Vought F4U Corsair: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 181 bajtów ,  7 lat temu
m
lw
m (→‎Korea: lit.)
m (lw)
|konstruktor =
|typ = myśliwiec
|konstrukcja = [[Konstrukcja półskorupowa|półskorupowa]], metalowa
|załoga = 1 pilot
|data oblotu = 29 maja [[1940]]
[[Plik:Corsair fighter firing on Okinawa.jpg|thumb|left|250px|F4U Corsair odapala rakiety w kierunku japońskich pozycji podczas [[Bitwa o Okinawę|walk o Okinawę]], czerwiec 1945 roku]]
[[Plik:F4U-2 NAN05-06-86.jpg|thumb|left|250px|Myśliwce nocne F4U-2 Corsair na pokładzie jednego z lekkich lotniskowców typu [[Lotniskowce typu Independence|''Independence'']] w 1944 roku]]
Plany pierwszego samolotu powstały w [[1938]] roku jako propozycja nowoczesnego, jednomiejscowego myśliwca pokładowego dla Marynarki Wojennej USA. Samolot ten miał posiadać najpotężniejszy ówczesny silnik lotniczy - [[Pratt & Whitney]] XR-2800 ''Double Wasp''. Zamontowanie tego silnika, a co za tym szło, dużego śmigła o średnicy 4,06 [[metr|m]], wymagałoby stosunkowo długiego wysuwanego podwozia, podatnego na uszkodzenia podczas lądowań. Projektanci postanowili więc zmienić profil skrzydła na łamany - charakterystyczny później dla ''Corsaira'', z niższymi punktami mocowania podwozia. Dzięki temu pilot zyskał dodatkowo lepszą widoczność. Grupą konstruktorów przewodził Rex B. Beisel. Pierwszy prototyp oblatano [[29 maja]] [[1940]] roku. Uzbrojenie stanowiły 2 karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy Browning M1919|Browning M1919]] kalibru 7,62 [[milimetr|mm]] w przedniej części kadłuba oraz pojedyncze karabiny maszynowe [[Karabin maszynowy M2|Browning M2]] kal. 12,7  mm po jednym w każdym skrzydle. Podczas lotów próbnych w 1940 roku, samolot odniósł uszkodzenia podczas awaryjnego lądowania. Po remoncie, podczas testów samolot osiągnął prędkość 650 [[Kilometr na godzinę|km/h]]. Produkcję samolotu uniemożliwiały jednak pewne problemy z silnikiem, który dość często ulegał pożarowi podczas lotu oraz problemy ze sterowaniem. Doświadczenia z walk w [[Europa|Europie]] przekonały dowództwo US Navy do zamówienia cięższego uzbrojenia. Zamontowane w kadłubie karabiny maszynowe wymontowano, dodając po dodatkowym karabinie kal. 12,7  mm w każdym skrzydle. Takie rozwiązanie wymagało zlikwidowania skrzydłowych zbiorników z paliwem, więc konstruktorzy postanowili przy jednoczesnym przesunięciu kokpitu do tyłu, dodać dodatkowy samouszczelniający się zbiornik w kadłubie.
 
W lutym 1941 roku rozpoczęły się oficjalne testy XF4U-1 w lotnictwie marynarki, a 30 czerwca zamówiono pierwszą serię 584 maszyn '''F4U-1'''. Wtedy też samolot otrzymał oficjalną nazwę ''Corsair''. Podczas produkcji wprowadzono kilka ulepszeń, między innymi wyposażono samoloty w silnik [[Pratt & Whitney R-2800|Pratt & Whitney R-2800-8 ''Double Wasp'']] o mocy 2000 [[koń mechaniczny|KM]] z dwustopniową sprężarką oraz zwiększono liczbę karabinów maszynowych w skrzydłach do sześciu. Pierwszy seryjny samolot oblatano 24 czerwca 1942 roku, a marynarka wojenna pierwszy egzemplarz otrzymała z datą 31 lipca 1942. Podczas testów na lotniskowcu [[USS Sangamon (CVE-26)|USS "Sangamon"]] okazało się, że pilot znajdujący się w kokpicie praktycznie nie widzi co znajduje się przed samolotem podczas kołowania, co mogło powodować groźne wypadki. Zdecydowano więc, że pierwsze ''Corsairy'' trafią do [[dywizjon]]ów lotnictwa [[United States Marine Corps|piechoty morskiej]] (US Marine Corps.) stacjonujących w bazach na lądzie. Począwszy od 689 egzemplarza, w samolotach podniesiono nieco położenie kabiny pilota, a samą kabinę przekonstruowano zapewniając lepszą widoczność dla pilota. Wersję z nową kabiną oznaczono później F4U1-A. Niektóre samoloty przystosowano do zwiadu fotograficznego; otrzymały one oznaczenie F4U-1P. Późniejsze samoloty otrzymały silnik R-2800-8W z możliwością krótkotrwałego zwiększenia mocy do 2230 KM. W 1943 roku rozpoczęto dostawy odpowiedników F4U-1 z fabryk firm Goodyear (FG-1) i Brewster (F3A-1).
 
