Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 12 864 bajty ,  8 lat temu
zdublowany tekst
 
W grudniu 2007 roku wokalistka otrzymała z rąk prezydenta Stanów Zjednoczonych Georga W. Busha honorowe odznaczenie za dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie muzyki popularnej oraz za krzewienie pozytywnych wartości w swojej twórczości. Na gali uhonorowani zostali również m.in. reżyser Martin Scorsese i aktor Steve Martin. Podczas gali dla uczczenia Ross na specjalnym koncercie wystąpiły artystki młodego pokolenia przyznające się do czerpania inspiracji z twórczości Diany Ross: Vanessa L. Williams, Ciara i Yolanda Adams.
 
== Kariera solowa ==
Pod koniec [[1969]] roku Ross zdecydowała się na odejście z grupy i rozpoczęcie solowej kariery. Wspierana przez Berriego Gordy Jra, z którym miała wtedy romans, wydała już w [[1970]] roku debiutancki solową płytę zatytułowaną po prostu ''Diana Ross''. Album odniósł wielki sukces komercyjny, lansując dwa wielkie, światowe przeboje ''Reach Out And Touch (Somebody's Hand)'' oraz ''Ain't No Mountain High Enough'' (pierwszy w solowej karierze gwiazdy numer jeden w [[Stany Zjednoczone|USA]]). Płyta była też prawdziwym tryumfem artystycznym, zdobywając uznanie krytyków na całym świecie. Kolejne albumy Ross – ''Everything Is Everything'' i ''Surrender'' nie odniosły spodziewanego sukcesu i żaden z nich nie wypromował wielkiego przeboju. Dopiero sentymentalna [[ballada]] ''I'm Still Waiting'' z [[1971]] roku zdołała przywrócić Ross na szczyty list przebojów. Piosenka przez ponad cztery tygodnie nie schodziła z pierwszego miejsca w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]].
 
W [[1972]] roku Ross miała okazję po praz pierwszy zaprezentować swoje możliwości aktorskie, występując w filmie ''Lady Sings The Blues'', opowiadającym historię legendarnej śpiewaczki jazzowej [[Billie Holiday]]. Film odniósł wielki sukces kasowy. Krytycy byli mniej wyrozumiali dla filmu, choć bardzo chwalili kreację aktorską Ross. Dowodem tego był zdobyty przez nią [[Złoty Glob]] dla najlepszej debiutantki oraz nominacja do [[Nagroda Akademii Filmowej|Oscara]] za pierwszoplanową rolę. Diana nagrała także [[ścieżka dźwiękowa|ścieżkę dźwiękową]] do filmu, na której znalazły się wielkie przeboje z repertuaru [[Billie Holiday]] w nowych [[aranżacja]]ch. Album trafił na sam szczyt list przebojów w Ameryce i już w miesiąc po premierze zyskał status złotej płyty, znajdując ponad pół miliona nabywców. Album został także dostrzeżony przez krytyków, o czym mogą świadczyć liczne nominacje do [[nagroda Grammy|nagrody Grammy]].
 
W [[1973]] Ross wydała aż 3 studyjne albumy – ''Touch Me In The Morning'', ''Diana & Marvin'' (wespół z [[Marvin Gaye|Marvinem Gayem]]) oraz ''Last Time I Saw Him''. Pierwsze dwa albumy biły rekordy popularności. ''Last Time I Saw Him'' przeszedł niemal niezauważony. Kolejny sukces przyszedł w [[1975]] roku. Wtedy to Ross zagrała w swoim drugim filmie ''Mahogany'' i nagrała dwie udane płyty. Film ''Mahogany'' nie stał się tak wielkim przebojem jak ''Lady Sings The Blues'', ale kreacja Diany znowu spodobała się krytykom, czego dowodem jest [[César (nagroda filmowa)|nagroda Cezara]] na francuskim festiwalu filmowym. Ponadto z filmu pochodził jeden z największych przebojów dekady – sentymentalna ballada ''Do You Know Where You're Going To?'', która nominowana była do Oscara.
 
