Aleksy (Szepielew): Różnice pomiędzy wersjami

Usunięty 1 bajt ,  9 lat temu
m
drobne redakcyjne
m (poprawa linków)
m (drobne redakcyjne)
Św. Aleksy (Szepielew) urodził się 14 kwietnia 1840 roku w Kijowie w rodzinie szlacheckiej. Jego ojciec, Joann Szepielew, służył w [[Arsenał|arsenale]] kijowskim jako [[Kapitan (ranga)#Historia|kapitan]]. Matka, Maria Szepielewa, 7 sierpnia 1832 roku uczestniczyła w otwarciu [[Relikwie|relikwii]] św. [[Mitrofan z Woroneża|Mitrofana z Woroneża]]. Została przedstawiona [[Władyka|władyce]] Antoniemu, który miał skierować do niej następujące słowa:
{{cytat|Urodzisz syna kalekę, lecz nie rozpaczaj z tego powodu: zostanie on sługą Bożym.}}
Siedem lat później Maria Szepielewa urodziła chłopca, nazwanego Władimirem, który okazał się być niemym. Ojciec przyszłego świętego zmarł, kiedy Władimir miał trzy lata. Wychowaniem dziecka zajęła się matka, która starała się wpoić synowi prawdy chrześcijańskie, uczyła go miłości do bliźniego. W tym celu odwiedzała z Władimiremnim więzienia, gdzie rozdawała [[Jałmużna|jałmużnę]]. Wraz z matką Władimirchłopiec bywał w Pustelni Kitajewskiej [[Ławra Pieczerska|Ławry Pieczerskiej]], w której mieszkał wówczas [[jurodiwy]] [[hieromnich]] Teofil. Ze słów, które Teofil kierował do Władimira, wynikało, że chłopiec zostanie mnichem. Zgodnie z panującym w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]] zwyczajem, dzieci rodzin wojskowych miały kształcić się w szkołach wojskowych i robić karierę oficerską. Wiosną 1852 roku Maria Szepielewa dostała list z [[Petersburg]]a. Polecono jej przywieźć syna do stolicy, gdzie miał pobierać nauki w korpusie kadetów. Za radą [[Metropolita|metropolity]] [[Filaret (Amfitieatrow)|Filareta (Amfitieatrowa)]], Maria Szepielewa odpisała do Petersburga, że z powodu niemoty syna nie może go oddać do wojska<ref name="Житие">[http://www.rus-sky.com/nasledie/alexygol.htm ''Житие иже во святых Преподобного и Богоносного отца нашего Алексия Голосеевского старца и подвижника Киево-Печёрской Лавры''], "Русский Паломник" 8 (1993). [dostęp: 2010-05-28].</ref>.
 
W 1853 roku Maria Szepielewa została zaproszona z synem do udziału w wieczerni z okazji święta [[Pascha (Wielkanoc)|Paschy]] do domowej [[Cerkiew (budynek)|cerkwi]] metropolity Filareta. Po cudownymodprawieniu uzdrowieniu[[Liturgia chrześcijańska|liturgii]] nastąpił obrzęd całowania [[Krzyż prawosławny|krzyża]] na [[Pastorał#Pastorał w kościołach wschodnich|pastorale]] trzymanym przez władykę. Gdy nadeszła kolej Władimira Szepielewa, Filaret trzykrotnie zwrócił się do chłopca ze słowami ''Chrystus zmartwychwstał!'', na co on po raz pierwszy w życiu przemówił: ''Prawdziwie zmartwychwstał!''<ref name="Преподобный">[http://www.goloseevo.com.ua/?part=life&news_id=7 ''Преподобный Алексий Голосеевский'']. [dostęp: 2010-05-26].</ref>. Po cudownym uzdrowieniu metropolita Filaret zaproponował matceMarii chłopcaSzepielewej, że weźmie gojej syna do Ławry Pieczerskiej, gdzie miałbędzie usługiwaćusługiwał władyce. 2 lipca 1853 roku trzynastoletni chłopiec przybył do [[Ławra|ławry]] w wieku trzynastu lat. Cztery dni po opuszczeniu przezeń domu zmarła Maria Szepielewa. Odpowiedzialność za wykształcenie Władimirachłopca przyjął na siebie metropolita. Zapewnił chłopcumu lekcje u profesorów [[Akademia Mohylańska w Kijowie|Kijowskiej Akademii Duchownej]] oraz [[Uniwersytet Kijowski|Uniwersytetu Kijowskiego]]. Kształcenie chłopcaSzpepielewa odbywało się w zakresie literatury rosyjskiej, historii Cerkwi i Rosji, [[Biblia|Pisma Świętego]], medycyny oraz prawdopodobnie łaciny. Sam władyka zajmował się moralnym i etycznym wychowaniem Władimirachłopca. Na przykład, w wielkie święta prawosławne Filaret polecał Szepielewowi rozdawać jałmużnę biednym mieszkańcom Kijowa<ref name="Житие"/>. Modlitw Szepielew uczył się od starca Parteniusza<ref name="Преподобный"/>.
Zgodnie z panującym w [[Imperium Rosyjskie|Rosji]] zwyczajem, dzieci rodzin wojskowych miały kształcić się w szkołach wojskowych i robić karierę oficerską. Wiosną 1852 roku Maria Szepielewa dostała list z [[Petersburg]]a. Polecono jej przywieźć syna do stolicy, gdzie miał pobierać nauki w korpusie kadetów. Za radą [[Metropolita|metropolity]] [[Filaret (Amfitieatrow)|Filareta (Amfitieatrowa)]], Maria Szepielewa odpisała do Petersburga, że z powodu niemoty syna nie może go oddać do wojska<ref name="Житие">[http://www.rus-sky.com/nasledie/alexygol.htm ''Житие иже во святых Преподобного и Богоносного отца нашего Алексия Голосеевского старца и подвижника Киево-Печёрской Лавры''], "Русский Паломник" 8 (1993). [dostęp: 2010-05-28].</ref>.
 
