Po-2: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 93 bajty ,  9 lat temu
poprawa linków
(poprawa linków)
'''Po-2''' ([[język rosyjski|ros.]] '''По-2''') — [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|radziecki]] [[dwupłat]]owy [[samolot]] szkolny i [[samolot wielozadaniowy|wielozadaniowy]], zaprojektowany w [[1928]] w biurze konstrukcyjnym [[Nikołaj Polikarpow|Nikołaja Polikarpowa]]. Do roku [[1944]] maszyna była oznaczona jako '''U-2''', a jej popularna nazwa to '''Kukuruźnik'''. W kodzie [[alianci|aliantów]] oznaczony jako '''Mule''' od [[Język angielski|ang.]] ''[[Muł (ssak)|muł]]''.
 
Po-2 był wykorzystywany głównie do szkolenia [[Pilotaż (lotnictwo)|pilotów]], a także do zadań agrolotniczych, czyli opryskiwania pól. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] wsławił się jako nocny [[Samolot bombowy|bombowiec]]. Należące do [[Korea Północna|Korei Północnej]] maszyny Po-2 były wykorzystywane na początku [[lata 50. XX wieku|lat 50.]] podczas [[wojna koreańska|wojny koreańskiej]].
 
== Historia ==
Po-2 zasłynął z tego, że był nieprzerwanie eksploatowany przez 35 lat i wyprodukowano go w ilości ponad 33 tysiące egzemplarzy, a wraz z maszynami licencyjnymi ponad 40 tysięcy.
 
[[Nikołaj Polikarpow]] w roku [[1927]] opracował U-2, jako standardowy samolot szkolny dla radzieckiego lotnictwa wojskowego i aeroklubów[[aeroklub]]ów, który wszedł do produkcji seryjnej w roku [[1928]]. Maszyna posiadała wiele zalet, głównie nieskomplikowaną technologię produkcji, prostą obsługę, krótka drogę startu i lądowania oraz możliwość latania w każdych warunkach atmosferycznych. W przypadku awarii naprawa nie przysparzała większych problemów.
 
Dwumiejscowe samoloty szkolne miały dwa fotele umieszczone jeden za drugim w układzie tandem i podwójny układ sterowniczy. Wersja U-2SP miała trzy ustawione za sobą miejsca dla pilota i dwóch pasażerów i służyła jako wojskowy samolot łącznikowy, a w lotnictwie cywilnym do komunikacji międzymiastowej. Modele oznaczone U-2AP z zamontowanym zbiornikiem i urządzeniem rozpylającym stosowane były w rolnictwie i leśnictwie do rozpylania środków chemicznych. Wersja U-2S wyposażona była w [[nosze]] do transportu chorego. Na liniach [[Aerofłot]]u stosowano wersje kabinowe oznaczone U-2L (Po-2L). Ich modyfikacje mogły przewieźć nawet do 6 osób. Ogółem w latach 1928-1940 wyprodukowano 1235 egzemplarzy U-2. Kolejne maszyny po śmierci konstruktora w [[1944]] roku zostały przemianowane na jego cześć na Po-2.
13 635

edycji