Richard Virenque: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 10 087 bajtów ,  14 lat temu
napisanie od nowa artykułu, oryginał na http://www.kolarstwo-szosowe.gda.pl/Emeryci_2004b.html, udostępniony na licencji CC-BY-SA. Autor: Daniel Marszałek (+lekka NPOVizacja, wikizacja)
m (kategoria)
(napisanie od nowa artykułu, oryginał na http://www.kolarstwo-szosowe.gda.pl/Emeryci_2004b.html, udostępniony na licencji CC-BY-SA. Autor: Daniel Marszałek (+lekka NPOVizacja, wikizacja))
[[Image:Richard-Virenque-TdF2004 1.jpg|thumb|right|R. Virenque na prologu TdF 2004 w Liege]]
'''Richard Virenque''' (ur. [[19 listopada]] [[1969]] w [[Casablanca (miasto)|Casablance]], [[Maroko]]) - były francuski [[kolarstwo szosowe|kolarz szosowy]]. Był specjalistą od jazdy w górach, siedmiokrotnie zdobywał koszulkę [[Lider klasyfikacji górskiej|najlepszego górala]] w [[Tour de France]] (Rekordrekord). Ofensywny i waleczny styl jazdy Virenque'a dały mu wielką popularność we własnym kraju i wkrótce stał się bożyszczem Francuzów, którzy nadali mu przydomek ''Ryszard Lwie Serce'' (z powodu wielkiego serca do walki, które okazywał szczególnie podczas wielu maratońskich, górskich ucieczek - nierzadko solowych). Jego znakiem rozpoznawczym był podniesiony w górę palec wskazujący za każdym razem, kiedy wygrywał etap.
 
==Początki==
Virenque rozpoczął swoją karierę w [[1991]] roku. Jego talent do rowerowej wspinaczki ujawnił się już rok później, kiedy to na Tourze w [[1992]] roku jechał jeden dzień w [[maillot jaune|żółtej koszulce]], a w klasyfikacji górskiej zajął ostatecznie drugie miejsce. Ofensywny i waleczny styl jazdy Virenque'a dały mu wielką popularność we własnym kraju i wkrótce stał się bożyszczem Francuzów. Jego znakiem rozpoznawczym był podniesiony w górę palec wskazujący za każdym razem, kiedy wygrywał etap.
Pierwsze osiem lat zawodowej kariery "Ryszard Lwie Serce" spędził pod skrzydłami dyrektora sportowego Bruno Roussela najpierw w ekipie RMO (1991-92), a potem w niesławnej Festinie (1993-98). Od razu dał się poznać jako utalentowany góral zajmując jeszcze jako młodziutki profi dwa drugie miejsca w rozgrywanym na ciężkich rundach pod Paryżem Trophée des Grimpeurs (Trofeum Wspinaczy). Światowej publiczności pokazał się po raz pierwszy z najlepszej strony na drugim etapie Tour de France 1992 prowadzącym przez [[Pireneje]] z [[San Sebastian]] do [[Pau]] gdy wraz z Baskiem Javierem Marguialday dotarł do mety ponad pięć minut przed mocno przerzedzonym przez góry peletonem. Etap wygrał bardziej doświadczony Marguialday, lecz Virenque w wieku niespełna 23 lat założył [[maillot jaune|żółtą koszulkę lidera TdF]] - aczkolwiek tylko na jeden etap, gdyż następnego dnia kolejna udana ucieczka wyniosła na fotel lidera jego starszego kolegę z drużyny Pascala Lino.
 
==Pierwsze duże sukcesy==
Od [[1994]] do [[1997]] roku czterokrotnie pod rząd zdobywał słynną koszulkę w czerwone grochy. Najlepsze miejsca w generalnej klasyfikacji zajmował w 1996 i 1997 roku, kiedy to był drugi i trzeci, za każdym razem jedno miejsce za młodym Niemcem, [[Jan Ullrich|Janem Ullrichem]].
W pierwszym roku występów w barwach Festiny Virenque poprawił się o kilka lokat jeśli chodzi o zajęte miejsce w klasyfikacji generalnej Tour de France (z 25. w 1992 roku na 19.), lecz jedyne zwycięstwo odniósł na trasie Tour du Limousin - sierpniowej etapówki, która ukończył w ogólnym rozrachunku na drugim miejscu. Prawdziwym przełomem był dla niego sezon 1994, a w szczególności dwunasty etap TdF prowadzący znów przez Pireneje tym razem z [[Lourdes]] do [[Luz-Ardiden]]. Tego dnia na [[Col du Tourmalet]] zgubił współtowarzyszy ucieczki i do mety dotarł z przewagą aż 4:34 nad drugim na mecie (po spóźnionym kontrataku z peletonu) Włochem [[Marco Pantani]]m i 7:42 nad liderem Baskiem [[Miguel Indurain|Miguelem Indurainem]]. Dzień później został wiceliderem wyścigu, lecz słaba postawa na górskiej czasówce do [[Morzine]]-Avoriaz zdegradowała go tuż przed końcem wyścigu na piąte miejsce w generalce. Na pocieszenie zostało mu bezdyskusyjne (jego pierwsze) zwycięstwo w [[Lider klasyfikacji górskiej|klasyfikacji górskiej]] Touru. Jeszcze tego samego lata dał się poznać z dobrej strony w wyścigach klasycznych. Najpierw zajął drugie miejsce za Mołdawianinem [[Andrei Tchmil|Andreiem Tchmilem]] w bretońskim semi-klasyku [[GP Ouest France-Plouay]] (Wielka Nagroda Zachodniej Francji). Pięć dni później na trudnej trasie wokół słynącego ze starożytnych zabytków [[Agrigento]] na Sycylii zdobył brązowy medal [[Mistrzostwa Świata w kolarstwie szosowym|Mistrzostw Świata w wyścigu ze startu wspólnego]] (złoto wywalczył jego o trzy lata starszy kolega z reprezentacji i zarazem grupy [[Luc Leblanc]]).
 
