Opłakiwanie Chrystusa (fresk Giotta): Różnice pomiędzy wersjami

m
WP:SK, drobne redakcyjne
m (Usunięto kategorię "Obrazy we włoskich kolekcjach"; Dodano kategorię "Obrazy w Kaplicy Scrovegnich" za pomocą HotCat)
m (WP:SK, drobne redakcyjne)
Temat opłakiwania zmarłego Chrystusa zaczerpnięty z [[Nowy Testament|Nowego Testamentu]] był kolejnym po motywie ''zdjęcia z krzyża'' najczęściej przedstawianym epizodem z życia i męczeńskiej śmierci Chrystusa. Według przyjętej wersji wokół ciała zmarłego pozostało siedem osób – [[Jan Ewangelista]], [[Józef z Arymatei]], [[Nikodem (postać biblijna)|Nikodem]], [[Maria Magdalena]] oraz [[Maria z Nazaretu]] ([[Matka Boża|matka Jezusa]]) i jej dwie siostry: [[Rodzina Marii|Maria Kleofasowa]] i [[Rodzina Marii|Maria Salome]]. Giotto nie odszedł od tej tradycji dodając jednak do sceny kilka dodatkowych postaci. Centrum fresku stanowi [[Maria z Nazaretu|Maria]] trzymająca na kolanach zmarłego Chrystusa. Wszystkie inne postacie skupiają wzrok na niej. Wyjątkowość fresku polega na ukazaniu ogromnego bólu i żalu na twarzach wszystkich zebranych w różny sposób: grymas bólu stojącego z prawej strony Nikodema, Jan z rozpaczy odrzucający ramiona do tyłu, Maria Magdalena przygarbiona, płacząca i obejmująca nogi Jezusa. Najwięcej bólu można zaobserwować w relacji Marii i Chrystusa. Ich twarze są bardzo blisko, wzrok matki szuka wzroku zmarłego syna. To na nich stykają się wszystkie linie kompozycji fresku. Dużą innowacyjnością jest ukazanie dwóch kobiet siedzących tyłem do widza. [[Waldemar Łysiak]] pisał: {{cytatD|''(...) dwie skulone plecami do widza, beztwarzowe postacie, których ból (ból tych milczących, zgarbionych pleców i tej anonimowości) ma ciężar większy niż ból figur o twarzach pełnych łez i grymasów cierpienia<ref>W. Łysiak ''Malarstwo białego człowieka'' t.1 s.50</ref>.''}}
 
[[FilePlik:Giotto di Bondone - Scenes from the Life of Christ - 20. Lamentation (detail) - WGA09248.jpg|thumb|180px|left|Rozpaczajacy Anioł - fragment]]
 
Nad sceną opłakiwania, na niebieskim tle, fruwająunoszą się w bezładzie małe aniołki. Zostały przedstawione w znacznym skrócie perspektywicznym co nadaje wrażenie zawieszenia ich w locie. Twarze aniołów przepełnione są cierpieniem a ich gesty mają cechy ludzkie; jeden wyciera łzy własną szatą, drugi rozpościera skrzydła i ramiona czym wyraża swą rozpacz, trzeci wznosi twarz ku niebu wydając krzyk rozpaczy, jeszcze inne zakrywają dłońmi twarz.
 
{{przypisy}}
== Bibliografia ==
 
* Helen de Borchgrave ''Chrześcijaństwo w sztuce'', Wyd. Horyzont, Warszawa 2002, ISBN 83-7311-452-1
* Rosa Giorgi ''Aniołowie i demony'', wyd. Arkady Warszawa 2007, ISBN 978-83-213-1380-8