HMS E14: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 20 bajtów ,  7 lat temu
drobne redakcyjne
m (drobne merytoryczne)
(drobne redakcyjne)
'''HMS "E14"''' – brytyjski [[okręt podwodny]] typu [[brytyjskie okręty podwodne typu E|E]] zbudowany w latach 1912 - 1914 stoczni Vickers w [[Barrow-in-Furness]], gdzie okręt został wodowany 7 lipca 1914 roku. Służbę w [[Royal Navy]] rozpoczął 1 grudnia 1914 roku. Pierwszym dowódcą był Lt. [[Edward Courtney Boyle]], który obok [[Geoffrey Saxton White]] został odznaczony [[Krzyż Wiktorii|Krzyżem Wiktorii]].
 
== Historia ==
W 1915 zostałazostał skierowanaskierowany do działań wojennych na [[Morze Marmara|Morzu Marmara]], aby uczestniczyć w [[Operacje morskie w Cieśninie Dardanelskiej|operacjach w Cieśninie Dardanelskiej]]. Był drugim, po [[HMAS AE2]], brytyjskim okrętem podwodnym, któremu udało się przedostać przez zapory z pól minowych i dostać na [[Morze Marmara]]. Jego misja trwała od 27 kwietnia do 18 maja 1915 roku. W czasie misji E14 zatopił turecką kanonierkę "Nurel Bahr", uszkodziłauszkodził [[stawiacz min]] "Perik I Shevket", ostatnią torpedą zatopił turecki statek transportowy z 6000 żołnierzyżołnierzami oraz bateriami artylerii<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = McCartney | imię = Innes | tytuł = British Submarines of World War I | wydawca = Osprey Publishing Ltd. | miejsce = Oxford | rok = 2008 | strony = 36 | język = en | isbn = 978-1-84603-334-6}}</ref>. W 1916 roku należał do Flotylli ŚródziemnomorskiejŚródziemnomorskich Okrętów Podwodnych (''Med Submarine Flotilla'') stacjonującejstacjonujących na [[Malta|Malcie]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.gwpda.org/naval/rnsub16.htm|tytuł=Disposition of RN submarines, 1916|praca="Naval Staff Monographs, 1916" i "Nominal List of Officers Serving in Submarines, revised to 1 Sept 1916"|data=31 października 1999|data dostępu=26 stycznia 2013|język=en}}</ref>.
 
W czasie [[Bitwa koło Imroz (1918)|bitwy koło Imroz]] okręt flagowy Imperium Tureckiego [[SMS Goeben|"Yavuz Sultan Selim""]] wpadłwpłynął na miny i został uszkodzony, w czasie wycofywania się i odwrotu ma Morze Czarne, "Yavuz Sultan Selim" osiadł na mieliźnie. Brytyjczycy podejmowali kilka prób jego zatopienia. Między innymi zorganizowano naloty bombowe, w wyniku których okręt został dwukrotnie trafiony. W kolejnej próbie do storpedowania "Yavuz Sultana Selima" został wysłany operujący w tym rejonie E14. Jednak po dotarciu na miejsce załoga E14 nie znalazła okrętu flagowego. 28 stycznia 1918 roku w czasie drogi powrotnej, załoga okrętu zauważyła okręt transportowy,. wW momencie przeprowadzania ataku jedna z torped wybuchła przedwcześnie uszkadzając okręt. Kapitan White nakazał awaryjne wynurzenie. Po wynurzeniu okręt znalazł się pod ostrzałem tureckiej artylerii nabrzeżnej w okolicach Kum Kale i wkrótce zatonął. W czasie próby dotarcia do brzegu zginął dowodzący Geoffrey Saxton White oraz większość załogi. Tylko dziewięciu członków załogi ocalało i dostało się do niewoli tureckiej<ref>Patrz ''British Submarines of World War I'', str. 36-37 </ref>.
 
=== Wrak ===