Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 27 bajtów ,  7 lat temu
drobne redakcyjne, drobne merytoryczne
'''Maurice Polydore Marie Bernard, hrabia Maeterlinck''' (ur. [[29 sierpnia]] [[1862 w literaturze|1862]] w [[Gandawa|Gandawie]], [[Belgia]], zm. [[6 maja]] [[1949 w literaturze|1949]] w [[Nicea|Nicei]], [[Francja]]) – [[Belgia|belgijski]] dramaturg, poeta, eseista, piszący w języku francuskim, laureat [[Nagroda Nobla|Nagrody Nobla]] w dziedzinie [[Nagroda Nobla w dziedzinie literatury|literatury]] za rok [[1911 w literaturze|1911]].
 
Pochodził z bogatej rodziny [[Flamandowie|flamandzkiej]], ukończył studia prawnicze, pracującnastępnie pracował w tym zawodzie w [[Gandawa|Gandawie]]. W [[1896]] roku zamieszkał w [[Paryż]]u, utrzymującgdzie utrzymywał się z pracy literackiej. W 1911 otrzymał Nagrodę Nobla. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] nie został przyjęty do armii z powodu nieodpowiedniego wieku, walczył jednak przeciw [[Niemcy|Niemcom]] na polu [[propaganda|propagandy]]. Lata międzywojenne wypełniła mu głównie działalność publicystyczna. W [[1939]] roku przez [[Portugalia|Portugalię]] wyjechał do [[Stany Zjednoczone|USA]]. Do [[Europa|Europy]] wrócił w [[1947]] roku. Należał do belgijskiej akademii literatury, od 1947 był prezesem międzynarodowego [[Pen Club]]u.
 
Maeterlinck znany jest przede wszystkim jako twórca dramatu symbolicznegosymbolistycznego. Jego utwory sceniczne odznaczają się tajemniczą atmosferą, nastrojowością, często nasycone są pesymizmem, wyrażając lęk egzystencjalny człowieka oraz jego bezradność wobec przeznaczenia. Najważniejsze dramaty, które wywarły wielki wpływ na innych twórców, to: ''Intruz'' ([[1890 w literaturze|1890]]), ''Ślepcy'' ([[1891 w literaturze|1891]]), ''[[Peleas i Melizanda]]'' ([[1893 w literaturze|1893]]), ''Wnętrze'' ([[1894 w literaturze|1894]]), ''Monna Vanna'' ([[1902 w literaturze|1902]]), ''[[Niebieski ptak (sztuka)|Niebieski ptak]]'' ([[1908 w literaturze|1908]]). Ich charakterystyczną cechącechę jeststanowi obojętność autora wobec świata postrzeganego zmysłowo. Z tego powodu akcja sceniczna zarysowana jest w sposób szkicowy. Naprawdę ważny dla Maeterlincka jestpozostaje ukryty, nieznany i niedostrzegalny sens zjawisk i wydarzeń, "drugie dno" realnych epizodów, w których tkwi prawda o człowieku i kierujących nim pobudkach. Swoim bezwolnym i biernym postaciom kazał funkcjonować w nieokreślonym świecie, często zbliżonym do świata marzeń sennych. Maeterlinck pisał również wiersze, w których przejawiał wyraźną fascynację poezją jednego z teoretyków i przywódców [[symbolizm]]u [[Stephane Mallarme|StephaneStéphane'a Mallarme'goMallarmégo]].
 
Jako poeta debiutował tomikiem ''Cieplarnie'' ([[1889 w literaturze|1889]]), wyrażając w wierszach przede wszystkim problem duchowego osamotnienia. Wydał również cykl ''Pieśni'' ([[1894 w literaturze|1894]]), czerpiąc inspirację z tradycyjnej, ludowej liryki flamandzkiej.
 
W okresie działalności studyjnej w Rosji, sztuki Maeterlincka miały ogromny wpływ na twórczość [[Wsiewołod Meyerhold|Meyerholda]] czyoraz Sulerżyckiego.
 
Wielką poczytnością cieszyły się znakomite eseje filozoficzno-przyrodnicze, w których dowiódł talentu wnikliwego obserwatora przyrody i umiejętności fascynującego jej opisywania: ''Życie pszczół'' ([[1901 w literaturze|1901]]), ''Inteligencja kwiatów'' ([[1907 w literaturze|1907]]), ''Życie termitów'' ([[1926 w literaturze|1926]]) oraz ''Życie mrówek'' ([[1930 w literaturze|1930]]).
Anonimowy użytkownik