ul. ''Parysowskiej'' przed rokiem 1939. Zachowały się jedynie fotografie lotnicze, ukazujące ogólny zarys zabudowań.
 
 
== Bibliografia ==
 
*{{cytuj książkę | nazwisko= Zieliński | imię=Jarosław ||tytuł=Atlas Dawnej Architektury Ulic i Placów Warszawy, tom 5 | data=1999 | strony= 68 | wydawca=[[Towarzystwo Opieki nad Zabytkami]] | isbn = 83909794-6-2}}
 
==Ciekawostki==
948

edycji