Hans Biebow: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 770 bajtów ,  7 lat temu
m
drobne redakcyjne
(drobne redakcyjne)
m (drobne redakcyjne)
'''Hans Biebow''', (ur. [[1902]] w [[Brema|Bremie]], zm. [[23 czerwca]] [[1947]] w [[Łódź|Łodzi; wykonany wyrok śmierci]]) – zbrodniarz hitlerowski, członek [[Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotników|NSDAP]] i szef cywilnej [[III Rzesza|niemieckiej]] administracji w [[Ghetto Litzmannstadt|łódzkim getcie]]. Przed wojną bremeński handlarz kawą.
 
W kwietniu [[1940]], gdypo utworzonoutworzeniu [[Żydzi|żydowskieżydowskiego]] gettogetta w [[Łódź|Łodzi]], został mianowany szefem biura ekonomiczno-żywnościowego łódzkiego getta w okupacyjnym magistracie, które w październiku 1940 przemianowano na "Zarząd getta" (''Ghettoverwaltung''). Biebow miał pod sobą 250 niemieckich pracowników administracji, a dzięki znajomości z [[Reinhard Heydrich|Reinhardem Heydrichem]] i [[Arthur Greiser|Arthurem Greiserem]], jego władza była bardzo szeroka. W codziennym zarządzie gettem kontaktował się z żydowska administracją getta, przede wszystkim z jej szefem - Przełożonym Starszeństwa Żydów w Litzmannstadt (Łodzi) - [[Chaim Rumkowski|Chaimem Mordechajem Rumkowskim]]).
 
Będąc szefem administracji niemieckiej getta łódzkiego, doszedł do bogactwa. Okradał Żydów, przywłaszczał sobie ich mienie oraz korzystał z ich darmowej niewolniczej pracy. W [[Pabianice|Pabianicach]] wybudował specjalne magazyny, w których składowano mienie pomordowanych ofiar obozu zagłady Kulmhof (Chełmno nad Nerem). Mienie to następnie wysyłano do [[Niemcy|Niemiec]], a Biebow często przywłaszczał sobie jego część. Początkowo opowiadał się za wykorzystaniem Żydów do niewolniczej pracy, zamiast ich eksterminacji. Toczył nawet spory z [[Schutzstaffel|SS]] obawiając się pozbawienia władzy nad gettem i utraty źródła wielkich dochodów. Jednak już w grudniu 1941 rozpoczęły się deportacje do Chełmna i Biebow zaaprobował politykę eksterminacyjną, dążąc jednak przy tym do przedłużania istnienia getta (mając na uwadze tylko własne profity materialne).
W getcie zamknięto początkowo pozostających w Łodzi 164 tysięcy Żydów, ale po transportach z [[Europa|Europy]] Zachodniej liczba ta wzrosła do ponad 200 tysięcy. Przeżyło jedynie 5 do 7 tysięcy osób, co było spowodowane masowymi wywózkami do [[obóz zagłady|obozów zagłady]] [[Kulmhof]] i [[Auschwitz-Birkenau]] oraz warunkami życia w samym getcie (głód i epidemie). Getto istniało aż do lata [[1944]], gdyż przynosiło wielkie profity Trzeciej Rzeszy (obecnie oblicza się je na 14 milionów [[dolar]]ów [[Stany Zjednoczone|amerykańskich]]).
 
GdyPo hitlerowcydecyzji postanowili, że należy zlikwidowaćlikwidującej getto, Biebow bardzo aktywnie i gorliwie brał udział w organizacji transportów do Chełmna i Auschwitz (lipiec i sierpień 1944). Po wywiezieniu ostatnich więźniów getta (29 VIIIsierpnia 1944) do końca okupacji niemieckiej w Łodzi (19 Istycznia 1945) nadzorował wywożenie pożydowskiego mienia pozostawionego w getcie do Rzeszy, przy pomocy specjalnie w tym celu pozostawionego około 800-osobowego komanda roboczego. Zdołał zbiec z Łodzi, niedługo przed wkroczeniem do miasta wojsk radzieckich.
Będąc szefem administracji niemieckiej getta łódzkiego, doszedł do wielkiego bogactwa. Bezlitośnie okradał Żydów, przywłaszczał sobie ich mienie oraz korzystał z ich darmowej niewolniczej pracy. Dbał by mieszkańcy getta byli w nim szczelnie zamknięci, cierpieli z głodu (zakupywał mniej żywności niż powinien, przywłaszczając sobie nie wydatkowane pieniądze).
W [[Pabianice|Pabianicach]] wybudował specjalne magazyny, w których składowano mienie pomordowanych ofiar obozu zagłady Kulmhof (Chełmno nad Nerem). Mienie to następnie wysyłano do [[Niemcy|Niemiec]], a Biebow często przywłaszczał sobie jego część. Początkowo opowiadał się za wykorzystaniem Żydów do niewolniczej pracy, zamiast ich eksterminacji. Toczył nawet spory z [[Schutzstaffel|SS]] obawiając się pozbawienia władzy nad gettem i utraty źródła wielkich dochodów. Jednak już w grudniu 1941 rozpoczęły się deportacje do Chełmna i Biebow zaaprobował politykę eksterminacyjną, dążąc jednak przy tym do przedłużania istnienia getta (mając na uwadze tylko własne profity materialne).
 
