Vought F4U Corsair: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 12 bajtów ,  9 lat temu
drobne redakcyjne, poprawa linków
(kat.)
(drobne redakcyjne, poprawa linków)
|załoga = 1 pilot
|data oblotu = 29 maja [[1940]]
|lata produkcji = [[1942]] - [[1952]]
|wycofany =
|egzemplarze =
}}
 
'''Vought F4U ''Corsair''''' (z [[Język angielski|ang.]] ''[[korsarz]]'') - [[samolot myśliwski]] lotnictwa [[United States Navy|Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych]] (US Navy) produkowany przez zakłady [[Vought-Sikorsky Aircraft]] (poprzednie [[Chance Vought]]) w latach [[1942]] - [[1952]]. Podczas [[II wojna światowa|II wojny światowej]] samoloty te produkowały również pod oznaczeniem '''FG''' zakłady firmy [[Goodyear Aircraft Company|Goodyear]], oraz jako '''F3A''' zakłady [[Brewster Aeronautical Corporation|Brewster]].
 
== Historia ==
[[Plik:Corsair being pushed on elevator HMS Glory (R62) 1945.jpg|thumb|left|250px|F4U Corsair należący do 1831. Powietrznego Dywizjonu Morskiego na pokładzie lotniskowca [[HMS Glory (19431945)|HMS "Glory"]], [[Rabaul]], 6 września 1945 r.roku]]
[[Plik:Corsair fighter firing on Okinawa.jpg|thumb|left|250px|F4U Corsair odapala rakiety w kierunku japońskich pozycji podczas [[Bitwa o Okinawę|walk o Okinawę]], czerwiec 1945 r.roku]]
[[Plik:F4U-2 NAN05-06-86.jpg|thumb|left|250px|Myśliwce nocne F4U-2 Corsair na pokładzie jednego z lekkich lotniskowców należącego do typu [[Lotniskowce typu Independence|''Independence'']] w 1944 r.roku]]
Plany pierwszego samolotu powstały w [[1938]] roku jako propozycja nowoczesnego, jednomiejscowego myśliwca pokładowego dla Marynarki Wojennej USA. Samolot ten miał posiadać najpotężniejszy ówczesny silnik lotniczy - [[Pratt & Whitney]] XR-2800 ''Double Wasp''. Zamontowanie tego silnika, a co za tym szło, dużego śmigła o średnicy 4,06 [[metr|m]], wymagałoby stosunkowo długiego wysuwanego podwozia, podatnego na uszkodzenia podczas lądowań. Projektanci postanowili więc zmienić profil skrzydła na łamany - charakterystyczny później dla ''Corsaira'', z niższymi punktami mocowania podwozia. Dzięki temu pilot zyskał dodatkowo lepszą widoczność. Grupą konstruktorów przewodził Rex B. Beisel. Pierwszy prototyp oblatano [[29 maja]] [[1940]] roku. Uzbrojenie stanowiły 2 karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy Browning M1919|Browning M1919]] kalibru 7,62 [[milimetr|mm]] w przedniej części kadłuba oraz pojedyncze karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy M2|Browning M2]] kal. 12,7 mm po jednym w każdym skrzydle. Podczas lotów próbnych w 1940 roku, samolot odniósł uszkodzenia podczas awaryjnego lądowania. Po remoncie, podczas testów samolot osiągnął prędkość 650 [[Kilometr na godzinę|km/h]]. Produkcję samolotu uniemożliwiały jednak pewne problemy z silnikiem, który dość często ulegał pożarowi podczas lotu oraz problemy ze sterowaniem. Doświadczenia z walk w [[Europa|Europie]] przekonały dowództwo US Navy do zamówienia cięższego uzbrojenia. Zamontowane w kadłubie karabiny maszynowe wymontowano, dodając po dodatkowym karabinie kal. 12,7 mm w każdym skrzydle. Takie rozwiązanie wymagało zlikwidowania skrzydłowych zbiorników z paliwem, więc konstruktorzy postanowili przy jednoczesnym przesunięciu kokpitu do tyłu, dodać dodatkowy samouszczelniający się zbiornik w kadłubie.
 