W sierpniu 1943 roku wprowadzono do produkcji wersję '''F4U-1C''', w której zastąpiono wszystkie karabiny maszynowe czterema działkami kalibru 20  mm. W kwietniu 1944 roku rozpoczęto równoległą z F4U-1C produkcję wersji '''F4U-1D''' wyposażonej ponownie w 6 karabinów maszynowych kal. 12,7  mm i mogącej przenosić odrzucany zbiornik z 605 litrami paliwa oraz 2 450-kilogramowe bomby pod skrzydłami. Odpowiednikiem tej wersji z zakładów Goodyear były samoloty '''FG-1D''', a u Brewstera '''F3A-1D'''. W późniejszych F4U-1D i FG-1D montowano szyny startowe dla ośmiu [[Niekierowany lotniczy pocisk rakietowy|rakiet]] 127  mm.
 
W listopadzie 1941 roku amerykańska marynarka wojenna zgłosiła pilne zapotrzebowanie na [[nocny myśliwiec]] oparty na ''Corsairach''. Zaowocowało to wyposażeniem 32 (według niektórych źródeł 12) F4U-1 w radar oraz osłony układu wydechowego. Samoloty te oznaczono '''F4U-2'''.
 
[[Plik:F4U-4B Corsair.jpg|thumb|300px|Vought F4U-4B Corsair należący do U.S. Marine Corps podczas przygotowań do startu z lotniskowca [[USS Sicily (CVE-118)|USS "Sicily"]] przed odlotem na misję bojową w Korei w 1950 roku]]
Ostatnią wersją produkowaną w dużych ilościach w czasie II wojny światowej była '''F4U-4''' z silnikiem P&W R-2800-18W ''Double Wasp'' o mocy 2100 KM. Nowością było też zastosowanie czterołopatowego śmigła. Samolot ten osiągał prędkość maksymalną 718  km/h (o ok. 48  km/h więcej niż F4U-1D). Uzbrojenie było identyczne z wersją F4U-1D (6 karabinów 12,7  mm, 8 rakiet oraz 2 bomby 450  kg). Zbudowano 2037 egzemplarzy tej wersji, oraz dodatkowo: 297 F4U-4B i F4U-4C (wyposażonych w 4 działka 20  mm zamiast karabinów maszynowych), jeden samolot F4U-4N (myśliwiec nocny) i 9 F4U-4P (samoloty zwiadu fotograficznego).
 
Po zakończeniu II wojny światowej wprowadzono wersję '''F4U-5''' z silnikiem R-2800-3W o mocy 2,300 KM, uzbrojoną w 4 działka kalibru 20  mm, 8 rakiet 127  mm i 2 bomby 450  kg. Produkowano również nocne wersje tego myśliwca, pierwszą z nich oznaczono F4U-5N, a drugą, wyposażoną dodatkowo w systemy przeciwoblodzeniowe F4U-5NL. Powstały też samoloty zwiadowcze F4U-5P.
 
Wraz z wprowadzeniem do służby myśliwców z napędem odrzutowym, ''Corsairy'' przestały odgrywać ważną rolę jako myśliwce, jednak bardzo dobrze sprawdzały się jako samoloty wsparcia. Począwszy od 1952 roku, do jednostek zaczęły docierać nowe ''Corsairy'' oznaczone tym razem '''AU-1''' (litera A oznaczała samolot wsparcia). Uzbrojenie strzeleckie w dalszym ciągu stanowiły 4 działka 20  mm w skrzydłach, jednak szyny startowe dla rakiet 127  mm zastąpiono pięcioma podczepami dla rakiet lub lekkich bomb w każdym skrzydle. W sumie samoloty te mogły przenosić 1815  kg ładunków bojowych. Napęd zapewniał silnik R-2800-83W ''Double Wasp'' o mocy 2300 KM z jednostopniową sprężarką wystarczającą do działań na niskich wysokościach.
 
Ostatnią wersją, było 97 egzemplarzy '''F4U-7''' zbudowanych specjalnie dla francuskiego [[Aeronavale]]. Samoloty te posiadały silniki R-2800-18W ''Double Wasp'', uzbrojenie identyczne z AU-1, oraz lżejszy pancerz.
|---
|style="background-color: #E7E7E7; border:2px solid grey;" align="left"|'''Masa własna'''
|align="center"|4074  kg
|align="center"|4175  kg
|align="center"|4461  kg
|---
|style="background-color: #E7E7E7; border:2px solid grey;" align="left"|'''Masa startowa'''
|align="center"|6350  kg
|align="center"|6654  kg
|align="center"|8798  kg
|---
|style="background-color: #E7E7E7; border:2px solid grey;" align="left"|'''Prędkość<br />maksymalna'''
|align="center"|671 &nbsp;km/h
|align="center"|718 &nbsp;km/h
|align="center"|708 &nbsp;km/h
|---
|style="background-color: #E7E7E7; border:2px solid grey;" align="left"|'''Pułap'''
|---
|style="background-color: #E7E7E7; border:2px solid grey;" align="left"|'''Uzbrojenie'''
|align="center"|6 × karabin maszynowy Browning kal. 12,7 &nbsp;mm<br />1 × bomba 450 &nbsp;kg
|align="center"|6 × karabin maszynowy Browning kal. 12,7 &nbsp;mm<br />2 × bomba 450 &nbsp;kg, lub<br />8 × pocisk rakietowy [[HVAR Holy Moses|HVAR]]
|align="center"|4 × działko M3 kal. 20 &nbsp;mm<br />bomby i pociski rakietowe
|}
 
21 810

edycji