Edward Pawłowski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 112 bajtów ,  9 lat temu
drobne redakcyjne
m (Wikipedysta:Raf-777/brudnopis przeniesiono do Edward Pawłowski: przeniesienie z brudnopisu :Wikipedysta:Raf-777/brudnopis)
(drobne redakcyjne)
To '''będzie''' biogram oficera [[62 Pułk Piechoty (II RP)|62 Pułku Piechoty]].
 
[[Plik:majorPawłowski.jpg|180px|right|thumb|Mjr Edward Pawłowski]]
[[Plik:47pp.jpg|thumb|180px|right|Jednoroczny ochotnik w barwach 47 pp]]
Był synem Romana i Marianny z domu Łuczak. W 1909 roku ukończył Seminarium Nauczycielskie w Bydgoszczy i zdał pierwszy egzamin nauczycielski. Drugi egzamin zdał w 1912 roku we Wschowie. Już po zdaniu pierwszego egzaminu podjął pracę jako nauczyciel Szkoły Powszechnej w [[Będlewo|Będlewie]], gdzie pracował w okresie od 1 września 1909 roku do 31 marca 1913 roku.
 
''' ===Służba w armii niemieckiej, udział w I wojnie światowej '''<br>===
Od kwietnia 1913 roku do 31 marca 1914 roku obył [[Jednoroczny ochotnik|jednoroczną ochotniczą]] służbę w 47 Pułku Piechoty Króla Bawarii Ludwika III w Poznaniu. 1 marca 1914 roku został mianowany kapralem. Po odbyciu służby wojskowej otrzymał 1 kwietnia 1914 roku posadę nauczyciela etatowego w [[Bartoszewice (województwo wielkopolskie)|Bartoszewicach]].
 
2 października 1918 roku wysłał z obozu pierwszą wiadomość do rodziny w Polsce. Z trzech uprzednio wydrukowanych zdań wybrał dwa: "Ich bin in Englische Gefangenschaft geraten" (jestem w niewoli angielskiej ) oraz "Bin gesund" (jestem zdrowy) i podkreślił je <ref>Na kartce znajduje się ostrzeżenie, że w przypadku dopisania czegokolwiek dodatkowego kartka zostanie zniszczona.</ref>. Z niewoli został zwolniony w dniu 10 lipca 1919 r. i wysłany z Anglii do Polski przez Francję.
 
''' ===Udział w wojnie z bolszewikami '''<br>===
We Francji dotarły do niego informacje o wydarzeniach w Poznaniu, dlatego nie czekając na powrót do Polski, już w Paryżu 10 sierpnia 1919 r. zgłosił się do Polskiej Misji Wojskowej i w dniu 4 września 1919 r. przez Włochy i Czechosłowację dotarł do Polski. Po zgłoszeniu się na Stacji Zbornej w Warszawie został wysłany do Poznania.
 
15 marca 1921 jako d-ca 4 Kompanii, która powstała po przeformowaniu 62 Pułku. W drugiej połowie 1921 r.bierze udział w walkach i podczas forsowania Berezyny zrobił wypad na wieś Sjelowke? a w bojach odwrotowych pomiędzy Słominem a Wołkowyskiem zdobył w kontrataku wieś Jałuczewice i jednocześnie kopiec 159 oraz wieś Koniewice. Za powyższe walki zostaje w dniu 26 stycznia 1922 mianowany na stopień kapitana.
 
'''===Pokojowa służba w Wojsku Polskim'''<br>===
Pozostając do 9 sierpnia dowódcą 4 kompanii przebywał w okresie od 30.4 do 14.6.1921 r. na 6 tyg. kursie w Szkole Strzelania w Biedrusku. Od 10.7.1922 do 16.8.1922 pełni w/z funkcje d-cy Baonu. 25.7.1923 otrzymał 4 tyg. urlop wypoczynkowy, z którego już wcześniej (8.8.23) powrócił aby (od 17.8.1923) pełnić funkcje d-cy 7 kompanii w II Baonie. 30 sierpnia otrzymuje 16 dni urlopu i po powrocie ponownie pełni tę samą funkcje aż do 28.9.1923 r. Następnie zostaje w/z d-cą Baonu na okres od 29.9.23 do 29.2.24r. W międzyczasie tj. od 5.2.24 do 29.2.24 przebywał ponownie na urlopie. Od 1 marca 1924r.pełni funkcje d-cy Kompanii a od 5 maja przebywa na Kursie Doszkolenia Młodych Oficerów w Chełmnie, który kończy 28.9.1924 r. W nagrodę otrzymał 10 dniowy urlop (30.9-9.10.24). W okresie od 10.10.1924 r. do 13.9.1925 r. jest d-cą 4 Kompanii i w/z d-cą Baonu. W czasie od 7.4.25 do 17.4.25 w następstwie pochwały (Rozkaz 80/25) otrzymuje urlop. Powtórna pochwała jest powodem kolejnego urlopu od 28.8.25 do 3.09.25 r. Od 14.9.25 do 15.12.25 przebywał w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie by od 16.12.25 r. podjąć funkcje dowódcy kompanii w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 8 w Grudziądzu. 30 lutego 1926 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Sentkowską.
 