Po wojnie został aresztowany w Niemczech, w angielskiej strefie okupacyjnej, a następnie wydany (w 1946 r.) władzom polskim<ref>[L.M. Bart.], Jak sprowadzono zbrodniarzy hitlerowskich do Polski. Dzieło Misji Wojskowej do Badania Zbrodni Wojennych. [w:] „Polska Zbrojna”, 31 V 1946, nr 129, s. 5.</ref>. TuNastępnie został postawiony przed Sądem Okręgowym w Łodzi, [[a 30 kwietnia]] [[1947]] uznany jego wyrokiem za winnego zbrodni ludobójstwa i skazany na [[kara śmierci|karę śmierci]] przez [[powieszenie]]. Wyrok wykonano w ówczesnym więzieniu przy ul. S. Sterlinga 16 w Łodzi, - [[23 czerwca]] [[1947]])<ref>Abramowicz Sławomir, Odpowiedzialność za zbrodnie popełnione na Żydach w łódzkiem. [w:] "Getto w Łodzi, 1940–1944. Materiały z sesji naukowej - 9 VIII 1984". Łódź 1988, s. 133-134.</ref>. Jego zwłoki przekazano Collegium Anatomicum Uniw. Łódzkiego, na potrzeby kształcenia przyszłych lekarzy w zakresie [[anatomia|anatomii]].
Gdy hitlerowcy postanowili, że należy zlikwidować getto, Biebow bardzo aktywnie i gorliwie brał udział w organizacji transportów do Chełmna i Auschwitz (lipiec i sierpień 1944). Po wywiezieniu ostatnich więźniów getta (29 VIII 1944) do końca okupacji niemieckiej w Łodzi (19 I 1945) nadzorował wywożenie pożydowskiego mienia pozostawionego w getcie do Rzeszy, przy pomocy specjalnie w tym celu pozostawionego około 800-osobowego komanda roboczego. Zdołał zbiec z Łodzi, niedługo przed wkroczeniem do miasta wojsk radzieckich.
 
Po wojnie aresztowany w Niemczech, w angielskiej strefie okupacyjnej, a następnie wydany (w 1946 r.) władzom polskim<ref>[L.M. Bart.], Jak sprowadzono zbrodniarzy hitlerowskich do Polski. Dzieło Misji Wojskowej do Badania Zbrodni Wojennych. [w:] „Polska Zbrojna”, 31 V 1946, nr 129, s. 5.</ref>. Tu postawiony przed Sądem Okręgowym w Łodzi, [[30 kwietnia]] [[1947]] uznany jego wyrokiem za winnego zbrodni ludobójstwa i skazany na [[kara śmierci|karę śmierci]] przez [[powieszenie]]. Wyrok wykonano w ówczesnym więzieniu przy ul. S. Sterlinga 16 w Łodzi - [[23 czerwca]] [[1947]])<ref>Abramowicz Sławomir, Odpowiedzialność za zbrodnie popełnione na Żydach w łódzkiem. [w:] "Getto w Łodzi, 1940–1944. Materiały z sesji naukowej - 9 VIII 1984". Łódź 1988, s. 133-134.</ref>. Jego zwłoki przekazano Collegium Anatomicum Uniw. Łódzkiego, na potrzeby kształcenia przyszłych lekarzy w zakresie [[anatomia|anatomii]].
 
{{Przypisy}}