Wadsworth Atheneum: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 77 bajtów ,  7 lat temu
m
drobne redakcyjne, lit.
m (drobne redakcyjne, lit.)
|www = http://www.wadsworthatheneum.org/
}}
'''Wadsworth Atheneum''' (pełna nazwa: '''Wadsworth Atheneum Museum of Art''') – [[galeria sztuki|muzeum sztuki]] w [[Hartford]] (stan [[Connecticut]]) . Założone w 1842 w [[Hartford]] przez miejscowego podróżnika, artystę-amatora i architekta [[Daniel Wadsworth|Daniela Wadswortha]]. Jestjest najstarszym publicznym muzeum sztuki w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]]<ref name="Stowe">{{cytuj stronę|url= http://www.nytimes.com/2003/01/12/nyregion/resignations-and-turmoil-at-the-atheneum.html|tytuł= Resignations and Turmoil at the Atheneum|autor= Stacey Stowe |opublikowany = www.nytimes.com |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref> i najwiekszymnajwiększym w stanie Connecticut<ref name="Maker">{{cytuj stronę|url= http://www.nytimes.com/2008/02/24/nyregion/nyregionspecial2/24musect.html?_r=0|tytuł= Smithsonian Arts Director Takes Top Job at Wadsworth Museum| autor= Elisabeth Maker |opublikowany = www.nytimes.com |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
W zbiorach muzeum<ref group=uwaga>Placówka nosi nazwę "ateneum", którego to terminu używano w XIX wieku dla określenia instytucji kulturalnej poświęconej historii, literaturze, sztuce i nauce, połączonej z biblioteką i kolekcją dzieł sztuki ioraz [[artefakt]]ów.znalezisk</ref> znajduje się prawie 50&nbsp;000 dzieł obejmujących 5&nbsp;000 lat historii sztuki, począwszy od greckich i rzymskich antyków poprzez europejskie [[rzemiosło artystyczne]], obrazy epoki [[barok]]u i [[surrealizm]]u, zbiór [[pejzaż]]y artystów [[Hudson River School]], obrazy europejskich i amerykańskich [[impresjonizm|impresjonistów]], dzieła epoki [[modernizm (sztuka)|modernizmu]], rysunki, grafikę i tekstylia, kolekcję rewolwerów Samuela Colta, sztukę Afryki po dzieła [[sztuka współczesna|sztuki współczesnej]]<ref name="History">{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/about/history/|tytuł= History | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>. Kolekcja obrazów malarzy Hudson River School w zbiorach Wadsworth Atheneum jest największa na świecie<ref name="Stowe" />.
Historyczny budynek muzeum został w 1970 roku wpisany na listę zabytków USA [[National Register of Historic Places]] jako poz. nr #70000709<ref>{{cytuj stronę|url= http://www.nationalregisterofhistoricplaces.com/ct/hartford/state9.html |tytuł= CONNECTICUT - Hartford County | autor= [[National Register of Historic Places]]|opublikowany = www.nationalregisterofhistoricplaces.com |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
== Historia ==
=== XIX w. ===
Wadsworth Atheneum Museum of Art, najstarsze publiczne muzeum sztuki w Stanach Zjednoczonych, zostało założone w 1842 roku przez Daniela Wadswortha, jednego z pierwszych znaczących amerykańskich mecenasów sztuki<ref name="History">{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/about/history/|tytuł= History | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>. Urodzony w Hartford Daniel Wadsworth był synem przedsiębiorcy, Jeremiasza Wadswortha i mężem Faith Trumbull, córki Jonathana Trumbulla, gubernatora stanu Connecticut. Był prawdopodobnie najbogatszym człowiekiem swoich czasów w tym stanie. W roku 1841 postanowił założyć galerię sztuk pięknych w rodzinnym mieście. Przekazał na ten cel grunt o wartości 20&nbsp;000 [[dolar]]ów, na którym stoi obecny budynek Atheneum. Jego darowizna była uwarunkowana założeniem stowarzyszeń, które miały się mieścić w budynku przyszłej galerii: Connecticut Historical Society i Hartford Young Men's Institute. Aby zebrać wymagane na budowę pieniądze, rozpisano subskrypcję opiewającą na ponad 30&nbsp;000 dolarów. Sam Wadsworth wniósł udział w wysokości 4&nbsp;000 dolarów, podniesiony wkrótce do 6&nbsp;500. Zgodnie z planem Wadswortha budynek miał się składać z trzech głównych części: centralnej, przeznaczonej dla galerii sztuki, oraz [[skrzydło (architektura)|skrzydeł]], północnego i południowego dla zaplanowanych przez niego stowarzyszeń. Budowę rozpoczęto w kwietniu 1842 roku, a ukończono zasadniczo w lipcu 1844 roku. Budynek został zaprojektowany w stylu [[neogotyk|neogotyckim]], a materiałem budowlanym był kremowy [[granit]] z [[Glastonbury (Connecticut)|Glastonbury]]. Część centralna budynku ma długość 24 m (w głąb działki), a skrzydła boczne po 21 m. Szerokość fasady wynosi 30 m. Koszt budowy wyniósł prawie 35&nbsp;000 dolarów<ref name="National Park Service">{{cytuj stronę|url= http://pdfhost.focus.nps.gov/docs/NRHP/Text/70000709.pdf |tytuł= NATIONAL REGISTER OF HISTORIC PLACES HARTFORD INVENTORY - NOMINATION FORM | autor= [[National Park Service]]|opublikowany = pdfhost.focus.nps.gov |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
Galeria Wadsworth Atheneum w pierwszych latach swojego istnienia rozwijała się powoli. Jej kolekcja składała się głównie z obrazów historycznych, portretów i pejzaży artystów amerykańskich (m. in. [[John Trumbull]], [[Thomas Cole]], [[Frederic Edwin Church]]) oraz z rzeźb z [[epoka wiktoriańska|epoki wiktoriańskiej]]. W latach 1889–1893 rodziny Goodwin i Morgan przeprowadziły publiczną kampanię na rzecz zbieraniazbiórkę funduszy na renowację i rozbudowę muzeum<ref name="History" />.
 
