Front Wołchowski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 3 bajty ,  9 lat temu
m
lit.
(lit., drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
m (lit.)
* 26 Armii (zwanej też [[2 Armia Uderzeniowa|2 Armią Uderzeniową]]).
 
Po sformowaniu rozwinął się on na odcinku pomiędzy [[Lubań (obwód leningradzki)|Lubaniem]] a [[Nowogród Wielki|NowogródemNowogrodem]] przeciwko części [[III Rzesza|niemieckiej]] [[Grupa Armii Północ|Grupy Armii „Północ”]]. Brał udział w końcowej fazie operacji tichwińskiej, która przesądziła o porażce niemieckiego planu całkowitej blokady [[Petersburg|Leningradu]]. W okresie od stycznia do kwietnia [[1942]] roku wraz z [[Front Leningradzki|Frontem Leningradzkim]] i [[Front Północno-Zachodni (radziecki)|Frontem Północno-Zachodnim]] uczestniczył w nieudanej operacji okrążenia Niemców rejonie Lubania.
 
Po raz drugi został sformowany 23 kwietnia [[1942]] roku i został przekształcony w Wołchowską Grupę Operacyjną Frontu Leningradzkiego.
8 czerwca [[1942]] roku Front Wołchowski został odtworzony ponownie (dowódca gen. armii [[Kirył Mierieckow]]). W sierpniu tego roku przeprowadził wraz z Newską Grupą Operacyjną Frontu Leningradzkiego operację w rejonie miasta Siniawina, która związała znaczne siły niemieckie. 12 stycznia [[1943]] dokonał wraz z Frontem Leningradzkim [[Operacja Iskra|przełamania]] niemieckiego frontu na odcinku [[18 Armia (III Rzesza)|18 Armii]] w pobliżu [[Szlisselburg]]a, w wyniku czego na południe od jeziora [[Ładoga]] powstał korytarz szerokości od 8 do 10 km łączący Leningrad z resztą kraju. W dniach od 14 stycznia do 1 marca [[1944]] roku razem z Frontem Leningradzkim i [[2 Front Nadbałtycki|2 Frontem Nadbałtyckim]] uczestniczył w [[Operacja leningradzko-nowogródzkanowogrodzka|operacji leningradzko-nowogródzkiejnowogrodzkiej]] przeciwko GA ”Północ”. 15 lutego 1944 roku został rozwiązany w związku ze skróceniem linii frontu. Jego jednostki zostały podzielone pomiędzy sąsiedni Front Leningradzki i 2 Front Nadbałtycki.
 
== Bibliografia ==
61 591

edycji