Digvijaysinhji: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 9 bajtów ,  8 lat temu
m
(to transkrypcja, a nie transliteracja, zapis hindi, poprawa zapisu tytułu na sahib)
O Polsce usłyszał po raz pierwszy w [[lata 20. XX wieku|latach 20.]], gdy mieszkając wraz ze stryjem w Szwajcarii, poznał bliżej sąsiada – [[Ignacy Jan Paderewski|Ignacego Paderewskiego]]. Osobowość mistrza, rozmowy i dyskusje na temat Polski, które miały tam miejsce, zrobiły na młodym księciu takie wrażenie, że do końca życia czynnie interesował się jej losami<ref>Wiesław Stypuła, ''W gościnie u "polskiego" maharadży (wspomnienia z pobytu w Osiedlu Dzieci Polskich w Indiach w latach 1942–1946)'', Warszawa 2000, s. 97</ref>. Jako jeden z dwóch hinduskich delegatów w gabinecie wojennym Wielkiej Brytanii poznał generała [[Władysław Sikorski|Władysława Sikorskiego]].
 
Kiedy 24 grudnia 1941 Stalin wydał zgodę, by z [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|ZSRR]] wyjechały osierocone polskie dzieci, polscy ochotnicy zaczęli ich szukać w [[Dom dziecka|sierocińcach]]. W [[Aszchabad]]zie, przy granicy z [[Iran]]em zorganizowano polski sierociniec, do którego trafiały dzieci z całego Związku Radzieckiego. Dużą rolę w jego utworzeniu odegrała słynna piosenkarka [[Hanka Ordonówna]] i jej mąż [[Michał Tyszkiewicz]]<ref name=autonazwa1>[http://blogbiszopa.pl/2010/01/polskie-dzieci-maharadzy/ Blog Biszopa. Polskie dzieci maharadży] [dostęp 22.01.2011]</ref> współpracujący z radcą Józefem Żmigrodzkim z ambasady polskiej w [[Samara (miasto)|Kujbyszewie]]<ref>Praca zbiorowa. Leszek Beldowski i in., ''Polacy w Indiach. 1942–1948 w świetle dokumentów i wspomnień'', wyd. 2, Warszawa 2002, Wyd. Koło Polaków z Indii 1942–1948, s. 84</ref>. Dzieci z okolic [[Samarkanda|Samarkandy]] i [[Buchara|Buchary]] w [[Uzbekistan]]ie przewoził także wicekonsul z [[Bombaj]]u, Tadeusz Lisiecki<ref>[http://www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20080209&id=my32.txt Piotr Szubarczyk, Misja wicekonsula Lisieckiego] [[Nasz Dziennik]], Nr 34 (3051) z 9–10 lutego 2008</ref> wraz z kpt. Archie Webbem, przedstawicielem rządu indyjskiego<ref>[http://www.rzeczpospolita.pl/dodatki/plus_minus_000729/plus_minus_a_3.html Tomasz Gerlach (współpr. Stanisław Grzymski), "Sto lat poza ojczyzną" (m.in. wywiad z żoną E. Banasińskiego)] [[Rzeczpospolita (czasopismo)|Rzeczpospolita]] 29.07.2000 nr 176</ref>.
 
Obozy uchodźców polskich w Indiach, w tym także obozy dla polskich sierot, były organizowane przez Delegaturę Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej [[Trzeci rząd Władysława Sikorskiego|Rządu Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie]] pod kierownictwem Wiktora Styburskiego, Delegata w okresie 29 maja – 30 października 1943 oraz Kiry Banasińskiej, zastępcy Delegata<ref>Op. cit., Praca zbiorowa. Leszek Beldowski i in., ''Polacy w Indiach...'', s. 44-48</ref>. W 1942 w obecnym stanie Gudźarat, w [[Balachadi]] koło Jamnagaru, niedaleko letniej rezydencji maharadży, powstał ''Polish Children Camp''. Dokumentację techniczną opracował J.O. Jagus, główny inżynier Jama Saheba Digvijayasinhaji, a budowniczym był jego sekretarz wojskowy mjr Geoffrey Clarke<ref>Op. cit., Wiesław Stypuła, W gościnie... s. 93</ref>.
133 621

edycji