Otwórz menu główne

Zmiany

drobne merytoryczne, drobne redakcyjne
|strona2 = {{Państwo|SUN}}
|dowódca1 = {{flaga|DEU|wariant=III Rzesza}} [[Erich von Manstein]]<br />{{flaga|DEU|wariant=III Rzesza}} [[Paul Hausser]]<br />{{flaga|DEU|wariant=III Rzesza}} [[Hermann Hoth]]<br />{{flaga|DEU|wariant=III Rzesza}} [[Eberhard von Mackensen]]
|dowódca2 = {{flaga|SUN}} [[Filip Golikow]]<br />{{flaga|SUN}} [[Nikołaj Watutin]]<br />{{flaga|SUN}} [[Konstanty Rokossowski]]<br />{{flaga|SUN}} [[Andriej Jeriomienko]]
|siły1 = 70 000 ludzi
|siły2 = 346 000 ludzi
 
== Kontrofensywa Mansteina i odbicie Charkowa ==
[[Plik:Kharkovcounteroffensive.png|thumb|300px|left|Mapa niemieckiej kontrofensywy pod Charkowem, luty-marzecluty–marzec 1943 roku]]
W połowie lutego możliwości ofensywne Armii Czerwonej na południu zostały całkowicie wyczerpane. Poniosła ona duże straty w ludziach i utraciła większość czołgów. Dla pozostałych brakowało paliwa i amunicji. Jeszcze gorzej było z amunicją do dział i moździerzy, co uniemożliwiło działania artylerii. Także wsparcie lotnicze, z powodu braku lotnisk umożliwiających objęcie zasięgiem linii frontu, było jedynie teoretyczne. Mimo tak trudnej sytuacji [[Józef Stalin|Stalin]] domagał się dalszych działań ofensywnych. [[Front Woroneski]] miał zająć [[Rylsk (miasto)|Rylsk]], Sumy, [[Ochtyrka|Achtyrkę]] i [[Połtawa|Połtawę]], a następnie nacierać w kierunku [[Kijów|Kijowa]] i osiągnąć rejon tego miasta, zanim ruszą lody na [[Dniepr]]ze. [[Front Południowo-Zachodni (radziecki)|Fronty Południowo-Zachodni]] i [[Front Południowy (radziecki)|Południowy]] miały rozbić niemieckie wojska w Zagłębiu Donieckim i dojść do Dniepru na odcinku od [[Krzemieńczuk]]a do [[Dniepropetrowsk|Dniepropietrowska]]. Znaczenie miał też aspekt polityczno-propagandowy tych działań. Wyzwolony [[Charków]] zamierzano ustanowić tymczasową stolicą [[Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka|Ukraińskiej SRR]]<ref>''Encyklopedia II wojny światowej nr 36...'', s. 646–647.</ref>.
 
 
== Podsumowanie i straty obu stron ==
[[Plik:Bundesarchiv Bild 101I-704-0129-08, Russland-Süd (Charkow-), Panzer VI (Tiger I).jpg|thumb|300px|[[Panzerkampfwagen VI Tiger|PzKpfw VI Tiger]] wna zniszczonymulicach CharkowieCharkowa]]
W czasie bitwy zniszczeniu uległy trzy radzieckie armie oraz jeden korpus pancerny – 52 dywizje, ponad 80 000 żołnierzy, z czego 45 219 zabitych i zaginionych. Odbudowa sił na tym odcinku przez [[Armia Czerwona|Armię Czerwoną]] trwała aż do lipca 1943 roku. Straty niemieckie są trudniejsze do ustalenia, ale np. w oddziałach uderzeniowych [[II Korpus Pancerny SS|II Korpusu Pancernego SS]]
wyniosły ok. 44%. Nie są to jednak dokładne ustalenia strat niemieckich, gdyż jednostki SS, jako najbardziej fanatyczne, rozmieszczane były na odcinkach, gdzie spodziewano się szczególnie trudnych walk. Ogólny bilans strat niemieckich szacowany jest na ok. 10 000 do 12 000 straconych żołnierzy.