Zimę Władimirmłodzieniec spędzał w ławrze. Latem z władyką Filaretem i Parteniuszem udawał się do Pustelni Gołosiejewskiej (''Голосеевская Пустынь''). W 1855 roku zmarł Parteniusz, zaś podpadający na zdrowiu metropolita zaproponował WładimirowiSzepielewowi złożyć prośbę do Soboru Duchownego [[Ławra Pieczerska|Ławry Pieczerskiej]] o przyjęcie go w grono [[nowicjat|nowicjuszy]]. 25 lutego (6 marca) 1856 roku Sobór pozytywnie rozpatrzył podanie Szepielewa i, jużktóry jakow nowicjusz,wieku siedemnastoletnisiedemnastu Władimirlat wstąpił do nowicjatu i został skierowany do pracy w [[Typografia|typografii]]. [[Sutanna#Szaty duchowne w tradycji wschodniej|Sutannę]] wraz z [[Błogosławieństwo|błogosławieństwem]] Szepielew otrzymał z rąk swojego wychowawcy, Filareta (zmarł rok później). Po wstąpieniu do [[monaster]]u Władimirprzyszły święty opuścił dom władyki i zamieszkał w celi w ławrze<ref name="Житие"/>.
W 1853 roku Maria Szepielewa została zaproszona z synem do udziału w wieczerni z okazji święta [[Pascha (Wielkanoc)|Paschy]] do domowej [[Cerkiew (budynek)|cerkwi]] metropolity Filareta. Po odprawieniu [[Liturgia chrześcijańska|liturgii]] nastąpił obrzęd całowania [[Krzyż prawosławny|krzyża]] na [[Pastorał#Pastorał w kościołach wschodnich|pastorale]] trzymanym przez władykę. Gdy nadeszła kolej Władimira, Filaret trzykrotnie zwrócił się do chłopca ze słowami ''Chrystus zmartwychwstał!'', na co Władimir po raz pierwszy w życiu przemówił: ''Prawdziwie zmartwychwstał!''<ref name="Преподобный">[http://www.goloseevo.com.ua/?part=life&news_id=7 ''Преподобный Алексий Голосеевский'']. [dostęp: 2010-05-26].</ref>.
 
Po cudownym uzdrowieniu Władimira metropolita Filaret zaproponował matce chłopca, że weźmie go do Ławry Pieczerskiej, gdzie miał usługiwać władyce. 2 lipca 1853 roku chłopiec przybył do [[Ławra|ławry]] w wieku trzynastu lat. Cztery dni po opuszczeniu przezeń domu zmarła Maria Szepielewa. Odpowiedzialność za wykształcenie Władimira przyjął na siebie metropolita. Zapewnił chłopcu lekcje u profesorów [[Akademia Mohylańska w Kijowie|Kijowskiej Akademii Duchownej]] oraz [[Uniwersytet Kijowski|Uniwersytetu Kijowskiego]]. Kształcenie chłopca odbywało się w zakresie literatury rosyjskiej, historii Cerkwi i Rosji, [[Biblia|Pisma Świętego]], medycyny oraz prawdopodobnie łaciny. Sam władyka zajmował się moralnym i etycznym wychowaniem Władimira. Na przykład, w wielkie święta prawosławne Filaret polecał Szepielewowi rozdawać jałmużnę biednym mieszkańcom Kijowa<ref name="Житие"/>. Modlitw Szepielew uczył się od starca Parteniusza<ref name="Преподобный"/>.
 
