Woda kotłowa: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 2 bajty ,  7 lat temu
m
m (lit.)
#** 3CaSO<sub>4</sub> + 2Na<sub>3</sub>PO<sub>4</sub> → Ca<sub>3</sub>(PO<sub>4</sub>)<sub>2</sub> + 3Na<sub>2</sub>SO<sub>4</sub>
 
Wyżej wymienione procesy technologiczne muszą być poprzedzone analizą chemiczną wody (oznaczenie twardości), będącebędącą podstawą do określenia odpowiedniej ilości substancji zmiękczających. Przeprowadzenie powyższych procesów w niskiej temperaturze może doprowadzić wodę do twardości 5°n, w temperaturze do 80 do 100 °C do twardości 0,5°n. Wraz z wzrostem temperatury zwiększa się również szybkość reakcji oraz osadzanie strąconych soli. Zastosowanie [[fosforan sodu|fosforanu sodu]] jest jeszcze skuteczniejsze.
 
'''Trochę inne podejście do tego zagadnienia''' mówi, iż dozowanie fosforanu trójsodowego, nie daje zadowalających efektów. Utrzymanie działania fosforanu na pożądanym poziomie wymaga ścisłej kontroli nad pH wody (rygorystyczne dozowanie NaOH) – odchylenia od optimum znacząco osłabiają jego działanie.
Poza tym, fosforan może najwyżej powstrzymać dalsze osadzanie się kamienia, ale nie jest w stanie usunąć kamienia już istniejącego.
Rozwiązaniem jest zastosowanie polimerowych środków do usuwania twardości. W porównaniu z fosforanem ich działanie polega na modyfikacji przestrzennej struktury cząsteczki węglanu, dzięki czemu cząsteczki nie są w stanie uformować osadu.
Zastosowanie odpowiedniej mieszaniny polimerów (wraz z dodatkami) daje oczekiwany efekt: usunięcie istniejących osadów, neutralizację twardości zawartej w wodzie i zgromadzenie się luźnego osadu w dolnej części kotła lub zbiornika wody uzupełniającej (do sprawnego odmulenia).