George Brown (polityk): Różnice pomiędzy wersjami

ort., WP:SK
(ort., WP:SK)
W kwietniu [[1947]] r. Brown został parlamentarnym prywatnym sekretarzem Kanclerza Skarbu [[Hugh Dalton]]a. Następnie został parlamentarnym sekretarzem w ministerstwie rolnictwa. W [[1951]] r. został ministrem robót, jednak bez prawa zasiadania w gabinecie. W tym samym roku musiał opuścić stanowisko, gdyż Partia Pracy przegrała wybory parlamentarne. W [[1955]] r. został członkiem laburzystowskiego gabinetu cieni. W [[1956]] r. przegrał wybory na Skarbnika Partii Pracy. W [[1960]] r. został wiceprzewodniczącym partii, pokonując w wyborach [[Frederick Lee|Fredericka Lee]] i [[James Callaghan|Jamesa Callaghana]]. Po nagłej śmierci lidera laburzystów [[Hugh Gaitskell]]a w [[1963]] r. Brown przejął tymczasowo stanowiska lidera Partii Pracy i lidera Opozycji. Wystartował również w wyborach na lidera partii, ale przegrał w nich z Haroldem Wilsonem. Pozostał jednak na stanowisku wiceprzewodniczącego partii.
 
Po wygranej Partii Pracy w wyborach [[1964]] r. Brown objął nowoutworzonenowo utworzone stanowisko ministra spraw ekonomicznych. Otrzymał również tytuł pierwszego sekretarza stanu. Na tych stanowiskach Brown odpowiadał za przygotowanie "narodowego planu" ekonomicznego. Plan został przedstawiony [[16 września]] [[1965]] r. i określał wszystkie aspekty rozwoju ekonomicznego kraju w okresie najbliższych pięciu lat. Po wyborach [[1966]] r. Brown opowiadał się za jak najszybszą dewaluacją funta. Sprzeciwiali się temu premier Wilson i Kanclerz Skarbu Callaghan. Kiedy gabinet stosunkiem głosów 17 do 6 opowiedział się przeciw dewaluacji, Brown złożył rezygnację. Otrzymał wówczas stanowisko ministra spraw zagranicznych. W maju [[1967]] r. złożył drugie podanie o przyjęcie Wielkiej Brytanii do [[Europejska Wspólnota Gospodarcza|EWG]], ale podobnie jak pierwsze zostało ono zawetowane przez [[Francja|Francję]].
 
Brown zrezygnował dość niespodziewanie w marcu [[1968]] r. Jako przyczynę podawano problemy ministra z alkoholem. Dzień wcześniej miał przyjść pijany na spotkanie z premierem. W [[1970]] r. Brown przegrał wybory parlamentarne w swoim okręgu. Wkrótce potem został kreowany parem dożywotnim jako '''baron George-Brown''' i zasiadł w [[Izba Lordów|Izbie Lordów]]. Z tej okazji zmienił nazwisko na George-Brown. W [[1971]] r. opublikował swoją autobiografię pt. ''In My Way''. W [[1981]] r. przeszedł do [[Partia Socjaldemokratyczna (brytyjska)|Partii Socjaldemokratycznej]].
 
{{DEFAULTSORT:Brown, George}}
 
[[Kategoria:Ministrowie spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii]]
[[Kategoria:Parowie dożywotni]]
 
{{Link FA|en}}
 
[[de:George Brown]]
[[en:George Brown, Baron George-Brown]]
140 914

edycji