==Lider teamu Festina==
Na Tourze [[1998]] był traktowany jako jeden z największych faworytów, w ciągu kilku dni znalazł się jednak w centrum wielkiej afery dopingowej, w którą zamieszana była grupa Virenque'a - Festina. W przeciwieństwie do wszystkich niemal członków swojej drużyny, w tym również dwukrotnie drugiego na Tourze [[Alex Zülle|Alexa Zülle]] – Virenque przez długi czas zaprzeczał ze łzami w oczach jakimkolwiek zarzutom stawianym jego osobie, lecz w 2001 roku przed sądem przyznał się do przyjmowania zabronionych środków dopingujących. Został zawieszony w startach na pół roku.
Po odejściu Leblanca, który "wplątał się" w fatalny kontrakt z szybko rozwiązaną grupą Le Groupment, Virenque został niekwestionowanym liderem Festiny. Podczas sezonu 1995 znów wygrał pirenejski etap (feralny odcinek piętnasty Saint Girons - Cauterets / Cretes du Lys podczas, którego zginął mistrz olimpijski z Barcelony Włoch [[Fabio Casartelli]]) oraz klasyfikację górską Tour de France, lecz w klasyfikacji generalnej tego wyścigu był "tylko" dziewiąty. Wyżej uplasował się w zdominowanej przez kolarzy ONCE z Jalabertem na czele [[Vuelta a Espana]], którą ukończył na piątej pozycji. Natomiast dwa tygodnie po Vuelcie finiszował szósty podczas światowego czempionatu wyznaczonego po raz pierwszy w październiku i w dodatku w dalekiej, kolumbijskiej [[Duitama|Duitamie]] na skrajnie trudnej, andyjskiej trasie. W sezonie 1996 szeregi Festiny wzmocnił Szwajcar [[Laurent Dufaux]] stając się "prawą ręką" Francuza w jego próbach zwycięstwa w "Wielkiej Pętli". W tym samym roku nastąpił kres ery wielkiego Induraina, zaś Tour padł łupem duetu, lecz nie z Festiny a niemieckiego Telekomu (Duńczyk [[Bjarne Riis]] & Niemiec [[Jan Ullrich]]). Virenque jednak przynajmniej po raz pierwszy wspiął się na generalne podium TdF oraz już po raz trzeci okazał się najlepszym góralem tej imprezy. Po raz kolejny sprawdził się też w zawodach rangi mistrzowskiej zajmując piąte lokaty w wyścigach ze startu wspólnego na [[Letnie Igrzyska Olimpijskie 1996|Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie]] jak i Mistrzostwach Świata w szwajcarskim [[Lugano]]. Swój najlepszy (z punktu widzenia [[ranking indywidualny UCI|rankingu UCI]]) sezon uświetnił zaś cztery dni po Mistrzostwach zwycięstwem we włoskim semi-klasyku Giro del Piemonte.
 
