Po-2: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 13 bajtów ,  8 lat temu
m
→‎Użycie bojowe: ort., lit., int., drobne merytoryczne, drobne redakcyjne
m (uzupełnienie parametrów szablonu {{Samolot infobox}} + WP:SK)
m (→‎Użycie bojowe: ort., lit., int., drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
 
== Użycie bojowe ==
Chociaż UPo-2 był od początku wojny (jako samolot bojowy) maszyną całkowicie przestarzałą, to wykorzystywano go bardzo intensywnie do nękających ataków na cele naziemne i jako samolot transportowy. Walczący na [[front wschodni (II wojna światowa)|froncie wschodnim]] żołnierze [[Wehrmacht]]u przezwali go, od charakterystycznego odgłosu silnika ''maszyną do szycia'' ([[język niemiecki|niem.]] ''Nähmaschine'').
 
Najsłynniejszą jednostką wykorzystującą samoloty UPo-2 był 588 Pułk Bombowców Nocnych, w którego skład (zarówno personel naziemny jak i latający) wchodziły same kobiety. Zadaniem pułku było nocne nękające bombardowanie znajdujących się na tyłach wroga instalacji militarnych. Dwie najbardziej utytułowane pilotki, Katia Riabowa i Nadia Popowa, wykonały jednej nocy rekordową liczbę 18 misji bombowych. Skutkiem działań kobiecej jednostki były nie tylko straty materialne, ale także obniżenie morale żołnierzy niemieckich, którzy nazwalinazywali pilotki ''nocnymi wiedźmami'' ([[język niemiecki|niem.]] ''Nachthexen'', [[Język rosyjski|ros.]] ''Ночные Ведьмы''). Efekt psychologiczny nocnych działań potęgowała również taktyka nalotów. Samoloty w szerokich kręgach, nad własnym lotniskiem nabierały wysokości (prędkość wznoszenia z bombami zaledwie 0,5-0,6 m/sek), zaś w pobliżu linii wroga atakowały bombami 50 kg z lotu szybowego (z silnikami pracującymi na mocy minimalnej), gdy jedynym odgłosem był szum skrzydeł, metalowych linek usztywniających konstrukcję, oraz świst i eksplozje bomb. Po zrzucie bomb (maksymalnie 6 bomb po 50 kg) maszyny na pełnej mocy oddalały się z miejsca ataku. Pilotki 588 Pułku były wielokrotnie odznaczane [[Order Czerwonego Sztandaru|Orderem Czerwonego Sztandaru]] i [[Bohater Związku Radzieckiego|Bohatera Związku Radzieckiego]], a niektóre z nich, zmające blisko 1000 misji na koncie, wzięło udział w [[Bitwa o Berlin|bitwie o Berlin]] w 1945. Kukuruźnik, wbrew pozorom, był maszyną bardzo trudną do zestrzelenia przez samoloty [[Luftwaffe]] ze względu na to, że jego prędkość maksymalna była niższa niż [[Przeciągnięcie|prędkość przeciągnięcia]] myśliwców niemieckich [[Messerschmitt Bf 109]] i [[Focke-Wulf Fw 190]], co znacznie utrudniało celowanie. Znacznie groźniejszy był ostrzał z ziemi, dlatego maszyny te w dzień nie wykonywały tego typu lotów w dzień.
 
Samoloty typu Po-2, były używane również przez lotnictwo [[Ludowe Wojsko Polskie|LWP]]. W wersję łącznikową, były wyposażone klucze i eskadry łącznikowe działające przy różnych [[Sztab|sztabach]] i dowództwach. Nocna wersja bombowa, była używana w [[2 Pułk Nocnych Bombowców "Kraków"|2 Pułku Nocnych Bombowców "Kraków"]].
 
Po-2 były także używane bojowo, przez lotnictwo polskie, także po wojnie. W ramach [[Akcja Wisła|akcji "Wisła"]] w [[1947]] roku, do rozpoznawania położenia band [[Ukraińska Powstańcza Armia|UPA]], oraz do ich ostrzeliwania i bombardowania.
Uzbrojenie polskich Po-2 stanowił karabin maszynowy SzKAS lub [[Karabin maszynowy DP|Diegtiariowa]] kal.7,62 mm, obsługiwany przez obserwatora, który wyrzucał z kabiny również [[Granat F-1|granaty F-1]].
 
Samoloty typu Po-2 znajdowały się w uzbrojeniu polskiego lotnictwa wojskowego do [[1950]] roku. W lotnictwie cywilnym, służyły do końca lat 60. XX wieku.
 
W latach [[1950]]-[[1953]] samoloty Po-2 były wykorzystywane lokalnie podczas [[wojna koreańska|wojny koreańskiej]]. Również na tym froncie okazało się, że samoloty te są bardzo trudne do zestrzelenia ze względu na małe rozmiary, konstrukcję drewnianą krytą płótnem, która bardzo słabo odbija promieniowanie [[radar]]owe , co utrudniało zlokalizowanie maszyn w przestrzeni przez [[Stany Zjednoczone|amerykańskie]] myśliwce nocne.
 
== Linki zewnętrzne ==
126

edycji