Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 97 bajtów, 8 lat temu
ilustracja
Studiowała fortepian oraz teorię muzyki w [[Lwowska Narodowa Akademia Muzyczna|Polskim Towarzystwie Muzycznym we Lwowie]]. Następnie podjęła studia muzykologiczne u [[Adolf Chybiński|Adolfa Chybińskiego]] na [[Uniwersytet Lwowski|Uniwersytecie im. Jana Kazimierza]] we Lwowie (1924–1929), gdzie studiowała również [[filozofia|filozofię]] u [[Kazimierz Twardowski|Kazimierza Twardowskiego]] i [[Roman Ingarden|Romana Ingardena]] oraz uczęszczała na wykłady z psychologii i historii sztuki. Tytuł doktora uzyskała w 1929 na podstawie pracy "O harmonice [[Aleksandr Skriabin|Aleksandra Skriabina]]". W następnych latach uczyła teorii muzyki w konserwatorium im. Karola Szymanowskiego oraz w szkole muzycznej im. Fryderyka Chopina we Lwowie, a także prowadziła badania nad muzykalnością dzieci i młodzieży w Instytucie Psychologii we Lwowie.
 
Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] pracowała w radiu lwowskim. W 1940 objęła funkcję dziekana wydziału teorii muzyki w [[Lwowska Narodowa Akademia Muzyczna|lwowskim Konserwatorium]]. W 1941, po ataku wojsk hitlerowskich na Lwów, znalazła się w [[Namangan]]ie (Uzbekistan), gdzie pracowała jako nauczyciel w technikum muzycznym. Jako jedna z pierwszych wstąpiła w 1943 do Związku Patriotów Polskich. Przebywając w Moskwie zajęła się organizowaniem koncertów w radiu, wydawaniem śpiewników i wydawnictw nutowych, pisaniem recenzji z koncertów muzyki polskiej. Opracowała i wydała zbiory: Śpiewnik dzieci polskich w ZSRR (1944), Śpiewnik żołnierza polskiego (1944), Piosenki i gry dla polskich przedszkoli w ZSRR (1945). Po wojnie pozostała w Moskwie, gdzie objęła funkcję attaché kulturalnego ambasady polskiej.
 
W 1947 powróciła do Warszawy i objęła stanowisko wicedyrektora Departamentu Muzyki w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Zajęła się działalnością naukową oraz organizowaniem życia muzycznego. W 1947 uzyskała habilitację na [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza|Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]. W 1948 zorganizowała Zakład Muzykologii na [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytecie Warszawskim]] i została jego kierownikiem. W 1951 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1957 – profesora zwyczajnego. W latach 1958–1975 pełniła funkcję dyrektora Instytutu Muzykologii UW. Pod jej kierownictwem odbyło się wiele sesji muzykologicznych, m.in. Sesja Prokofiewowska (1959), pierwszy międzynarodowy kongres Chopinowski (1960) oraz sesja poświęcona twórczości Karola Szymanowskiego (1962). Zainicjowała organizowanie festiwalu "Musica Antiqua Europae Orientalis" w Bydgoszczy (1963) oraz towarzyszącego mu międzynarodowego kongresu muzykologicznego, któremu przewodniczyła. W 1966 – wspólnie z [[Hieronim Feicht|Hieronimem Feichtem]] – zorganizowała ośrodek dokumentacji i inwentaryzacji dawnej muzyki polskiej, którego działalność umożliwiła wydawanie serii "Antiquitates Musicae in Polonia".
[[Plik:Zofia Lissa grób.JPG|220px|thumb|Grób Zofii Lissy na Powązkach]]
 
Już w okresie studiów związała się ze środowiskami lewicowymi i później – z racji swoich poglądów politycznych czynnie uczestniczyła w dyskusji ideologicznej dotyczącej estetyki i metodologii estetyki marksistowskiej w muzykologii.
 
Anonimowy użytkownik