Otwórz menu główne

Zmiany

m
drobne porządki, replaced: {{hmed → {{Zastrzeżenia|Medycyna
 
=== Glikokortykosteroidy===
[[kortykosterydy|Glikokortykosteroidy]] są drugą podstawową grupą leków stosowanych w leczeniu. Wykorzystuje się ich silne działanie przeciwzapalne. Do leczenia włącza się je, kiedy aminosalicylany nie powodują zadowalającej poprawy. Wskazaniem do ich zastosowania jest też zajęcie proksymalnego odcinka jelita. Mogą być stosowane doustnie (dawka w przeliczeniu na [[prednizon]] 40 – 60 miligramów na dobę) a w przypadkach ciężkich zaostrzeń dożylnie w dawkach 300–400  mg [[kortyzol|hydrokortyzonu]] lub 40–60 [[metyloprednizolon]]u.
 
Z uwagi, że glikokortykosteroidy nie podtrzymują remisji wycofuje się je z leczenia w przeciągu 2–3 miesięcy. Natomiast brak poprawy klinicznej po ich włączeniu do leczenia jest wskazaniem do rozważenia leczenia operacyjnego w przypadku ciężkiego zaostrzenia choroby. W leczeniu mogą być też stosowane preparaty o mniejszym ogólnosystemowym działaniu takie jak [[Budezonid|budesonid]].
W przebiegu leczenia może niekiedy dochodzić do sytuacji, gdy leczenie glikosteroidami nie przynosi efektów (steroidooporność) lub próba ich odstawienia powoduje nasilenie dolegliwości (steroidozależność). W tych sytuacjach postępowaniem z wyboru jest zastosowanie leków immunosupresyjnych. Najpowszechniej w tym celu stosowane są [[azatiopryna]] i [[merkaptopuryna|6-merkaptopuryna]]. Ich podstawowymi wadami są: początek działania po 8–12 tygodniach od początku stosowania, supresja szpiku z leukopenią lub innymi zaburzeniami hematologicznymi. Nie potwierdzono natomiast zwiększonego występowania nowotworów w przebiegu leczenia. Są one skuteczne w około 50% przypadków chorych a ich nieskuteczność nakazuje podjęcie próby leczenia [[cyklosporyna|cyklosporyną A]], która podawana dożylnie powoduje zwykle remisję w przeciągu 5–7 dni. Cyklosporyna cechuje się jednak licznymi działaniami toksycznymi: jest toksyczna dla nerek, wątroby i układu nerwowego. Powoduje też [[nadciśnienie tętnicze|wzrost ciśnienia tętniczego]] krwi.
 
Alternatywnym dla azatiopryny i 6-merkaptopuryny jest zastosowanie [[metotreksat]]u, który jednak głównie proponowany jest w leczeniu przewlekłym, stosowanym do przedłużenia okresu remisji. Jest wtedy zalecany w dawce 15  mg na tydzień, W trakcie jego stosowania wymagana jest suplementacja [[kwas foliowy|kwasu foliowego]], którego metotreksat jest antagonistą.
 
=== Leki przeciwbakteryjne i probiotyki ===
== Nowe metody leczenia w trakcie badań ==
=== Leczenie naltreksonem ===
Donoszono o skuteczności [[terapia naltreksonem w niskiej dawce|terapii naltreksonem w niskiej dawce]] (ang. ''low dose naltrexone, LDN'') w leczeniu chorób autoimmunologicznych, w tym aktywnej ''colitis ulcerosa''. W pilotażowym prospektywnym badaniu klinicznym na grupie 17 pacjentów z wskaźnikiem aktywności choroby CDAI 220-450 oceniano skuteczność i bezpieczeństwo terapii doustnym naltreksonem w dawce 4,5  mg/d codziennie wieczór przez 12 tygodni. Chorzy nie przyjmowali infliksimabu na co najmniej 8 tygodni przed rozpoczęciem badania.
 
Wskaźniki CDAI znacząco spadły (P= 0.01) u pacjentów przyjmujących LDN i pozostały poniżej poziomu wyjściowego przez 4 tygodnie po ukończeniu terapii. Odpowiedź na terapię zaobserwowano u 89% chorych, a remisja wystąpiła u 67% (P < 0.001). Poprawę jakości życia odnotowano przy badaniu dwoma kwestionariuszami (IBDQ i SF-36). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia snu, występujące u 7 pacjentów<ref>{{Cytuj pismo | autor=Smith JP, Stock H, Bingaman S, Mauger D, Rogosnitzky M, Zagon IS | tytuł=Low-dose naltrexone therapy improves active Crohn's disease| rok=2007 | czasopismo=Am J Gastroenterol | doi=10.1111/j.1572-0241.2007.01045.x | wolumin=4 | oznaczenie=102 | pmid= 17222320 | strony=820-8}}</ref>.
* [http://crohn.home.pl Forum CU, CD i innych zapalnych chorób jelit]
 
{{Zastrzeżenia|Medycyna}}
{{hmed}}
 
[[Kategoria:Choroby autoimmunologiczne]]
56 832

edycje