Otwórz menu główne

Zmiany

m
drobne porządki, replaced: {{stub}} →
[[Plik:Karte westwall.png|thumb|200px|right|Wał Zachodni]]
'''Linia Zygfryda''' (Wał Zachodni, linia Hindenburga) – system [[Niemcy|niemieckich]] fortecznych umocnień wzdłuż granicy Niemiec z [[Francja|Francją]] i [[Luksemburg]]iem (od miasteczka [[Kleve]] do [[Bazylea|Bazylei]]), powstałych w latach 1936–1939 i rozbudowanych do 1944, liczący ok. 600  km. Zbudowano na niej ok. 15 560 obiektów [[fort]]yfikacyjnych i umocnień.
 
Linia Zygfryda składała się z 3 stref: północnej, centralnej i południowej. '''Strefa północna''' miała długość ok. 250  km i składała się z tzw. pozycji Holenderskiej (od miasteczka Kleve do [[Mönchengladbach]] następnie pozycji [[Akwizgran|Akwizgrańskiej]] (od Mōnchengladbach do Scheiden) oraz linii obronnej Eiffel (Scheiden-[[Trewir]]) - zlokalizowanej na wysokości [[Belgia|Belgii]] i Luksemburga. '''Strefa centralna''' rozciągała się od Trewiru do [[Karlsruhe]] osiągając długość ok. 160  km. '''Strefa południowa''' miała 170  km na odcinku Karlsruhe-Bazylea. Ponadto linię Zygfryda tworzyły dodatkowo [[Twierdza|twierdze]] w [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]], [[Wesel]] oraz [[Koblencja|Koblencji]] i [[Moguncja|Moguncji]]. Dodatkowe rejony umocnione znajdowały się po stronie wschodniej [[Schwarzwald]]u i wzdłuż doliny rzeki [[Neckar]].
 
Linia na całej długości miała ok. 10  km szerokości pasa obrony, zwykle złożonego z dwóch osobnych linii. Umocnienia składały się z żelbetowych schronów bojowych różnego typu. Największe wykonane obiekty to tzw. [[Panzerwerk]]e (nazwa częściowo propagandowa, oznaczająca dzieło pancerne, tj. schron bojowy wyposażony w pancerne kopuły i płyty) o odporności B (wg niemieckiego systemu oznaczało to ściany i stropy o grubości 1,5 metra oraz pancerze 250-300 250–300 mm; obiektów o odporności A - 3,5 metra betonu, 600mm pancerza - praktycznie nigdzie nie ukończono). Były to zazwyczaj dwukondygnacyjne schrony bojowe, wyposażone w kopuły pancerne i uzbrojone w karabiny maszynowe, granatniki i miotacze ognia. Linię uzupełniały liczne mniejsze obiekty. Na Wale Zachodnim wzniesiono także kilka grup warownych, gdzie obiekty połączone były systemem podziemnych tuneli. W efekcie zatrzymania budowy linii umocnień nie uzupełniono o schrony z wieżami artyleryjskimi i broń przeciwpancerną. Fortyfikacje otaczano także zaporami różnego typu (np. przeciwczołgowe i przeciwpiechotne). Na całej długości linii Zygfryda funkcjonował dodatkowo pas obrony przeciwlotniczej o szerokości średnio 65  km (cała linia miała od 35-75 35–75 km szerokości).
 
Umocnienia zostały zaatakowane przez wojska [[Stany Zjednoczone|amerykańskie]] we wrześniu 1944 i całkowicie zdobyte pod koniec marca 1945 po dwutygodniowych walkach.
 
{{Commons|Siegfried Line}}
 
{{stub}}
 
[[Kategoria:II wojna światowa]]
{{link FA|bg}}
{{link FA|de}}
 
[[ar:خط سيجفريد]]
[[bg:Линия „Зигфрид“]]
56 832

edycje