Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 3 bajty ,  10 lat temu
dr
Ukończył w 1963 studia z zakresu chemii na [[Uniwersytet w Padwie|Uniwersytecie w Padwie]]. Pracował na tej uczelni jako wykładowca, habilitował się na Uniwersytecie w Wenecji. W latach 1980-1999 był profesorem uniwersyteckim.
 
Od 1976 zasiadał w kierownictwie [[Włoska Partia Socjalistyczna|Włoskiej Partii Socjalistycznej]]. Należał do najbliższych współpracowników [[Bettino Craxi|Bettina CraksiegoCraxiego]].
 
W latach 1964-1980 i ponownie od 1990 do 1995 zasiadał w radzie [[Wenecja|Wenecji]]. W okresie 1976-1994 sprawował mandat posła do [[Izba Deputowanych (Włochy)|Izby Deputowanych]] VII, VIII, IX, X i XI kadencji. W drugiej połowie lat 80. przez rok kierował grupą deputowanych PSI.
 
W 1980 po raz pierwszy wszedł w skład [[Rada Ministrów Włoch|Rady Ministrów]] jako minister do spraw wkładu państwa. Stanowisko to zajmował przez trzy lata. W 1986 w okresie kierowania rządem przez Bettina CraksiegoCraxiego pełnił funkcję ministra pracy. Od 1988 do 1989 był [[premierzy Włoch|wicepremierem]], następnie do 1992 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych Republiki Włoskiej.
 
Jego karierą polityczną zachwiało [[śledztwo]] ''Mani pulite'' (czyste ręce) prowadzone w związku z tzw. aferą [[Tangentopoli]], które doprowadziło na początku lat 90. do upadku większości włoskich partii politycznych. Gianni De Michelis został oskarżony o szereg przestępstw [[korupcja|korupcyjnych]] i następnie skazany na kary [[pozbawienie wolności|pozbawienia wolności]] za wręczanie [[łapówka|łapówek]] i nielegalne finansowanie.
Do działalności partyjnej powrócił w 1996, powołując wraz z innymi dawnymi działaczami PSI Partię Socjalistyczną. Po zjednoczeniu się z Ligą Socjalistyczną został jednym z liderów [[Nowa Włoska Partia Socjalistyczna|Nowej Włoskiej Partii Socjalistycznej]], która przystąpiła do centroprawicowego [[Dom Wolności|Domu Wolności]].
 
W [[wybory do Parlamentu Europejskiego we Włoszech w 2004 roku|wyborach w 2004]] uzyskał mandat posła do [[Parlament Europejski|Parlamentu Europejskiego]]. W 2005 przejął władzę w NPSI, gdy sądownie unieważniono wybór [[Bobo Craxi|Vittoria CraksiegoCraxiego]] na sekretarza partii, co doprowadziło do rozłamu u socjalistów. W 2006 został wybrany deputowanym, jednak odmówił objęcia mandatu, pozostając w PE.
 
W 2007 przegrał walkę o przywództwo w NPSI na rzecz [[Stefano Caldoro]], który sprzeciwiał się porzuceniu dotychczasowej koalicji [[Silvio Berlusconi|Silvia Berlusconiego]]. Gianni De Michelis wraz ze swoimi zwolennikami (wśród których znalazł się europoseł [[Alessandro Battilocchio]]) utworzył [[Partia Socjalistyczna (Włochy)|Partię Socjalistyczną]], z którą po kilku miesiącach wszedł do większego ugrupowania o tej samej nazwie.