Otwórz menu główne

Zmiany

brak opisu edycji
Początkiem intelektualnej tradycji semiologii jest ''[[Kurs językoznawstwa ogólnego]]'' [[Ferdinand de Saussure|de Saussure'a]]. De Saussure w dziele tym postulował utworzenie nowej nauki – semiologii – której ośrodkiem zainteresowania miał stać się znak. Znak miał być w tej nauce ujęty przede wszystkim w kontekście swojego funkcjonowania społecznego, a sama nowa nauka miała stać się podstawą odnowionego językoznawstwa. Odnowione językoznawstwo jako nauka o pewnym rodzaju znaków, znakach językowych, miało być częścią semiologii jako ogólnej nauki o wszystkich znakach. Tak rozumiana semiologia rozpowszechniła się w humanistyce drugiej połowy XX w. za sprawą ściśle inspirującego się dziełem de Saussure'a [[strukturalizm]]u.
 
Zasadnicze założenia semiologii ukształtowały się pod wpływem rozwoju strukturalistycznej [[semantyka językoznawcza|semantyki językoznawczej]]. Semiologowie uznają, że by znak mógł funkcjonować, musi on być osadzony w zbudowanym analogicznie do [[system językowy|systemu językowego]] systemie znaków zwanym [[kod]]em. Kod prócz zasobu znaków ([[słownik]]a) zawiera także zestaw kategorii formalnych umozliwiającychumożliwiających grupowanie elementów słownika w klasy pozostające między sobą w określonych relacjach ([[gramatyka|gramatykę]]) oraz zestaw reguł, umożliwiających konstrukcję z elementów słownika złożonych [[komunikat]]ów ([[składnia|składnię]]).
 
RelacjeSemiologowie dzielą relacje między znakami semiologowie dzielą na relacje paradygmatyczne, tj. relacje między znakami w systemie językowym, oraz relacje syntagmatyczne, tj. relacje między znakami w określonej, konkretnej wypowiedzi. W samych znakach semiologia wyróżnia [[plan wyrażania]] (''signifiant'' – znaczące, zewnętrzną formę dźwiękową i – wtórnie – graficzną znaku) oraz [[plan treści]] (''signifié'' - znaczone,; paralelną wobec planu wyrażania warstwę znaku konstruującą jego [[Sens (filozofia)|sens]]). [[Znaczenie]] semiologia rozumie jako właściwą dla danego systemu językowego całość, podzielną na elementarne i niepodzielne jednostki sensu.
 
Fundamentalne dla semiologicznego rozumienia pojęcia znaku jest umieszczanie tzw. "zjawisk znakowych" w procesie [[komunikacja|komunikacji]], w ich związku z [[nadawca|nadawcą]] i [[odbiorca|odbiorcą]] znaku, w powiązaniu z sytuacją nadawcy i odbiorcy, także w kontekście społecznym procesów komunikacyjnych.