ARA General Belgrano (1938): Różnice pomiędzy wersjami

m
poprawa linków
m (robot poprawia: es:ARA General Belgrano)
m (poprawa linków)
W lipcu [[1946]] roku został wycofany ze służby amerykańskiej i w grudniu [[1951]] roku sprzedany [[Argentyna|Argentynie]] za 7,8 miliona USD (wraz z drugim okrętem tego typu: USS "Boise" (CL-47), który otrzymał nazwę [[ARA Nueve de Julio|ARA "Nuere de Julio"]]). "Phoenix" otrzymał nazwę '''ARA "Diecisiete de Octubre"''' ('''ARA "17 de Octubre"'''), lecz po obaleniu [[Juan Perón|Juana Perón]] w [[1955]] roku, w [[1956]] roku został przemianowany na '''ARA "General Belgrano"''' (C-4) (generał [[Manuel Belgrano]] walczył o niepodległość Argentyny w [[1816]] roku).
 
Podczas wojny z [[Wielka Brytania|Wielką Brytanią]] o [[Falklandy (wyspy)|Falklandy]], Brytyjczycy ogłosili strefę w promieniu 200 mil od wysp za "''strefę całkowitej wyłączności''" (''Total Exclusion Zone''), w której okręty uznane za wrogie miały być topione. Z uwagi na to, siły nawodne marynarki argentyńskiej nie zbliżały się do wysp. ARA "General Belgrano" opuścił port [[Ushuaia]] w dniu [[26 kwietnia]] [[1982]] roku z dwoma [[niszczyciel]]ami, ARA "Piedra Buena" (D-29) i ARA "Hipolito Bouchard" (D-26) (oba także ex-amerykańskie), jako ''Grupa Operacyjna 79.3''. [[29 kwietnia]] patrolowały one na południe od wysp. [[30 kwietnia]] grupa została wykryta przez brytyjski atomowy [[okręt podwodny]] [[HMS Conqueror (S48)|HMS "Conqueror"]]. Chociaż argentyńskie okręty znajdowały się poza "''strefą całkowitej wyłączności''", zespół został uznany za zagrożenie. Po konsultacji na szczeblu rządu, premier [[Margaret Thatcher]] zezwoliła dowódcy "Conquerora" (Chris Wreford-Brown) na atak.
 
Okręt podwodny zaatakował [[2 maja]] około godziny 16.00, odpalając trzy konwencjonalne, wywodzące się z II wojny światowej [[torpeda|torpedy]] Mk 8 mod 4, z których dwie trafiły w ARA "General Belgrano", urywając [[dziób (statek wodny)|dziób]] okrętu. Krążownik został opuszczony o 16.24 i zatonął. Rozbitkowie pływali na tratwach przez następne około 40 godzin, zanim nie zostali znalezieni przez okręty argentyńskie i statek [[Chile|chilijski]] od 3 do 5 maja. Zginęło 323 marynarzy, uratowano 770.