=== XX w. ===
W roku 1905 Elizabeth Hart Jarvis Colt podarowała muzeum ponad 1&nbsp;000 eksponatów, w tym obrazy malarzy Hudson River School, wyroby rzemiosła artystycznego i kolekcję broni palnej jej zmarłego męża [[Samuel Colt|Samuela Colta]]; przekazała też fundusze na budowę poświęconego mu pomnika Colt Memorial. W roku 1907 [[John Pierpont Morgan]] podjął się zbudowania Morgan Memorial, a w roku 1917 jego syn, John Pierpont Morgan, Jr. przekazał na rzecz muzeum kolekcję ojca (antyczne rzeźby z brązu, renesansowa [[majolika]], wyroby z kości słoniowej i srebra oraz [[porcelana sewrska]] i [[porcelana miśnieńska|miśnieńska]]). W 1926 kupił on dla muzeum kolekcję Wallace'a Nuttinga (meble z epoki kolonialnej, rzemiosło artystyczne). W roku 1927 Frank C. Sumner założył fundusz Ella Gallup Sumner and Mary Catlin Sumner Collection fundFund, przeznaczony na zakup obrazów do kolekcji. Wadsworth Atheneum było pierwszym amerykańskim muzeum, które nabyło prace [[Caravaggio|Caravaggia]], [[Joan Miró|Joana Miró]], [[Piet Mondrian|Pieta Mondriana]], [[Balthus]]a, [[William Michael Harnett|Williama Harnetta]] i [[Salvador Dalí|Salvadora Dalí]]. W 1927 roku stanowisko dyrektora objął A. Everett "Chick" Austin Jr. Podczas swojej trwającej 17 lat kadencji założył on w muzeum kolekcję malarstwa europejskiego, zwłaszcza barokowego, nabył dzieła czołowych modernistów i wprowadził do muzeum inne gatunki sztuki: [[muzyka|muzykę]], [[taniec]], [[teatr]], [[film]] i [[fotografia|fotografię]]. W latach 30. zorganizował pierwszą w Ameryce dużą wystawę dzieł włoskiego baroku, pierwszy pokaz prac surrealistów i pierwszą obszerną wystawę prac [[Pablo Picasso|Picassa]]. W roku 1933 sponsorował przyjazd do Ameryki zchoreografa choreografa[[George Balanchine| George'a Balanchine]], późniejszego założyciela [[New York City Ballet]]. Przybliżył publiczności Hartford dzieła takich twórców jak: [[Gertrude Stein]], [[Virgil Thomson]], [[Alexander Calder]], [[Le Corbusier]], [[Walter Gropius]], [[Martha Graham]] i [[Agnes de Mille]]<ref name="History" />.
 