Zimę Władimir spędzał w ławrze. Latem z władyką Filaretem i Parteniuszem udawał się do Pustelni Gołosiejewskiej (''Голосеевская Пустынь''). W 1855 roku zmarł Parteniusz, zaś podpadający na zdrowiu metropolita zaproponował Władimirowi złożyć prośbę do Soboru Duchownego [[Ławra Pieczerska|Ławry Pieczerskiej]] o przyjęcie go w grono [[nowicjat|nowicjuszy]]. 25 lutego (6 marca) 1856 roku Sobór pozytywnie rozpatrzył podanie Szepielewa i, już jako nowicjusz, siedemnastoletni Władimir został skierowany do pracy w [[Typografia|typografii]]. [[Sutanna#Szaty duchowne w tradycji wschodniej|Sutannę]] wraz z [[Błogosławieństwo|błogosławieństwem]] Szepielew otrzymał z rąk swojego wychowawcy, Filareta (zmarł rok później). Po wstąpieniu do [[monaster]]u Władimir opuścił dom władyki i zamieszkał w celi w ławrze<ref name="Житие"/>.
 
== Pobyt w Ławrze Pieczerskiej ==
[[Plik:Kiev caves.jpg|250px|thumb|right|Ławra Pieczerska]]
15 kwietnia 1857 roku WładimirSzepielew został przyjęty przez Sobór Duchowny do grona stałych nowicjuszy Ławry Pieczerskiej. Pozostawiono go przy pracy w typografii. W okresie nowicjatu rodzina Szepielewa namawiała go do porzucenia stanu duchownego i zawarcia małżeństwa. Dopiero po interwencji [[Archimandryta|archimandryty]] Warłaama krewni odstąpili od swego zamiarupomysłu. Przed złożeniem ślubów wieczystych Szepielew odbył pielgrzymkę do grobu św. Mitrofana w [[Woroneż]]u. Odwiedził również miejsce pochówku metropolity Antoniego z Woroneża, nad którym odprawił [[Panichida|panichidę]]. W 1872 roku WładimirSzepielew miał zostać mnichem. Namiestnik Ławry Pieczerskiej, archimandryta Warłaam, wybrał mu imię Filaret (na cześć wychowawcy Sziepielewa), jednak w dniu [[Postrzyżyny|postrzyżyn]] Szepielewa, 13 kwietnia 1872 roku ([[Wielki Czwartek]]), podczas uroczystości zmienił je na Aleksy. 12 września 1872 roku o. Aleksy został przeniesiony do Pierwszego Szpitalnego Monasteru Nikołajewskiego<ref name="Преподобный"/>.
 
Monaster szpitalny podlegał bezpośrednio Soborowi Duchownemu Ławry Pieczerskiej. Aleksy miał pełnić w nim funkcję pisarza (''записчик''). 23 listopada 1973 roku Aleksy został mianowany [[hierodiakon]]em. 23 grudnia 1874 roku Szepielew został [[zakrystian]]inem (''ризничий''). Pobyt Aleksego w Monasterze Nikołajewskim upamiętnia srebrny [[Kielich (naczynie)|kielich]] z napisem: ''Świętej pamięci hierodiakona Aleksego (Szepielewa)'', podarowany za życia przez Szepielewa cerkwi przy Monasterze Nikołajewskim. 6 grudnia 1875 roku Aleksy został wyświęcony przez metropolitę Arseniusza na hieromnicha. 20 sierpnia 1879 roku Szepielewa przeniesiono z Monasteru Nikołajewskiego do Bliskich Pieczar Ławry Pieczerskiej. Jego praca polegała na pilnowaniu porządku przy [[relikwiarz]]ach ze szczątkami świętych oraz opiekowaniu się pielgrzymami. W Bliskich Pieczarach Ławry Pieczerskiej Aleksy spędził ponad sześć lat. Za swoją pracę został odznaczony przez Święty Synod krzyżem. 7 października 1885 roku Szepielewa skierowano na stanowisko zakrystiana w Wielkiej Cerkwi (świątyni katedralnej Zaśnięcia Bogurodzicy) Ławry Kijowskiej. Podczas posługi w Wielkiej Cerkwi miał miejsce incydent, który stał się przyczyną zwolnienia Aleksego z obowiązków zakrystianina i przeniesienie go do innego monasteru kijowskiego. Szepielew został oskarżony przez siostry Stiepanowe o przywłaszczenie pięciu tysięcy [[Rubel|rubli]], które miał dla nich przechować. Siostry podały skargę do archimandryty [[Juwenaliusz (Połowcew)|Juwenaliusza]], namiestnika Ławry, następnie do metropolity [[Płaton (Gorodecki)|Płatona]]. Ponieważ nie doczekały się odpowiedzi, napisały kilka prywatnych listów do eklezjarchy Ławry, archimandryty Walentego, niechętnego Aleksemu. 21 września 1887 roku Sobór Duchowny Ławry zwolnił Szepielewa ze stanowiska zakrystiana Wielkiej Cerkwi. Jednak oskarżenia sióstr Stiepanowych nie ustały, dlatego 30 kwietnia 1891 roku Aleksy został przeniesiony do pustelni Spaso-Prieobrażeńskiej (na południe od Kijowa). Wspominając swój pobyt w tym klasztorze, nadmieniał, że w tym miejscu zawsze pamiętał o śmierci<ref name="Житие"/>.