Edward Pawłowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 96 bajtów ,  9 lat temu
drobne redakcyjne
(redakcyjne, poprawa linków, kat.)
(drobne redakcyjne)
[[Plik:Prison_War_Card2.jpg|180px|thumb|right]]
[[Plik:E Pawlowski-WP.jpg|thumb|180px|Kapitan Edward Pawłowski]]
[[Plik:Grudziądz1929.jpg|thumb|300px|leftright|mjr E. Pawłowski (w I rzędzie, piąty od lewej)]]
[[Plik:Poligon-Grupa1.jpg|thumb|300px|right|Kurs SPZP w Grupie]]
'''Edward Pawłowski''' (ur. [[6 czerwca]] [[1889]] w [[Jaksice (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaksicach]], zm. [[1 kwietnia]] [[1966]] w [[Poznań|Poznaniu]]) - [[podporucznik]] [[Armia Cesarstwa Niemieckiego|Armii Cesarstwa Niemeickiego]], [[major]] [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie II RP|Wojska Polskiego II RP]].
 
W ramach 62 Pułku brał czynny udział [[Wojna polsko-bolszewicka|w walkach przeciwko bolszewikom]] na froncie wschodnim (w ofensywie ukraińskiej oraz litewsko-białoruskiej) skąd nastąpił odwrót do Warszawy. Od 21 grudnia 1920 do 3 stycznia 1921 r. przebywa na terenie garnizonu jako d–ca 5 Kompanii, a następnie od 4 stycznia do
15 marca 1921 jako d-ca 4 Kompanii, która powstała po przeformowaniu 62 Pułku. W drugiej połowie 1921 r.bierze udział w walkach i podczas forsowania Berezyny zrobił wypad na wieś Sjelowke? a w bojach odwrotowych pomiędzy Słominem a Wołkowyskiem zdobył w kontrataku wieś Jałuczewice i jednocześnie kopiec 159 oraz wieś Koniewice. Za powyższe walki zostaje w dniu 26 stycznia 1922 mianowany na stopień kapitana. Pozostając do 9 sierpnia dowódcą 4 kompanii przebywał w okresie od 30.4 do 14.6.1921 r. na 6 tyg. kursie w Szkole Strzelania w Biedrusku. Od 10.7.1922 do 16.8.1922 pełni w/z funkcje d-cy Baonu. 25.7.1923 otrzymał 4 tyg. urlop wypoczynkowy, z którego już
 
wcześniej (8.8.23) powrócił aby (od 17.8.1923) pełnić funkcje d-cy 7 kompanii w II Baonie. 30 sierpnia otrzymuje 16 dni urlopu i po powrocie ponownie pełni tę samą funkcje aż do 28.9.1923 r. Następnie zostaje w/z d-cą Baonu na okres od 29.9.23 do 29.2.24r. W międzyczasie tj. od 5.2.24 do 29.2.24 przebywał ponownie na urlopie. Od 1 marca 1924r.pełni funkcje d-cy Kompanii a od 5 maja przebywa na Kursie Doszkolenia Młodych Oficerów w
'''Pokojowa służba w Wojsku Polskim'''<br>
Chełmnie, który kończy 28.9.1924 r. W nagrodę otrzymał 10 dniowy urlop(30.9-9.10.24). W okresie od 10.10.1924 r. do 13.9.1925 r. jest d-cą 4 Kompanii i w/z d-cą Baonu. W czasie od 7.4.25 do 17.4.25 w następstwie pochwały (Rozkaz 80/25) otrzymuje urlop. Powtórna pochwała jest powodem kolejnego urlopu od 28.8.25 do 3.09.25 r. Od 14.9.25 do 15.12.25 przebywał w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie by od 16.12.25 r. podjąć funkcje
Pozostając do 9 sierpnia dowódcą 4 kompanii przebywał w okresie od 30.4 do 14.6.1921 r. na 6 tyg. kursie w Szkole Strzelania w Biedrusku. Od 10.7.1922 do 16.8.1922 pełni w/z funkcje d-cy Baonu. 25.7.1923 otrzymał 4 tyg. urlop wypoczynkowy, z którego już wcześniej (8.8.23) powrócił aby (od 17.8.1923) pełnić funkcje d-cy 7 kompanii w II Baonie. 30 sierpnia otrzymuje 16 dni urlopu i po powrocie ponownie pełni tę samą funkcje aż do 28.9.1923 r. Następnie zostaje w/z d-cą Baonu na okres od 29.9.23 do 29.2.24r. W międzyczasie tj. od 5.2.24 do 29.2.24 przebywał ponownie na urlopie. Od 1 marca 1924r.pełni funkcje d-cy Kompanii a od 5 maja przebywa na Kursie Doszkolenia Młodych Oficerów w Chełmnie, który kończy 28.9.1924 r. W nagrodę otrzymał 10 dniowy urlop (30.9-9.10.24). W okresie od 10.10.1924 r. do 13.9.1925 r. jest d-cą 4 Kompanii i w/z d-cą Baonu. W czasie od 7.4.25 do 17.4.25 w następstwie pochwały (Rozkaz 80/25) otrzymuje urlop. Powtórna pochwała jest powodem kolejnego urlopu od 28.8.25 do 3.09.25 r. Od 14.9.25 do 15.12.25 przebywał w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie by od 16.12.25 r. podjąć funkcje dowódcy kompanii w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 8 w Grudziądzu. 30 lutego 1926 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Sentkowską.
dowódcy kompanii w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 8 w Grudziądzu. W dniu 30.2.26 r. zmienia stan cywilny i żeni się z Jadwigą Sentkowską.
 
