Otwórz menu główne

Zmiany

ilustracja
Wojska [[6 Armia (ZSRR)|6. Armii]] 22 i 23 lutego znalazły się w tak trudnej sytuacji, że pozostał im tylko odwrót na wschód. Nie wszystkie oddziały mogły wykonać taki manewr i znalazły się w okrążeniu. Natomiast [[25 Korpus Pancerny (ZSRR)|25. Korpus Pancerny]], mimo wszystko nacierający na [[Zaporoże (miasto)|Zaporoże]], oddalił się od 6. Armii o 100 km i pozbawiony paliwa znalazł się w okrążeniu. Sytuacja Frontu Południowo-Zachodniego stawała się tragiczna, ale mimo tego [[Stawka Najwyższego Naczelnego Dowództwa|Stawka]] do 25 lutego nie wydała zgody na odwrót. Odchodzenie wojsk frontu na rubież rzeki [[Doniec]] trwało do 3 marca podczas ciężkich walk połączonych z dużymi stratami<ref>''Encyklopedia II wojny światowej nr 36...'', s. 647–648.</ref>.
 
[[Plik:Bundesarchiv Bild 101I-330-3021-21A, Russland, Charkow, defekter Panzer IV.jpg|thumb|300px|left|Zniszczony PzKpfw IV należący do 1. Dywizji Pancernej SS w Charkowie]]
Pomyślny dla Niemców rozwój wydarzeń spowodował, że 28 lutego dowództwo Grupy Armii "Południe" wydało rozkaz bezpośredniego ataku na [[Charków]]. Zadanie to miała wykonać 4. Armia Pancerna wzmocniona trzema dywizjami i [[Grupa Operacyjna Kempf|grupą "Kempf"]]. W sumie na początku marca lewe skrzydło Frontu Woroneskiego było atakowane przez sześć dywizji pancernych, jedną zmotoryzowaną i dziesięć piechoty. Siły te miały działać na odcinku 150 km. Do zdobycia samego miasta wyznaczono dwa korpusy pancerne i jeden armijny, które miały w składzie pięć dywizji pancernych<ref name=autonazwa6>''Encyklopedia II wojny światowej nr 36...'', s. 648.</ref>.