Charles C. Cunningham, dyrektor muzeum w latach 1946–1966, wzbogacił zbiory malarstwa europejskiego o dzieła takich artystów jak: [[Giovanni Paolo Panini|Panini]], [[Francisco de Zurbarán|Zurbarán]], [[Jusepe de Ribera|Ribera]] i [[Frans Hals|Hals]], [[Claude Monet|Monet]], [[Auguste Renoir|Renoir]] i [[Camille Pissarro|Pissarro]], [[William Turner|Turner]], [[Joseph Wright of Derby|Wright of Derby]], [[William Holman Hunt|Hunt]] i [[Stanley Spencer|Spencer]], a kolekcję malarstwa amerykańskiego o prace [[Winslow Homer|Homera]], [[George Inness|Innessa]] i [[Thomas Eakins|Eakinsa]]. Utworzył nowe działy: Education and Membership oraz Department of Costumes and Textiles. W 1966 roku funkcję dyrektora objął James Elliot. Podczas swej dziesięcioletniej kadencji stworzył współczesną kolekcję, prezentując innowacyjne pokazy teatralne, muzyczne i taneczne<ref name="History" />.
 
W II poł. lat 60. XX wieku wnętrza pierwotnego budynku poddano renowacji, a część tylną poszerzono. Na początku 1969 roku budynek został ponownie otwarty dla publiczności<ref name="National Park Service" />. W roku 1975 roku James Elliot uruchomił program MATRIX, ukazujący poprzez wystawy, spektakle i wykłady różne tendencje w sztuce współczesnej. MATRIX stał się inspiracją dla ponad 50 podobnych programów w innych amerykańskich muzeach. W latach 1977–1987 kolejny dyrektor Tracy Atkinson skoncentrował się na renowacji budynków i powiększeniu powierzchni galerii. Muzeum częściej organizowało większe wystawy specjalne. W roku 1987 Wadsworth Atheneum przyczyniło się do powołania fundacji Amistad Foundation, przekształconej w roku 2005 w Amistad Center for Art & Culture, centrum poświęconego sztuce afroamerykańskiej. W 1985 roku muzeum nabyło dom swojego pierwszego dyrektora Chicka Austina, mający obecnie status ''[[National Historic Landmark]] ''<ref name="History" />.
 
Patrick McCaughey, dyrektor muzeum w latach 1988–1996, był pierwszym kustoszem sztuki afroamerykańskiej. Nabył on szereg dzieł artystów europejskich i amerykańskich oraz nadzorował przebudowę holu głównego z rysunkami ściennymi [[Sol LeWitt|Sola LeWitta]]. Poprzez wysyłanie dużej części stałej kolekcji Wadsworth Atheneum na wystawy do Paryża i Japonii McCaughey znacząco przyczynił się do wzrostu międzynarodowej renomy muzeum. Peter C. Sutton, dyrektor muzeum w latach 1996–2000, zorganizował w 1999 roku pierwszą monograficzną wystawę prac holenderskiego malarza [[Pieter de Hooch|Pietera de Hoocha]]. Rozpoczął cykl wystaw prac wybranych ze stałej kolekcji (m. in. wystawa Dalí’s Optical Illusions). Muzeum powiększyło swoje zbiory o różne dzieła, począwszy od obrazów Starych Mistrzów po dokonania [[pop-art]]u<ref name="History" />.
 
=== XXI w. ===
w roku 2000 na stanowisko dyrektora została wybrana, jako pierwsza w historii muzeum kobieta, Kate Sellers; pełniła ona ten urząd do roku 2003. Za jej kadencji kontynuowano koncepcje wystawiennicze jej poprzednika. Wystawa ''The Impressionists at Argenteuil'' okazała się być najpopularniejszą w historii muzeum. Za kadencji Willarda Holmesa, dyrektora w latach 2003–2008 dużą część zbiorów sztuki amerykańskiej i europejskiej prezentowano na wystawach organizowanych zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Europie<ref name="History" />.
1 maja 2008 roku dziesiątym dyrektorem została Susan L. Talbott, wcześniej dyrektor Smithsonian Arts w [[Smithsonian Institution]] w [[Waszyngton]]ie (3 lata) i [[dyrektor generalny]] w [[Des Moines Art Center]] (1998–2005). Jako cel postawiła ona sobie rozwój nowych programów i wystaw, dalsze powiększanie zbiorów muzeum, szczególnie jeśli chodzi o [[modernizm (sztuka)|sztukę nowoczesną]] i [[sztuka współczesna|współczesną]], oraz podejmowanie działań na rzecz uczynienia muzeum jeszcze bardziej otwartym i przyjaznym dla zwiedzających, którzy powinni mieć poczucie, iż muzeum należy do nich<ref name="Maker" />.
 