==Tour de France 1997==
W roku [[2000]] Virenque wrócił do peletonu i ponownie pokazał co potrafi: wygrał jeden etap i całą klasyfikację górską.
Sezon 1997 Virenque zaczął od mocnego uderzenia wygrywając rozgrywany pod Marsylią wyścig otwarcia sezonu we Francji GP d'Ouverture i w tym samym miesiącu (lutym) zajął też drugą lokatę w innej francuskiej jednodniówce Tour du Haut Var. Przez całą wiosnę przygotowywał się spokojnie do swego corocznego głównego celu czyli Tour de France i opłaciło się, choć wciąż jeden rywal okazał się być poza jego zasięgiem. Wyścig z przewagą ponad dziewięciu minut nad Francuzem wygrał Jan Ullrich, ale Virenque wraz ze swymi kolegami z Festiny był w stanie napędzić nieco strachu nowo kreowanemu mistrzowi Niemiec podczas prowadzącego przez [[Wogezy]] etapu do [[Montbeliard]]. "Skorpion z Casablanki" (taki przydomek również nadano Virenque'owi) wygrał tym razem alpejski etap z metą w słynnej stacji narciarskiej [[Courchevel]] i oczywiście już po raz czwarty klasyfikację górską TdF całego wyścigu. Poza tym zajął też trzy drugie i trzy trzecie miejsca na innych kluczowych odcinkach, w tym nawet potrafił ukończyć na drugiej pozycji górzystą czasówkę wokół [[Saint-Etienne]]. Jednak pomimo tego i tak podczas owego "etapu prawdy" dał się przegonić Ullrichowi, z którym przegrał aż o 3:04.
 
==Afera dopingowa Festiny==
W [[2001]] roku Richard Virenque wygrał w oszałamiającym stylu płaski wyścig należący do [[Puchar Świata w kolarstwie szosowym|Pucharu Świata]] - [[Paris-Tours]]. W rok później wygrał etap na "świętej górze Touru" - [[Mont Ventoux]].
Do następnego sezonu przystąpił z podobnym kalendarzem przygotowań do TdF jak w 1997 roku. Parę udanych występów w lutym (m.in. trzecie miejsce w etapówce Tour Mediterraneen), potem pauza i próby generalne w czerwcu, które wypadły dość udanie - wygrany etap podczas [[Criterium du Dauphine Libere]] i trzecie miejsce w Mistrzostwach Francji. Szefowie i kolarze Festiny wiele sobie obiecywali po występie w 85. Tour de France (Virenque był jednym z głównych faworytów) lecz ich udział w tej imprezie zakończył się wielkim skandalem już po tygodniu. W przeciwieństwie do wszystkich niemal członków swojej drużyny, w tym również dwukrotnie drugiego na Tourze [[Alex Zülle|Alexa Zülle]] – Virenque przez długi czas zaprzeczał ze łzami w oczach jakimkolwiek zarzutom stawianym jego osobie.
 
Tymczasem we Francji wszczęto śledztwo, a następnie rozpoczęto proces w sprawie dopingu w Festinie. Ci kolarze, którzy szybko przyznali się do przyjmowania środków dopingowych otrzymali od swych federacji kilkumiesięczne dyskwalifikacje, których okresy pokończyły się do maja 1999 roku. Natomiast "przekonany o swej niewinności" Virenque mógł nadal startować, przynajmniej do czasu zakończenia sprawy sądowej. Niemniej w swej ojczyźnie nie był mile widziany przez rodzime władze, decydentów francuskiej federacji kolarskiej i organizatorów z Societe du TdF. Dlatego też niezmieniając obywatelstwa postarał się o szwajcarską licencję zawodową, zaś pracę znalazł we włoskiej grupie Polti prowadzonej przez dyrektora Gianluigi Stangę. Nowym szefom szybko się odwdzięczył podczas najważniejszego dla nich wyścigu czyli [[Giro d'Italia]]. Wyścig ten wygrał w dramatycznych okolicznościach jego kolega z drużyny Włoch [[Ivan Gotti]], zaś sam Virenque (czternasty w "generalce") okazał się najlepszy na etapie trzynastym w Appeninach z metą w [[Rapallo]]. Dla organizatorów Tour de France bożyszcze fracuskich kibiców był "persona non grata" i jego udział w "Wielkiej Pętli" stał się możliwy wyłącznie dzięki interwencji ze strony władz [[UCI]]. W tym wyścigu nie pozostał anonimowy, zajął ósme miejsce w klasyfikacji generalnej i raz jeszcze nie miał sobie równych w zbieraniu punktów na górskich premiach. Rok później wciąż jeżdżąc w barwach Team Polti dotarł do szóstego miejsca w Tourze i zdołał wygrać dramatyczny alpejski etap do Morzine. Podczas niego to nowy patron wyścigu Amerykanin [[Lance Armstrong]] "umierał z głodu" na przełęczy Joux-Plane, zaś towarzysz Virenque' a w kluczowej akcji Hiszpan [[Roberto Heras]] wpadł na barierki kilometr przed metą. Niespodziewanie jednak tym razem francuski góral znalazł pogromców w swej ulubionej rywalizacji o prymat wśród wspinaczy (wygrali kolarze [[Kelme]] - Kolumbijczyk [[Santiago Botero]] przed Baskiem [[Javier Otxoa|Javierem Otxoa]]).
W roku [[2003]] po raz szósty utrzymał koszulkę w czerwone grochy i wyrównał tym samym rekord ustanowiony przez [[Federico Bahamontes]]a i [[Lucien van Impe|Luciena van Impe]]. Na Tour de France 2004 Virenque wygrał 10. etap z [[Limoges]] do [[Saint-Flour (Cantal)|Saint-Flour]] w dniu narodowego święta Francji i tym samym odniósł siódme etapowe zwycięstwo w Torze w swojej karierze. W tym czasie jeździł w barwach belgijskiej drużyny [[Quick Step - Davitamon]], która później przekształciła się w [[Quick Step]].
 
