Gustaw Dobrucki: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 1150 bajtów ,  6 lat temu
więcej
(→‎Bibliografia: standaryzacja tytułów sekcji bibliografii)
(więcej)
'''Gustaw Karol Dobrucki''' (ur. [[4 kwietnia]] [[1873]] w [[Mizuń|Mizuniu]] koło [[Dolina (miasto)|Doliny]] w [[Iwano-Frankiwsk|stanisławowskim]], zm. [[12 czerwca]] [[1943]] w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski chirurg, ginekolog, polityk, [[minister]] wyznań religijnych i oświecenia publicznego, [[senator]] I kadencji w [[II Rzeczpospolita|II RP]].
 
== Życiorys ==
Był synem inspektora leśnictwa Wiktora Dobruckiego i Matyldy Lettner. Jego małżonką była Janina Berezowska, z którą miał córkę i syna.
 
Naukę gimnazjalną odbył w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]]. W 1896 ukończył wydział lekarski na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]]. Po zakończeniu studiów powrócił do Stanisławowa i zając się praktyką lekarską. W Stanisławowie był także prezesem [[Związek Strzelecki|Związku Strzeleckiego]].
W latach 1922–1927 był senatorem. Wybrany został z listy [[Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie"|PSL „Wyzwolenie”]], jednak w trakcie kadencji znalazł się wśród założycieli [[Partia Pracy (Polska)|Klubu Pracy]]. Od 9 stycznia 1927 do 27 czerwca 1928 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego w [[Pierwszy rząd Józefa Piłsudskiego|rządzie Józefa Piłsudskiego]]. Jako minister wprowadził m.in. obowiązek nauczania języka białoruskiego w gimnazjach na terenach zamieszkanych w większości przez [[Białoruś|Białorusinów]].
 
W okresie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] służył w wojsku jako lekarz w Karpatach, Tyrolu i we Włoszech. Był także lekarzem [[Polska Organizacja Wojskowa|Polskiej Organizacji Wojskowej]] i kierownikiem starostwa w Stanisławowie. Walczył w [[Małopolska Wschodnia|Małopolsce Wschodniej]] z [[Ukraińcy|Ukraińcami]] przez których był więziony.
 
Po wojnie ponownie osiadł w [[Iwano-Frankiwsk|Stanisławowie]] gdzie w latach 1920-1922 był dyrektorem szpitala powszechnego. W latach 1922–1927 był senatorem. Wybrany został z listy [[Polskie Stronnictwo Ludowe "Wyzwolenie"|PSL „Wyzwolenie”]], jednak w trakcie kadencji znalazł się wśród założycieli [[Partia Pracy (Polska)|Klubu Pracy]]. Od 9 stycznia 1927 do 27 czerwca 1928 był ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego w [[Pierwszy rząd Józefa Piłsudskiego|rządzie Józefa Piłsudskiego]]. Jako minister wprowadził m.in. obowiązek nauczania języka białoruskiego w gimnazjach na terenach zamieszkanych w większości przez [[BiałoruśBiałorusini|Białorusinów]].
 
Od 1928 mieszkał w [[Warszawa|Warszawie]], gdzie prowadził prywatną praktykę lekarską.
== Bibliografia ==
* Małgorzata Smogorzewska, ''Posłowie i Senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939. Słownik biograficzny. Tom I (A-D)'', [[Wydawnictwo Sejmowe]] 1998
* ''Kto był kim w II Rzeczypospolitej'', pod red. prof. [[Jacek Majchrowski|Jacka. M. Majchrowskiego]], Warszawa 1994, wyd I
 
{{Pierwszy rząd Józefa Piłsudskiego}}
[[Kategoria:Polscy ministrowie edukacji]]
[[Kategoria:Senatorowie I kadencji (1922-1927)]]
[[Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska)]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1873]]
[[Kategoria:Zmarli w 1943]]
[[Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem]]