 
== Zbiory ==
W chwili otwarcia w roku 1844 w zbiorach muzeum było 79 obrazów i 3 rzeźby. Zbiory Wadsworth Atheneum dziś to ponad 50&nbsp;000{{formatnum:50000}} dzieł sztuki. Stan ten jest wynikiem polityki kupnazakupów, prowadzonej przez kolejnych sponsorów, dyrektorów i kustoszy muzeum<ref name="American Art">{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/collection-2/|tytuł= Collection | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
=== Sztuka amerykańska ===
Kolekcja sztuki amerykańskiej obejmuje około 1&nbsp;000 obrazów, 400 rzeźb i 4&nbsp;000 prac na papierze<ref name="American Art">{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/american/|tytuł= American Art | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
==== Malarstwo, akwarela, grafika ====
Na uwagę zasługuje kolekcja ponad 65 pejzaży artystów reprezentujących [[Hudson River School]], m. in. [[Thomas Cole|Thomasa Cole'a]], [[Frederic Edwin Church|Frederica Edwina Churcha]] i [[Albert Bierstadt|Alberta Bierstadta]]. Kolekcję założyli w XIX w. Daniel Wadsworth, Elizabeth Colt i in., którzy zamawiali obrazy bezpośrednio u artystów<ref>{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/hudson-river-school/|tytuł= Hudson River School | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>. Oprócz słynnej kolekcji [[Hudson River School]], uwagę zwracają XVIII-wieczne portrety pędzla [[Ralph Earl|Ralpha Earla]] i [[John Singleton Copley|Johna Singletona Copleya]], XIX-wieczne [[martwa natura|martwe natury]] malowane przez przedstawicieli rodu [[Charles Willson Peale|Peale]], [[malarstwo iluzjonistyczne]] końca XIX wieku i amerykański modernizm (obrazy [[Marsden Hartley|Marsdena Hartleya]], [[Edward Hopper|Edwarda Hoppera]], [[Georgia O'Keeffe|Georgii O'Keeffe]], [[John Marin|Johna Marina]], [[John Sloan|Johna Sloana]] i [[Andrew Wyeth]]a<ref name="American Art" />. Wielu z nich preferowało prace na papierze (akwarele i rysunki) niż malowanie obrazów olejnych<ref>{{cytuj stronę|url= http://americanmoderns.org/|tytuł= American Moderns on paper | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = americanmoderns.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
<center><gallery>
</gallery></center>
 