W [[1976]] Ross nagrała kolejny megahit, ''Love Hangover''. Piosenka stała się jednym z najważniejszych klubowych szlagierów wszech czasów, dotarła ona na szczyt amerykańskiej listy przebojów, a także na sam szczyt dyskotekowych zestawień. Ostatnio ''Love Hangover'' znalazło się na liście 100 największych dyskotekowych numerów w historii, na pozycji 22. Singel pochodził z płyty pt. ''Diana Ross 1976'', który trafił do TOP 5 amerykańskich zestawień i stał się bestsellerem.
 
Kolejne lata nie przyniosły artystce większych sukcesów. Albumy ''Baby It's Me'', ''Ross'' oraz film ''The Wiz'' (w którym zagrała u boku [[Michael Jackson|Michaela Jacksona]]) nie odniosły większego sukcesu. Jedynie ścieżka dźwiękowa do filmu ''The Wiz'' zdołała na tyle spodobać się publiczności, by zyskać status złotego krążka.
 
W [[1979]] roku Ross nagrała udaną płytę ''The Boss'', która wyraźnie nawiązywała do panujących wówczas trendów w muzyce dyskotekowej. Album wylansował kilka przebojów (m.in. ''The Boss'', ''I Ain't Been Licked'' czy ''It's My House''), a sam zyskał status [[złota płyta|złotej płyty]], przekraczając nakład 500.000 kopii, w samych tylko Stanach.
 
Prawdziwy przełom nastąpił jednak w [[1980]] roku za sprawą płyty ''Diana'', która powstała we współpracy z niezwykle popularnym wówczas teamem producenckim i kompozytorskim [[The Chic]] (tworzyli go [[Brian Edwards]] oraz [[Neil Rodgers]]). Płyta stała się największym bestsellerem w karierze gwiazdy, sprzedając się w wielu milionach egzemplarzy oraz lansując kilka megahitów – ''Upside Down'' (największy dyskotekowy szlagier 1980 roku, przez pięć tygodni nieprzerwanie gościł na samym szczycie amerykańskich list przebojów), ''I'm Coming Out'' (jeden z najczęściej [[Sampling (muzyka)|samplowanych]] utworów Ross w ostatnich czasach) oraz ''My Old Piano''. Płyta nie tylko stała się komercyjnym tryumfem, ale przede wszystkim wywarła olbrzymi wpływ na rozwój muzyki dyskotekowej. Krytycy do dnia dzisiejszego podkreślają fakt, iż płyta ''Diana'' w dużej mierze zdefiniowała nowoczesną muzykę [[dance]].
W tym samym roku Ross nagrała jeszcze dwa superhity – ''It's My Turn'' (pochodzący z filmu pod tym samym tytułem oraz z jej albumu ''To Love Again'') i ''Endless Love'' (przebojowy [[duet]] z [[Lionel Richie|Lionelem Richie]], największy w historii wytwórni Motown przebój, przez ponad 9 tygodni utrzymywał się na pierwszym miejscu w [[Stany Zjednoczone|USA]]).
 
Będąc u szczytu sławy, Ross podjęła decyzję o odejściu z Motown. W [[1981]] roku wokalistka podpisała kontrakt z [[RCA Records]], opiewający na rekordową wówczas sumę 20 milionów dolarów. Pierwszych kilka płyt nagranych dla nowej wytwórni odniosło sukces komercyjny, chociaż krytycy podkreślali wyraźnie fakt, iż Ross z każdym następnym albumem coraz bardziej oddala się od muzyki soul, a coraz bliżej jej jest do popowych gwiazdek.
 