W 2001 roku Virenque przed sądem przyznał się do przyjmowania zabronionych środków dopingujących. Został ukarany przez szwajcarską federację 9-miesięczną dyskwalifikacją (do 31 października 2001 roku), później skróconą do 14 sierpnia.
Na koniec sezonu 2004 Virenque zapowiedział wycofanie się z aktywnego uprawiania kolarstwa.
 
==Powrót do kolarstwa po dyskwalifikacji==
Dzięki temu mógł wrócić do peletonu jeszcze w trakcie sezonu 2001, a ponieważ drużyna Polti już nie istniała pomocną dłoń wyciągnął doń [[Patrick Lefevre]], menadżer belgijskiej ekipy Domo-Farm Frites. Również i tym razem Virenque potrafił się szybko i godnie zrewanżować za okazane mu zaufanie. Uczynił to podczas wyścigu z pozoru najmniej odpowiadającego jego górskim talentom. Na trasie "klasyku sprinterów" [[Paryż-Tours|spod Paryża do Tours]] uciekł już na 12 kilometrze, współpracował przez ponad 230-kilometrów z największym wśród swych rodaków specem od tego typu akcji [[Jacky Durand|Jackym Durandem]] po czym nie tylko go zgubił, lecz jeszcze będąc skazanym na niemal pewne "wchłonięcie" z powodzeniem odparł pościg rozpędzonego peletonu. Virenque po przejściach choć miał już najlepsze lata za sobą, stał się jednak człowiekiem bardziej świadomym swych kolarskich walorów i niedostatków. W erze totalnej dominacji Armstronga na scenie Tour de France jego szanse na wymarzone zwycięstwo w tym wyścigu bezpowrotnie uleciały. Jego nowa ekipa Domo celowała przede wszystkim w [[klasyk (kolarstwo)|wyścigi klasyczne]]. W tej sytuacji podczas "Wielkiej Pętli" miał raczej status wolnego strzelca i jako taki stawiał sobie realistyczne cele tj. kolejne zwycięstwa w klasyfikacji górskiej i na górskich odcinkach. Z trzech ostatnich występów w Tour de France (choć zajmował w "generalce" miejsca dość odległe tzn. szesnaste, szesnaste i piętnaste) wyniósł w sumie: dwie dalsze koszulki najlepszego górala (2003-04) oraz trzy sukcesy etapowe (w 2002 roku triumfował na prowansalskim szczycie, "świętej górze Touru" - [[Mont Ventoux]], w 2003 raz jeszcze w Morzine i "na pożegnanie" w tym roku po rajdzie przez [[Masyw Centralny]] do [[Saint-Flour]]). Co więcej w jubileuszowym Tourze 2003 po wspomnianym triumfie w Morzine, do którego dojechał z przewagą ponad czterech minut nad grupą faworytów raz jeszcze, choć znów tylko na dobę, założył [[maillot jaune|żółtą koszulkę lidera]].
 
W roku [[2003]] po raz szósty utrzymał koszulkę w czerwone grochy i wyrównał tym samym rekord ustanowiony przez [[Federico Bahamontes]]a i [[Lucien van Impe|Luciena van Impe]]. Na Tour de France 2004 Virenque wygrał 10. etap z [[Limoges]] do [[Saint-Flour (Cantal)|Saint-Flour]] w dniu narodowego święta Francji i tym samym odniósł siódme etapowe zwycięstwo w Torze w swojej karierze. W tym czasie jeździł w barwach belgijskiej drużyny [[Quick Step - Davitamon]], która później przekształciła się w [[Quick Step]].
 
==Linki==
*[http://www.memoire-du-cyclisme.net/palmares/virenque_richard.php Pełna lista zwycięstw]
 
<br/>
<div id="Template_law" class="toccolours" style="border-width:1px 0 0 0">
<small>Artykuł zawiera udostępnione przez p. Daniela Marszałka na licencji [[Creative Commons]] (CC-Attribution-Share-Alike) treści pochodzące z serwisu [http://www.kolarstwo-szosowe.gda.pl kolarstwo.szosowe.gda.pl] Oryginalny artykuł znajduje się pod adresem: http://www.kolarstwo-szosowe.gda.pl/Emeryci_2004b.html</small>
</div>
 
[[Kategoria:Francuscy kolarze|Virenque, Richard]]
9010

edycji