Tony Dallara: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 24 bajty ,  11 lat temu
zmiany redakcyjne
m (lit.)
(zmiany redakcyjne)
W 1957 został dostrzeżony przez Waltera Guertlera, szefa niewielkiej wytwórni płytowej Music; cały zespół podpisał kontrakt nagraniowy. Wtedy też Antonio Lardera zdecydował się przyjąć pseudonim artystyczny Tony Dallara.
 
Pierwszym sukcesem Tony’ego Dallary stał się w 1957 singiel z piosenką ''[[Come prima]]'', która przez wiele tygodni przewodziła włoskiej liście przebojów i została sprzedana w ilości 300 000 egzemplarzy, co było rekordem w ówczesnych Włoszech. Piosenka wkrótce zdobyła międzynarodową popularność. Wtedy też, we włoskiej muzyce pop wszedł do życia nowy termin [[urlatori]], określający nowe pokolenie piosenkarzy, którzy świadomie wzorują się na [[rock and roll]]u, w przeciwieństwie do tradycjonalistów (jak [[Claudio Villa]], [[Nunzio Gallo]] czy [[Luciano Tajoli]]) wzorujących siesię mniej lub bardziej na belcancie.
 
Wkrótce potem Tony Dallara odbył służbę wojskową, po czym powrócił do działalności estradowej, nagrywając w latach 1958-59 szereg singli: ''Ti dirò'', ''Brivido blu'', ''Ghiaccio bollente'', ''Julia''. W 1959 roku występuje również w 2 filmach: ''Agosto, donne mie non vi conosco'', w reż. [[Guido Malatesta|Guido Malatesty]], z udziałem m.in. [[Memmo Carotenuto]] i [[Raffaele Pisu]], oraz ''I ragazzi del Juke-Box'', w reż. [[Lucio Fulci]], z udziałem popularnych piosenkarzy jak: [[Betty Curtis]], [[Fred Buscaglione]], [[Gianni Meccia]] i Adriano Celentano.
 
W 1960 roku Tony Dallara osiągnął kolejny sukces wygrywając [[Festiwal Piosenki Włoskiej|Festiwal w Sanremo]] piosenką ''Romantica'' (w parze z [[Renato Rascel]]em). Piosenka osiągnąła sukces porównywalny z Come prima i została przetłumaczona na różne języki, w tym perski i japoński. Najbardziej znana pozostaje wersja francuska w interpretacji [[Dalida|Dalidy]].
 
W tym samym roku Tony Dallara wystąpił w kolejnych filmach: muzycznym ''Sanremo, la grande sfida'', [[Piero Vivarelli|Piero Vivarellego]], z udziałem całej plejady ówczesnych gwiazd włoskiej piosenki jak: [[Teddy Reno]], [[Domenico Modugno]], [[Sergio Bruni]], [[Joe Sentieri]], [[Gino Santercole]], Adriano Celentano, Renato Rascel i [[Odoardo Spadaro]], oraz w ''I Teddy Boys della Canzone'' w reż. [[Domenico Paolella|Domenico Paolelli]], z udziałem [[Delia Scala]], [[Tiberio Murgia]], [[Ave Ninchi]], Teddy Reno i [[Mario Carotenuto]].
 
W 1961 roku Tony Dallara ponownie uczestniczył w Festiwalu w Sanremo z piosenką ''Un uomo vivo'', śpiewaną w parze z [[Gino Paoli]]m. Piosenka dotarła do dziesiątej pozycji.
 
Artyście udało się za to wygrać konkurs [[Canzonissima]] piosenką B''ambinaBambina, bambina''; okazało się wkrótce, że był to jego ostatni wielki sukces.
 
Po 1962 roku Tony Dallara zmienił styl i zaczął śpiewać bardziej tradycyjne piosenki, ale bez większego powodzenia.
 
W 1964 roku w parze z [[Ben E. King]]iem ponownie wziął udział w Festiwalu w Sanremo piosenką ''Come potrei dimenticarti'', która w finale zajęła 3 miejsce. W tym samym roku uczestniczył w pierwszej edycji festiwalu [[Un disco per l'estate]] z piosenką ''Quando siamo in compagnia''. W następnych latach Tony Dallara powoli popadł w zapomnienie, nie umiejąc się dostosować do nowych [[Big bit|trendów muzycznych]].
 
W latach 70. uczestniczył jeszcze w festiwalu Un disco per l'estate 1972 piosenką ''Mister amore'', po czym zdecydował się wycofać z działalności estradowej i oddać się malarstwu.
W latach 80. powrócił jednak do świata muzyki, przypominając swoje dawne przeboje w nowoczesnych aranżacjach.
 
W 2008 roku zaawansowany już wiekowo Tony Dallara zdecydował się na ponowny start w Festiwalu w Sanremo (w parze z Teo Teocoli) z piosenką ''Cartà d'identità'', która przepadła w eliminacjach. Piosenkarz jednak przypomniał o sobie uczestnicząc jako gość w różnych programach telewizji włoskiej.
 
== Dyskografia ==