W 1983 roku Diana Ross dała 2 pamiętne koncerty w Nowym Jorku w Central Park West. Podczas pierwszego koncertu, na który przyszło prawie 400 tysięcy fanów, po zagraniu zaledwie kilku piosenek rozpętała się burza. Według relacji prasowych Ross pomimo nalegań ze strony menadżera została na scenie do chwili, kiedy była pewna, iż wszyscy bezpiecznie opuścili miejsce koncertu. Następnego dnia Diana zorganizowała kolejny koncert, na który przyszło blisko pół miliona fanów. Pieniądze z koncertu zostały przekazane na budowę placu zabaw dla dzieci, które nosi imię piosenkarki. Koncert był transmitowany na całym świecie. W 2006 roku artystka otrzymała za swój występ specjalną nagrodę telewizyjną.
 
W połowie lat 80. popularność Ross zaczęła spadać. Szczególnie w [[Stany Zjednoczone|USA]]. Niektórzy twierdzą, iż wpływ miała na to książka [[Mary Wilson]], dawnej członkini [[The Supremes]], która przedstawiała Dianę jako okrutną, bezlitosną i przebiegłą kobietę, która dla wypromowania samej siebie gotowa jest zrobić wszystko.
 
Wydane w połowie dekady płyty – ''Red Hot Rhythm And Blues'', ''Eaten Alive'' czy ''Ross'' były komercyjnymi wpadkami w USA, chociaż każdy z nich odniósł sukces w Wielkiej Brytanii. W [[1989]] roku Ross powróciła do Motown Rec. i nagrała płytę ''Workin' Overtime''. Płyta nawiązywała stylistycznie do spopularyzowanego wówczas przez [[Janet Jackson]] i [[Paula Abdul|Paulę Abdul]] [[new jack swing]]u. Jednak [[album (wydawnictwo muzyczne)|album]] okazał się totalną klapą. Pomimo tego Ross wyruszyła w światową trasę koncertową, dając m.in. kilka wspaniałych koncertów w Anglii, które zgromadziły rekordową liczbę widzów.
 
W [[1991]] roku Ross zaliczyła udany comeback za sprawą płyty ''The Force Behind The Power''. Chociaż płyta nie spodobała się krytykom, to jednak zdołała sprzedać się w ponad trzech milionach egzemplarzy na całym świecie. Album był co prawda klapą w [[Stany Zjednoczone|USA]], ale np. w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]] przez wiele tygodni plasował się w czołówce bestsellerów. Z płyty pochodziły takie przeboje jak: ''When You Tell Me That You Love Me'' (przebój numer 2 w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]) czy ''If We Hold On Together'' (przez prawie dwa lata utrzymywał się w czołówce japońskich list przebojów, stając się najlepiej sprzedającym się singlem zagranicznego artysty w historii japońskiego przemysłu fonograficznego).
 
W [[1992]] roku dla uczczenia 20. rocznicy filmu ''Lady Sings The Blues'', Ross nagrała koncertowy album ''Stolen Moments'', na którym znalazły się wszystkie przeboje pochodzące z tego filmu. Chociaż płyta nie była bestsellerem, to jednak została zauważona przez krytyków, którzy uznali ją za jedną z najlepszych jazzowych płyt [[1992]] roku.
 
W [[1993]] roku Ross wydała składankę ''One Woman The Ultimate Collection [[1963]]-[[1993]]'', która zawierała wszystkie największe przeboje wokalistki z różnych okresów jej kariery. Płyta była olbrzymim sukcesem szczególnie w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]], gdzie nie tylko dotarła na szczyt tamtejszych list przebojów, ale także zyskała status poczwórnej platyny. Kolejne albumy gwiazdy: ''Take Me Higher'', składankowy ''Voices Of Love'' oraz ''Every Day Is A New Day'' nie odniosły już sukcesu.
 
W latach 90. Ross zagrała także w dwóch filmach telewizyjnych: ''Out Of Darkness'' z [[1994]] roku oraz w ''Double Platinum'' (razem z młodą wokalistką R&B, Brandy). Za rolę w pierwszym z tych filmów Ross otrzymała nominację do [[Złoty Glob|Złotego Globu]].
 