Na początku XX w. uwagę artystów amerykańskich przyciągnęła współczesność, zwłaszcza sceny z życia miejskiego i przemysłowego. Ośmiu amerykańskich malarzy, którzy przeszli do historii jako [[Ashcan School]] zyskało rozgłos, utrwalając przy pomocy rysunku zgiełk i kolor [[Lower East Side]], południowo-wschodniej części [[Manhattan]]u. Wielu z nich, w tym [[William Glackens]] i John Sloan, pracowało jako ilustratorzy w gazetach, a wykonane w plenerze rysunki służyły im jako szkice do obrazów olejnych. Nowojorski fotografik i właściciel galerii, [[Alfred Stieglitz]] stał się przywódcą amerykańskiego modernizmu i położył istotne zasługi na polu docenienia i uznania rysunków, akwarel i pasteli w pierwszych dekadach XX w. Jako pierwszy zaprezentował pionierów awangardy w tej dziedzinie: [[Charles Demuth|Charlesa Demutha]], [[Arthur Dove|Arthur Dove'a]], Johna Marina i Georgię O'Keeffe<ref>{{cytuj stronę|url= http://americanmoderns.org/progressive.php|tytuł= Progressive and Avant-Garde Artists | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = americanmoderns.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
[[Wielki kryzys]] z lat 30. XX w. ukształtował swoje pokolenie artystów amerykańskich. Mimo iż rozwój miast i przemysłu w dalszym ciągu stanowił ważny temat, artyści ci skupili się na problemach małomiasteczkowej Ameryki i regionów wiejskich. Wielu artystów były wspieranych przez rząd federalny za pośrednictwem programów finansowanych przez Works Progress Administration. Programy te zachęcały do tworzenia sztuki, która miała za zadanie przekazywać rodzime amerykańskie wartości. Przedstawicielem nowego kierunku, tzw. ''american scene painting'' stał się [[Thomas Hart Benton (malarz)|Thomas Hart Benton]], piewca centralnej części Ameryki. Przedstawiciele społecznego realizmu, jak [[Ben Shahn]], koncentrowali się na walce klasy robotniczej podejmowanej w celu przeprowadzenia reform społecznych, gospodarczych i politycznych. Preferowanym gatunkiem wielu artystów ([[Charles Ephraim Burchfield]], Edward Hopper) stała się [[akwarela]]. W 1928 roku ówczesny dyrektor Wadsworth Atheneum, A. Everett "Chick" Austin Jr., zorganizował pierwszą indywidualną wystawę akwarel Hoppera i zakupił kilka z nich do kolekcji<ref>{{cytuj stronę|url= http://americanmoderns.org/regionalism.php|tytuł= Regionalism, Social Realism, and American Visions | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = americanmoderns.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>. Zorganizował on również pierwszą wystawę prac surrealistów poza Europą (Newer Super-Realism, 1931), aktywnie wspierał surrealizm i neoromantyzm, uważając te kierunki za alternatywne formy modernizmu. Austin podziwiał surrealistów za ich sztukę, opartą na snach i podświadomości. Surrealiści zarówno w literaturze i sztuce zmieniali uporządkowane obiekty i słowa, tworząc z nich zaskakujące i niepokojące kombinacje. Jednym z przywódców ruchu był Salvador Dalí. Austin wynajął scenografów [[Eugene Berman]]a i [[Pavel Tchelitchew|Pavla Tchelitchewa]] do stworzenia tła dla przedstawień organizowanych w muzeum. Jednym z najambitniejszych jego przedsięwzięć stał się w roku 1936 Hartford Festival, tygodniowe święto sztuki, łączące w sobie koncerty, taniec, film, recitale oraz wystawy malarstwa i rysunku<ref>{{cytuj stronę|url= http://americanmoderns.org/surrealism.php|tytuł= Surrealism and Neo-Romanticism | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = americanmoderns.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
Sztuka amerykańska z lat 50. i 60. charakteryzuje się różnorodnością stylów i impulsów. Po zakończeniu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] wielu artystów europejskich zostało zmuszonych do przeprowadzki, a [[Nowy Jork]] zastąpił [[Paryż]] jako centrum sztuki światowej. Konkurencyjne i często sprzeczne style tego okresu określano jako "powojenną„powojenną abstrakcję"abstrakcję” i "realizm"„realizm”. W latach 60. zaczęły dominować [[pop-art]] i [[minimalizm (sztuki plastyczne)|minimalizm]]. Czołowi artyści tamtej epoki to: [[Morris Graves]], [[William Baziotes]], [[Andrew Wyeth]] i [[Pearlstein Philip]]<ref>{{cytuj stronę|url= http://americanmoderns.org/postwar.php|tytuł= Postwar Abstractions and the Resurgence of Realism | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = americanmoderns.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
==== Rzeźba ====
 
==== Rzemiosło artystyczne ====
Zaczątkiem kolekcji amerykańskiego rzemiosła artystycznego były orzechowe fotele przekazane przez Daniela Wadswortha w 1844 roku na rzecz nowo powstałegonowopowstałego muzeum. Istotne poszerzenie zbiorów nastąpiło za sprawą Nutting Wallace Collection. Wallace Nutting (1861–1941), z wykształcenia teolog, z zamiłowania fotograf, pisarz, antykwariusz i koneser sztuki, zgromadził niezrównaną kolekcję mebli stając się autorytetem w sztuce meblarskiej przez większą część XX wieku. Dzięki pośrednictwu J. Pierponta Morgana, Jr. kolekcja Nuttinga znalazła się w 1926 roku w Wadsworth Atheneum. Ozdobą kolekcji Nuttinga są takie eksponaty jak XVII-wieczny dworski kredens, krzesło z boazerii, [[skrzynia (mebel)|skrzynia]] łączona oraz charakterystyczna dla regionu Connecticut skrzynia dekorowana motywem słonecznika, tzw. ''sunflower chest''. Dzięki tej kolekcji w Wadsworth Atheneum znajduje się największy i najbardziej kompleksowy zbiór mebli z wczesnej epoki kolonialnej (tzw. ''Pilgrim-century furniture'') w Stanach Zjednoczonych.
Kolekcja rzemiosła artystycznego w niepowtarzalny sposób ucieleśnia historię kultury materialnej w [[Nowa Anglia|Nowej Anglii i Ameryce]]. Jej zakres chronologiczny rozciąga się od XVII-wiecznych skrzyń, misternie rzeźbionych i malowanych po współczesne wyroby [[Marcel Breuer|Marcela Breuera]], [[Frank Lloyd Wright|Franka Lloyda Wrighta]] i [[George Nakashima|George'a Nakashimy]]. Przykładem nowoczesnego designu i transformacji prostych materiałów przemysłowych w eleganckie dzieła sztuki są prace takich twórców jak małżonkowie [[Charles i Ray Eames]] i [[Warren McArthur]].
 
