Wojna grecko-włoska: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 50 bajtów ,  9 lat temu
→‎Grecka kontrofensywa w Albanii: dodane: dmowe posiłki i świeża odzież - dostarczane przez kobiety walczącym w górach Grekom. Nie wspomnieć o tym, to nie opisać tego frontu.
m (korekty merytoryczno-redakcyjne)
(→‎Grecka kontrofensywa w Albanii: dodane: dmowe posiłki i świeża odzież - dostarczane przez kobiety walczącym w górach Grekom. Nie wspomnieć o tym, to nie opisać tego frontu.)
Po ataku na Tarent uaktywniła się również grecka marynarka wojenna. Jej głównym zadaniem było zabezpieczanie własnych linii komunikacyjnych oraz próby przerwania włoskich dostaw na front. Greckie [[niszczyciel]]e kilkakrotnie podejmowały rajdy w kierunku [[cieśnina Otranto|cieśniny Otranto]], nie napotykając jednak okrętów ani [[konwój morski|konwojów]] przeciwnika. Udanymi akcjami były wypady w celu bombardowania pozycji włoskich na wybrzeżu albańskim. Pewne sukcesy odniosły również greckie [[okręt podwodny|okręty podwodne]], działające na [[Morze Adriatyckie|Adriatyku]], które zatopiły kilka włoskich transportowców za cenę utraty jednej jednostki: 29 grudnia 1940 roku "Proteus" został zatopiony przez włoski torpedowiec "Antares"<ref name=ZF/>.
 
Obie strony konfliktu ucierpiały bardzo mocno na skutek mroźnej zimy. Dużym problemem było funkcjonowanie służby zdrowia. Najczęściej jedynym sposobem doraźnej pomocy rannym i odmrożonym na górskich odcinkach frontu były [[amputacja|amputacje]], konieczność transportu rannych na tyły angażowała zaś nieproporcjonalnie wielu żołnierzy<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Rawski|imię=Tadeusz|tytuł=Piechota w II wojnie światowej|strony=85}}</ref>. Równie wielkie trudności występowały w zaopatrzeniu w broń, amunicję i żywność. Tę ostatnią wiele greckich oddziałów zdobywało po prostu na przeciwniku<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Solarz|imię=Jacek|tytuł=Bałkany 1940-1941|strony=22}}</ref>. Nie do przecenienia po stronie greckiej okazała się pomoc ze strony ludności cywilnej, w tym kobiet, które na górskich bezdrożach wzięły na siebie ciężar prowadzenia transportu broni, amunicji, żywności, także domowych posiłków i żywnościświeżej odzieży, dla walczących oddziałów, czasem całkowicie zastępując służby armijne w niedostępnych rejonach walk <ref name=Rawski82/>. Równocześnie jednak obie strony wzmacniały swoje wojska. W lutym 1941 roku siły greckie walczące przeciwko Włochom wynosiły około 300 tysięcy żołnierzy, zaś Włochy posiadały w Albanii ponad 400 tysięcy wojskowych pod nowym dowództwem generała [[Ugo Cavallero]]<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Solarz|imię=Jacek|tytuł=Bałkany 1940-1941|strony=22-23}}</ref>, zgrupowanych w dwudziestu dywizjach piechoty, czterech górskich i dwóch pancernych<ref>Илья Мощанский: ''Битва за Балканы''. S. 40.</ref>.
 
Ponaglani doniesieniami wywiadu z [[Bułgaria|Bułgarii]] o możliwym zajęciu tego kraju przez wojska niemieckie, nowy premier Grecji [[Aleksandros Korizis]] i generał Papagos podjęli decyzję o przeprowadzeniu kolejnego natarcia. Rozpoczęło się ono 28 lutego 1941 roku na południowym odcinku frontu, ale zostało zatrzymane przez włoską obronę. Grecy zaatakowali ponownie 7 marca, przełamując w kilku miejscach front i rozbijając dywizję ''Julia'', ale przerwali natarcie w dwa dni później na wieść o włoskiej ofensywie w dolinie Desnices<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Solarz|imię=Jacek|tytuł=Bałkany 1940-1941|strony=24}}</ref>. Atak trzech włoskich [[korpus (wojsko)|korpusów]], który osobiście obserwował przybyły do Albanii Mussolini, doprowadził do zdobycia części greckich pozycji, ale ostatecznie zatrzymał się na kolejnych rubieżach i ustabilizował w połowie marca. Oznaczało to taktyczne zwycięstwo Greków, za cenę związania większości ich armii na froncie albańskim i pozostawienia odsłoniętej granicy z Bułgarią, gdzie koncentrowały się jednostki niemieckie<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Solarz|imię=Jacek|tytuł=Bałkany 1940-1941|strony=25-26}}</ref>.
8232

edycje