Trzy egzemplarze F4U-1A wyposażono w silnik P&W XR-2800-16C ''Double Wasp'' z dwustopniową [[turbosprężarka|turobosprężarką]]. Samoloty te otrzymały oznaczenie XF4U-3 (w zakładach Goodyear FG-3) i miały charakteryzować się lepszymi osiągami na dużych wysokościach, jednak nie zdecydowano się na produkcję tego wariantu.
 
[[Plik:F4U-4B Corsair.jpg|thumb|300px|Vought F4U-4B Corsair należący do U.S. Marine Corps podczas przygotowań do startu z lotniskowca [[USS Sicily (CVE-118)|USS "Sicily"]] przed odlotem na misję bojową w Korei, sierpień-październikw 1950 r.roku]]
Ostatnią wersją produkowaną w dużych ilościach w czasie II wojny światowej była '''F4U-4''' z silnikiem P&W R-2800-18W ''Double Wasp'' o mocy 2100 KM. Nowością było też zastosowanie czterołopatowego śmigła. Samolot ten osiągał prędkość maksymalną 718 km/h (o ok. 48 km/h więcej niż F4U-1D). Uzbrojenie było identyczne z wersją F4U-1D (6 karabinów 12,7 mm, 8 rakiet oraz 2 bomby 450 kg). Zbudowano 2037 egzemplarzy tej wersji, oraz dodatkowo: 297 F4U-4B i F4U-4C (wyposażonych w 4 działka 20 mm zamiast karabinów maszynowych), jeden samolot F4U-4N (myśliwiec nocny) i 9 F4U-4P (samoloty zwiadu fotograficznego).
 
 
== Wersje eksportowe ==
[[Plik:RAAF Boomerang with RNZAF Corsairs on Bougainville 1945.jpg|thumb|300px|F4U należące do [[Royal New Zealand Air Force|RNZAF]], obok nich [[Royal Australian Air Force|australijski]] [[Commonwealth CA-12 Boomerang|CAC Boomerang]] na lotnisku na [[Bougainville (wyspa)|Bougainville]], 15 stycznia 1945 r.roku]]
'''Corsair I''' - 95 samolotów F4U-1 dla lotnictwa [[Royal Navy]] (Fleet Air Arm),<br />
'''Corsair II''' - 510 F4U-1A dla Wielkiej Brytanii,<br />
 
=== Wojna futbolowa ===
[[Plik:F4U-4 VF-1B CVB-41 1947-48.jpg|thumb|250px|F4U-4 na pokładzie [[USS Midway (CV-41)|USS "Midway"]], 1947-48 r.]]
Ostatnim teatrem działań, a zarazem jedynym gdzie walczyły przeciw sobie, była dla ''Corsairów'' tak zwana [[wojna futbolowa]] - konflikt pomiędzy [[Salwador]]em a [[Honduras]]em. Lotnictwo obydwu krajów posiadało ''Corsairy'' wycofane ze służby w US Navy. W lotnictwie Salwadoru (Fuerza Aérea de El Salvador) służyło obok kilku [[North American P-51 Mustang|''Mustangów'']] 13 samolotów FG-1D (z czego jednak tylko około połowa była zdolna do walki), a w lotnictwie Hondurasu (Fuerza Aérea Hondureña) 9 F4U-5N oraz 8 F4U-4 (przynajmniej 10 maszyn gotowych do walki). Początkowo samoloty obydwu stron skoncentrowały się na atakowaniu baz lotniczych przeciwnika oraz na wsparciu piechoty. Podczas późniejszych walk powietrznych Salwador utracił 4 ''Corsairy''. Lotnictwo Hondurasu najprawdopodobniej nie utraciło żadnego ze swoich F4U, tracąc jednak kilka samolotów innych typów.