Pierwszego stycznia 1927 r. zostaje mianowany majorem. 16.6.1927 zostaje wykładowcą w Szkole P.Z.P. a następnie
Bentkowskiego, brata żony Jadwigi, w fabryce przetwórstwa ryb w Poznaniu przy ul. Głównej. Został współudziałowcem w zarządzie fabryki. Korzystał wówczas ze służbowego samochodu marki" [[Horch]]". 5 stycznia 1938 roku urodzi się drugi syn Janusz.
 
== Druga'''II wojna światowa =='''<br>
W wyniku mobilizacji w 1939 roku wywozi 28 sierpnia żonę Jadwigę z dwójką synów na wieś do Łojewa. Pomimo nieotrzymania karty mobilizacyjnej ze wzg. na wiek zgłosił się do Komendy Wojskowej, która to skierowała go do wojska wysyłając pod Warszawę na poszukiwanie pułku do którego został skierowany. Poszukiwania się nie udały ponieważ w międzyczasie pułk wyruszył w kierunku Lwowa. Trudności związane z przemieszczaniem ratują mu życie bowiem Pułk został wzięty przez Rosjan do niewoli i żołnierzy wywieziono do Kozielska i Katynia. Nie wiedząc o zaistniałej sytuacji dociera do Lwowa gdzie dowiaduje się o aresztowaniach. Aby nie zostać również aresztowanym udaje pracownika rolnego i w przebraniu wydostaje się z Lwowa, Następnie przedostaje się przez granicę rosyjsko-niemiecką i w listopadzie 1939 roku (po miesięcznej podróży) udaje mu się dostać do Poznania. W międzyczasie mieszkanie na ul. Słowackiego w Poznaniu , w którym dotychczas mieszkał zostało zarekwirowane przez Niemców, więc z całą rodziną zamieszkał w fabryce ryb, w której przed wybuchem wojny poprzednio pracował. Gdy Niemcy zajęli fabrykę urządzili w niej zakład malowania na szkle i tam pracował jako pracownik. Niemcom coraz bardziej brakowało siły roboczej i w 1943 roku syn jego Zdzisław ,pomimo młodego wieku (13 lat) został przymusowo zatrudniony w zakładach "Telefunken" pracujących na potrzeby wojska. Praca Edwarda Pawłowskiego w zakładzie malowania na szkle trwała do końca wojny. Aresztowania za wcześniejsze przynależenie do wojska polskiego uniknął tylko dzięki temu, ze podczas zaborów 1914-18 był przymusowo wcielony do armii niemieckiej.
 
'''Ostatnie lata życia, okres powojenny'''<br>
Po zakończeniu wojny w 1945 roku sam zgłosił się do Wojska Polskiego ale nie został przyjęty z uwagi na przedwojenna służbę wojskową. W późniejszym okresie LWP zaproponowało mu podjęcie pracy w wojsku ale odmówił motywując to tym ,że nie o taką Polskę walczył. W ten sposób zamknął sobie drogę do podjęcia jakiejkolwiek pracy w Poznaniu. Wówczas to podjął pracę w przetwórni ryb w Gnieźnie dokąd musiał dojeżdżać z Poznania. Okres stalinowski uniemożliwił mu dalszą pracę w Gnieźnie w związku z czym podjął pracę w Kościanie musząc jeszcze dalej dojeżdżać ale i tę pracę niebawem utracił gdy jego nowy pracodawca dowiedział się o przedwojennej służbie wojskowej. Z biegiem czasu mając bardzo niską emeryturę i 4 osoby na utrzymaniu udało mu się podjął pracę w kiosku Ruchu "RSW" na terenie Szpitala Wojskowego przy ul. Grunwaldzkiej 11 gdzie pracował do ostatnich chwil swojego życia. Zmarł 1 kwietnia 1966 r. w wieku 77 lat i został pochowany na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Obaj synowie : Zdzisław ;były dyrektor ZEOZ oraz Janusz były dyrektor ZZD są na emeryturze.
 
63 214

edycji