Ostatnie lata nie były dla Ross zbyt udane. Najpierw klęską zakończył się głośny powrót [[The Supremes]] (Ross była jedyną wokalistką z oryginalnego składu grupy), później był rozwód z mężem, odsiadka w więzieniu za jazdę pod wpływem alkoholu itd.
 
W ciągu czterdziestu lat trwania swojej kariery Diana Ross sprzedała ponad 100 milionów płyt na całym świecie, aż osiemnaście jej hitów trafiło na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów (12 z [[The Supremes]] i 6 [[solo]]). Artystka współpracowała z najwybitniejszymi przedstawicielami muzyki rozrywkowej (m.in. [[Smokey Robinson]], [[The Temptations]], [[Stevie Wonder]], [[Marvin Gaye]], [[Valerie Simpson]], [[Nicholas Ashford]], [[Michael Jackson]], [[Julio Iglesias]], [[The Chic]], [[Lionel Richie]] i wielu innych), poważnej ([[José Carreras|Jose Carreras]], [[Plácido Domingo|Placido Domingo]] itd.).
 
Występowała w filmach u boku takich gwiazd jak: [[Billie Dee Wiliams]], [[Gregory Peck]] czy [[Richard Pryor]]. Na swoim koncie ma wiele prestiżowych nagród i tytułów (m.in. kilkanaście statuetek [[American Music Awards]], w [[1973]] roku zyskała tytuł najwspanialszej wokalistki stulecia, nadany jej przez magazyn [[Billboard (magazyn)|Billboard]], w [[1993]] roku trafiła do [[Księga rekordów Guinnessa|Księgi Rekordów Guinnessa]] jako najpopularniejsza wokalistka wszech czasów – ponad 70 singli w TOP 100, kilkadziesiąt płyt w TOP 50, w [[1996]] roku otrzymała nagrodę na festiwalu w [[Monte Carlo]] za całokształt kariery).
 
Latem 2006 roku ukazał się album "Blue". Pierwotnie płyta ta miała ukazać się w 1972 roku, zaraz po sukcesie filmu "Lady Sings The Blues". Ówczesna wytwórnia wokalistki zdecydowała się jednak odłożyć album na półkę. Krążek dotarł do 2 miejsca na jazzowych zestawieniach.
 
W październiku 2006 roku Diana Ross wydała płytę "I Love You" zawierającą covery jej ulubionych miłosnych przebojów. Album nie odniósł jednak większego sukcesu w Europie. W styczniu 2007 roku album ukazał się w Stanach, gdzie zadebiutował na 32 pozycji listy Billboardu. W 2007 roku odbyła się także premiera filmu "Dreamgirls", który oparty jest na historii Diany Ross i grupy The Supremes. Film otrzymał kilka Złotych Globów oraz osiem nominacji do Oscara.
 
W 2007 roku Diana Ross wyruszyła w światową trasę koncertową, występując min. w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji i Stanach Zjednoczonych. Koncerty artystki zgromadziły tłumy fanów i otrzymały w większości bardzo dobre recenzje. Latem 2007 roku Ross otrzymała BET Lifetime Achievement Award za całokształt kariery piosenkarskiej. Na koncercie ku czci Diany wystąpili: Stevie Wonder, Chaka Khan i Erykak Badu.
 
W grudniu 2007 roku wokalistka otrzymała z rąk prezydenta Stanów Zjednoczonych [[George W. Bush|Georga W. Busha]] honorowe odznaczenie za dotychczasowe osiągnięcia w dziedzinie muzyki popularnej oraz za krzewienie pozytywnych wartości w swojej twórczości. Na gali uhonorowani zostali również m.in. reżyser [[Martin Scorsese]] i aktor [[Steve Martin]]. Podczas gali dla uczczenia Ross na specjalnym koncercie wystąpiły artystki młodego pokolenia przyznające się do czerpania inspiracji z twórczości Diany Ross: [[Vanessa L. Williams]], [[Ciara]] i [[Yolanda Adams]].
 
== Dyskografia ==
9

edycji