W wyniku mobilizacji w 1939 roku wywozi 28 sierpnia żonę Jadwigę z dwójką synów na wieś do Łojewa. Pomimo nieotrzymania karty mobilizacyjnej ze wzg. na wiek zgłosił się do Komendy Wojskowej, która to skierowała go do wojska wysyłając pod Warszawę na poszukiwanie pułku do którego został skierowany. Poszukiwania się nie udały ponieważ w międzyczasie pułk wyruszył w kierunku Lwowa. Trudności związane z przemieszczaniem ratują mu życie bowiem Pułk został wzięty przez Rosjan do niewoli i żołnierzy wywieziono do Kozielska i Katynia. Nie wiedząc o zaistniałej sytuacji dociera do Lwowa gdzie dowiaduje się o aresztowaniach. Aby nie zostać również aresztowanym udaje pracownika rolnego i w przebraniu wydostaje się z Lwowa, Następnie przedostaje się przez granicę rosyjsko-niemiecką i w listopadzie 1939 roku (po miesięcznej podróży) udaje mu się dostać do Poznania. W międzyczasie mieszkanie na ul. Słowackiego w Poznaniu , w którym dotychczas mieszkał zostało zarekwirowane przez Niemców, więc z całą rodziną zamieszkał w fabryce ryb, w której przed wybuchem wojny poprzednio pracował. Gdy Niemcy zajęli fabrykę urządzili w niej zakład malowania na szkle i tam pracował jako pracownik. Niemcom coraz bardziej brakowało siły roboczej i w 1943 roku syn jego Zdzisław ,pomimo młodego wieku (13 lat) został przymusowo zatrudniony w zakładach "Telefunken" pracujących na potrzeby wojska. Praca Edwarda Pawłowskiego w zakładzie malowania na szkle trwała do końca wojny. Aresztowania za wcześniejsze przynależenie do wojska polskiego uniknął tylko dzięki temu, ze podczas zaborów 1914-18 był przymusowo wcielony do armii niemieckiej.
 
'''===Ostatnie lata życia, okres powojenny'''<br>===
Po zakończeniu wojny w 1945 roku sam zgłosił się do Wojska Polskiego ale nie został przyjęty z uwagi na przedwojenna służbę wojskową. W późniejszym okresie komunistyczna władza zaproponowało mu podjęcie pracy w wojsku ale odmówił motywując to tym ,że nie o taką Polskę walczył. W ten sposób zamknął sobie drogę do podjęcia jakiejkolwiek pracy w Poznaniu. Wówczas to podjął pracę w przetwórni ryb w Gnieźnie dokąd musiał dojeżdżać z Poznania. Okres stalinowski uniemożliwił mu dalszą pracę w Gnieźnie w związku z czym podjął pracę w Kościanie musząc jeszcze dalej dojeżdżać ale i tę pracę niebawem utracił gdy jego nowy pracodawca dowiedział się o przedwojennej służbie wojskowej. Z biegiem czasu mając bardzo niską emeryturę i 4 osoby na utrzymaniu udało mu się podjął pracę w kiosku Ruchu "RSW" na terenie Szpitala Wojskowego przy ul. Grunwaldzkiej 11 gdzie pracował do ostatnich chwil swojego życia. Zmarł 1 kwietnia 1966 r. w wieku 77 lat i został pochowany na cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Obaj synowie : Zdzisław ;były dyrektor ZEOZ oraz Janusz były dyrektor ZZD są na emeryturze.
 
'''===[[Order]]y i [[Odznaczenie|odznaczenia]]'''===
* [[Order Virtuti Militari|Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari]] <ref>Wniosek na odznaczenie Orderem "Virtuti Militari" z Adiutantury Generalnej Naczelnego Wodza z 5 IX 1921 r. Legitymacja Krzyża Virtuti Militari Nr 4664 z 1 V 1933 r.</ref>
* [[Krzyż Walecznych]] – dwukrotnie (1920 i 1921 <ref>Wnioski o odznaczenie "Krzyżem Walecznych" z 13 XII 1920 i 17 VII 1921 r. Legitymacja Krzyża Walecznych Nr 19075 z 15 X 1921 r.</ref>)
{{DEFAULTSORT:Pawłowski, Edward}}
 
[[:Kategoria:Oficerowie piechoty II RP]]
[[:Kategoria:Polacy - oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego]]
[[:Kategoria:Polacy w I wojnie światowej]]
[[:Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)]]
[[:Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych]]
[[:Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi]]
[[:Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej]]
[[:Kategoria:Urodzeni w 1889]]
[[:Kategoria:Zmarli w 1966]]
180 748

edycji