Kolekcja europejskiego rzemiosła artystycznego obejmuje około 7&nbsp;000 eksponatów, z których ponad 1&nbsp;300 pochodzi ze słynnej kolekcji J. Pierponta Morgana. W jej skład wchodzą starożytne wyroby ze szkła i z brązów, włoska majolika, szkło weneckie i w stylu weneckim (tzw. façon de venise), puchary z muszli [[łodziki|łodzika]], wyroby ze srebra oraz [[porcelana miśnieńska]], wiedeńska i [[porcelana sewrska|sewrska]].
 
Zbiory Wadsworth Atheneum wzbogacałybyły przezwzbogacane latalatami również przez kolekcje innych, hojnych darczyńców. Dzięki nim muzeum posiada dużą kolekcję ceramiki, w tym ceramiki prekolumbijskiej, chińskiej porcelany, XVIII- i XIX-wiecznej angielskiej ceramiki, porcelany secesyjnej z Berlina i Miśni oraz XIX-wiecznej porcelany sewrskiej. Z kolekcji Elizabeth B. Miles pochodzą angielskie srebra, a ze zbiorów Harold and Wendy Newman Collection ceramiczne lampki nocne typu veilleuses. Wśród starożytnych brązów wyróżniają się: grecki zamaskowany wojownik, hellenistyczny biegnący jelonek, patera z uchwytem w kształcie psiej glowy i rzymska figura aktora na ołtarzu. W zbiorach muzealnych znajduje też ponad 200 antycznych wyrobów ze szkła, głównie rzymskiego. Z kolekcji majoliki uwagę zwracają dwa dużych rozmiarów wazony i dwa duże półmiski z [[Urbino]], szopka bożonarodzeniowa z około 1500 roku i duży, ozdobny słoik, powstały w 1431 roku we [[Florencja|Florencji]]. Ozdobę XVII-wiecznych gablot kolekcjonerskich stanowiły wyroby ze srebra i pozłacanego srebra, w tym oprawione muszle [[łodziki|łodzika]], jaja strusie i kość słoniowa. Wśród 36 wyrobów ze szkła europejskiego z kolekcji Morgana uwagę zwraca XVI-wieczna wenecka butelka pielgrzymia. Kolekcja porcelany niemieckiej ze zbiorów Morgana zawiera głównie wyroby z manufaktury w [[Miśnia|Miśni]], w tym rzadkie komplety wazonów odlewanych w formie reliefów i naturalnej wielkości klatka. Francuska kolekcja porcelany to prawie 300 ważnych XVIII-wiecznych wyrobów pochodzących z [[Saint-Cloud]], [[Chantilly]], [[Vincennes]] i manufaktur w [[Sèvres]]. Z tej ostatniej pochodzi porcelanowy wazon, wykonany w roku 1763, należący niegdyś do [[Madame Pompadour]] <ref>{{cytuj stronę|url= http://www.thewadsworth.org/european-decorative/|tytuł= European Decorative | autor= Wadsworth Atheneum Museum of Art |opublikowany = www.thewadsworth.org |język=en|data dostępu=2013-05-26}}</ref>.
 
=== Kolekcja broni ===
{{Przypisy|2}}
 
[[Kategoria:Muzea sztuki w Stanach Zjednoczonych|Wadsworth Atheneum]]
[[Kategoria:National Historic Landmark|MuseumWadsworth Atheneum]]
[[Kategoria:National Register of Historic Places|MuseumWadsworth Atheneum]]
9445

edycji