Otwórz menu główne

Zmiany

Pierwszą osobą, która zasugerowała użycie balonu na uwięzi z pokładu okrętu był w 1803 angielski kontradmirał [[Henry Knowles]]. W 1818 Charles Rogier zaprojektował okręt wyposażony w balony swobodne uzbrojone w bomby lotnicze, a w 1846 w czasie [[wojna amerykańsko-meksykańska|amerykańsko-meksykańskiej]] powstał plan użycia balonów na uwięzi do zbombardowania portu [[Veracruz (Veracruz)|Veracruz]].
 
Pierwsze praktyczne użycia balonów z pokładu okrętu miało miejsce [[12 czerwca]] [[1849]] w czasie [[Wiosna Ludów|Wiosny Ludów]]. Z pokładu austriackiego[[austria]]ckiego [[parowiec|parowca]] "Volcano" wypuszczono w kierunku [[Wenecja|Wenecji]] kilkanaście małych balonów na gorące powietrze z podwieszonymi ładunkami wybuchowymi, ale z powodu niekorzystnych wiatrów próba ta zakończyła się fiaskiem, co praktycznie zakończyło na zawsze użycie balonów swobodnych do celów wojskowych.
 
Pierwszego lotu załogowego w balonie na uwięzi z pokładu statku dokonał [[3 sierpnia]] [[1861]] w czasie [[wojna secesyjna|amerykańskiej wojny secesyjnej]] [[John La Mountain]], którego balon wzbił się z pokładu należącego do [[Unia (Stany Zjednoczone)|Unionistów]] transportowca "Fanny". Już w tym samym miesiącu [[Korpus Balonowy Armii Unii]] zakupił starą barkę węglową i przebudował ją na pierwszy na świecie balonowiec nazwany "George Washington Parke Custis". Okręt ten został wycofany ze służby już rok później, ale jego balon służył do kierowania ogniem na [[kanonierka|kanonierce]] "Mayflower" do końca 1863.
 
Szybko rozwijająca się wówczas [[technika wojskowa]] zwiększyła w [[lata 90. XIX wieku|latach 90. XIX wieku]] zainteresowanie balonami obserwacyjnymi na uwięzi. Wiązało się to szczególnie z coraz lepszymi osiągami artylerii okrętowej, której skuteczny zasięg znacznie przewyższał pole widzenia obserwatorów znajdujących się na najwyższych nawet masztach okrętów. Eksperymenty z pokładu francuskiego [[pancernik]]a "[[Formidable (1885)|Formidable]]" pokazały, że obserwator znajdujący się w balonie ma pole widzenia nawet o 40 km większe od osoby znajdującej się na pokładzie okrętu.
 
Prowadzono także intensywne prace nad doskonaleniem balonów. "Zwykłe" sferyczne balony były bardzo niestabilne nawet przy stosunkowo niewielkich wiatrach, ich gwałtowne ruchy powodowały często [[choroba lokomocyjna|chorobę lokomocyjną]] osób znajdujących się na ich pokładach. W Niemczech opracowano wówczas tzw. "kite baloon" (kytoon) – podłużny balon z powierzchniami nośnymi działającymi jako stabilizatory lotu, z wyglądu podobny do [[sterowiec|sterowców]], ale bez żadnego napędu własnego (w późniejszym czasie kytoony używane były także jako bezzałogowe [[balon zaporowy|balony zaporowe]]).
13 580

edycji