Tony Dallara: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 62 bajty ,  11 lat temu
→‎Biografia: kosmetyka
m (ort., ort., int., lit., drobne redakcyjne, WP:SK)
(→‎Biografia: kosmetyka)
== Biografia ==
Antonio Lardera urodził się jako najmłodszy z pięciorga dzieci Battisty Lardera, byłego chórzysty opery [[La Scala]] i Lucii, byłej guwernantki. Wychowywał się w [[Mediolan]]ie. Po ukończeniu szkoły zaczął pracować, najpierw jako barman potem jako urzędnik. Wcześnie odkrył u siebie zamiłowanie do śpiewania; został wkrótce solistą w mediolańskich, lokalnych grupach (m.in. Rocky Mountains, przemianowanym później na [[I Campioni]]).
Jego wzorami w tym czasie (poł. lat 50. XX w.) byli [[Frankie Laine]] a zwłaszcza popularny wówczas w USA i Europie zespól [[The Platters]] z solistą [[Tony WIlliams]]em na czele; właśnie na ich stylu opiera świadomie Tony Dallaraoparł swoje pierwsze piosenki. Występując w lokalnym klubie Santa Tecla poznajepoznał m.in. [[Adriano Celentano]].
 
W 1957 został dostrzeżony przez Waltera Guertlera, szefa niewielkiej wytwórni płytowej Music; cały zespól podpisujepodpisał kontrakt nagraniowy. Wtedy też Antonio Lardera zdecydował się przyjąć pseudonim artystyczny Tony Dallara.
 
Pierwszym sukcesem Tony’ego Dallary stał się w 1957 singiel z piosenką ''[[Come prima]]'', która przez wiele tygodni przewodziła włoskiej liście przebojów i została sprzedana w ilości 300 000 egzemplarzy, co było rekordem w ówczesnych Włoszech. Piosenka wkrótce zdobyła międzynarodową popularność. Wtedy też, we włoskiej muzyce pop wszedł do życia nowy termin [[urlatori]], określający nowe pokolenie piosenkarzy, którzy świadomie wzorują się na [[rock and roll]]u, w przeciwieństwie do tradycjonalistów (jak [[Claudio Villa]], [[Nunzio Gallo]] czy [[Luciano Tajoli]]) wzorujących sie mniej lub bardziej na belcancie.
Wkrótce potem Tony Dallara odbył służbę wojskową, po czym powrócił do działalności estradowej, nagrywając w latach 1958-59 szereg singli: ''Ti dirò'', ''Brivido blu'', ''Ghiaccio bollente'', ''Julia''. W 1959 roku występuje również w 2 filmach: ''Agosto, donne mie non vi conosco'', w reż. [[Guido Malatesta|Guido Malatesty]], z udziałem m.in. [[Memmo Carotenuto]] i [[Raffaele Pisu]], oraz ''I ragazzi del Juke-Box'', w reż. [[Lucio Fulci]], z udziałem popularnych piosenkarzy jak: [[Betty Curtis]], [[Fred Buscaglione]], [[Gianni Meccia]] i Adriano Celentano.
 
W 1960 roku Tony Dallara osiągnął kolejny sukces wygrywając [[Festiwal Piosenki Włoskiej|Festiwal w Sanremo]] piosenką ''Romantica'' (w parze z [[Renato Rascel]]em). Piosenka osiągnąła sukces porównywalny z Come prima i została przetłumaczona na różne języki, w tym tak egzotyczne jak perski i japoński. Najbardziej znana pozostaje wersja francuska w interpretacji [[Dalida|Dalidy]].
 
W tym samym roku Tony Dallara wystąpił w kolejnych filmach: muzycznym ''Sanremo, la grande sfida'', [[Piero Vivarelli|Piero Vivarellego]], z udziałem całej plejady ówczesnych gwiazd włoskiej piosenki jak: [[Teddy Reno]], [[Domenico Modugno]], [[Sergio Bruni]], [[Joe Sentieri]], [[Gino Santercole]], Adriano Celentano, Renato Rascel i [[Odoardo Spadaro]], oraz w ''I Teddy Boys della Canzone'' w reż. [[Domenico Paolella|Domenico Paolelli]], z udziałem takich gwiazd jak: [[Delia Scala]], [[Tiberio Murgia]], [[Ave Ninchi]], Teddy Reno i [[Mario Carotenuto]].
 
W 1961 roku Tony Dallara ponownie uczestniczył w Festiwalu w Sanremo z piosenką ''Un uomo vivo'', śpiewaną w parze z [[Gino Paoli]]m. Piosenka dotarła do dziesiątej pozycji.
W latach 80. powrócił jednak do świata muzyki, przypominając swoje dawne przeboje w nowoczesnych aranżacjach.
 
W 2008 roku zaawansowany już wiekowo Tony Dallara zdecydował się na ponowny start w Festiwalu w Sanremo (w parze z Teo Teocoli) z piosenką ''Cartà d'identità'', która jednak przepadła ona w eliminacjach. Piosenkarz jednak przypomniał o sobie uczestnicząc jako gość w różnych programach telewizji włoskiej.
 
== Dyskografia ==
9338

edycji