Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 2776 bajtów ,  6 lat temu
rozbudowa artykułu, uźródłowienie
 
== Biografia ==
===Wczesne życie===
Jego ojciec był prawnikiem. Jan Maria został szambelanem papieża [[Juliusz II|Juliusza II]]. Kontynuował obrady [[sobór trydencki|soboru trydenckiego]] rozpoczętego w 1545.
Był synem prawnika<ref name="Kelly" />, Vincenza Ciocchi del Monte i jego żony, Cristofory Saracini<ref name="FIU">{{cytuj stronę | url = http://www2.fiu.edu/~mirandas/bios1536.htm#Ciocchi | tytuł = Ciocchi del Monte, Giovanni Maria | opublikowany = The Cardinals of the Holy Roman Church | język = en | data dostępu = 2013-06-16}}</ref>. Został wychowany przez swojego wuja, [[Antonio Maria Ciocchi del Monte]] i od niego także otrzymał wykształcenie<ref name="FIU" />. Jan Maria został szambelanem papieża [[Juliusz II|Juliusza II]]<ref name="Kelly" />. W 1511 mianowany został [[biskup]]em [[Siponto]]<ref name="Wollpert" />. Dziewięć lat później został biskupem [[Pawia (miasto)|Pawii]], a 22 grudnia 1536 został kreowany kardynałem<ref name="FIU" />. Otworzył obrady [[sobór trydencki|soboru trydenckiego]] rozpoczętego w 1545<ref name="Wollpert" />. Pełnił także rolę gubernatora Rzymu i [[Biskup Palestriny|kardynała biskupa Palestriny]]<ref name="Kelly" />.
 
===Wybór na papieża===
W 1511 roku otrzymał nominację na arcybiskupa Siponto. W 1520 roku [[Leon X]] mianował go biskupem Pawii. W 1543 został biskupem [[Palestrina|Palestriny]]. Założył rzymskie [[Collegium Germanicum]]. [[Mecenas sztuki]] i nauki. Praktykował [[nepotyzm]].
Podczas [[konklawe 1549-1550|konklawe]], ukształtowały się silne podziały pomiędzy frakcjami procesarskimi i profrancuskimi<ref name="Kelly" />. Z tego powodu obrady trwały aż dziesięć tygodni. Bardzo bliski elekcji był wówczas angielski [[kardynał]], [[Reginald Pole]], któremu ostatecznie zabrakło jednego głosu<ref name="Kelly" />. Kompromis pomiędzy kardynałami z rodu [[Farnese (ród)|Farnese]], a frakcją profrancuską doprowadził do wyboru kardynała del Monte<ref name="Kelly" />.
Po wyborze na papieża zbliżył się do cesarza. Wprowadził zmiany dotyczące beneficjów , relacji między kapłanami zakonnymi a świeckimi, dyscypliny zakonnej i ubioru kleru, a także przeprowadził zmiany administracyjne w kurii rzymskiej.Ustanowił w Rzymie Collegium Germanicum dla kształcenia księży niemieckich w celu przywrócenia katolicyzmu w kraju – kierownictwo powierzył jezuitom. W 1555 roku wysłał do [[Polska|Polski]] pierwszego [[nuncjusz apostolski|nuncjusza apostolskiego]]. Zreformował Uniwersytet Rzymski, mianował Michała Anioła głównym architektem przy budowie nowej bazyliki św. Piotra. Ufundował kościół św. Andrzeja i luksusową Villa di Papa Giulia w Porta del Popolo, gdzie rezydował w ostatnich latach swojego życia. Został pochowany w Porta del Popolo<ref name="Gryczyński">{{Cytuj książkę | nazwisko = Gryczyński | imię = Michał | tytuł = Poczet Papieży | data = 2000 | wydawca = Publicat | miejsce = Poznań | isbn = 83-245-0012-X | strony =200}}</ref>.
 
===Pontyfikat===
==Kardynałowie z nominacji Juliusza III==
Wkrótce po objęciu [[Stolica Apostolska|Stolicy Piotrowej]] Juliusz postanowił reaktywować [[sobór trydencki]] (co zobowiązał się zrobić składając kapitulacje wyborcze)<ref name="Kelly" />. Dokonał tego 14 listopada 1550, kiedy to wydał [[bulla|bullę]] ogłaszającą powrót soboru do [[Trydent]]u<ref name="Wollpert" />. Rozpoczął się on 1 maja 1551 i odbył kilka sesji, jednak król Francji [[Henryk II Walezjusz|Henryk II]] odmówił udziału jego kraju w soborze, co doprowadziło do sporu pomiędzy [[Walezjusze|Walezjuszami]], a [[Habsburgowie|Habsburgami]]<ref name="Kelly" />. Do konfliktu przyczyniła się także żądanie króla oddania Francji, [[lenno|lenna]] papieskiego – [[Parma|Parmy]], gdzie urzędował [[Oktawiusz Farnese]], wnuk [[Paweł III (papież)|Pawła III]]<ref name="Kelly" />. Interwencja zbrojna nie rozstrzygnęła tej kwestii, więc Juliusz został zmuszony oddać Parmę Francji i zawrzeć niekorzystny dla siebie pokój<ref name="Kelly" />. Usiłował później doprowadzić do pokoju pomiędzy zwaśnionymi władcami, lecz jego nadgorliwa neutralność wzbudzała niechęć z obu stron<ref name="Kelly" />.
{{osobny artykuł|Kardynałowie z nominacji Juliusza III}}
 
W spawach wewnętrznych nie wykazywał nadzwyczajnych inicjatyw, z wyjątkiem założenia rzymskiego [[Collegium Germanicum]] i reformy zakazującej kumulowaniu [[beneficjum|beneficjów]] hierarchom kościelnym<ref name="Kelly" />. 21 lipca 1550 zatwierdził konstytucję [[Jezuici|Towarzystwa Jezusowego]]. Za jego pontyfikatu, doszło do krótkotrwałej obediencji Stolicy Apostolskiej w Anglii – w 1553 roku na tron wstąpiła [[Maria I Tudor|Maria Katoliczka]], a kardynał Pole, został [[legat papieski|legatem papieskim]] z dużymi uprawnieniami<ref name="Kelly" />. W listopadzie tego samego roku Pole przewodniczył [[synod]]owi, który uwolnił Anglię od schizmy<ref name="Kelly" />.
Juliusz III mianował dwudziestu kardynałów na czterech konsystorzach.
 
Juliusz był [[Mecenas sztuki|mecenasem sztuki]] i nauki; praktykował [[nepotyzm]]. W 1555 roku wysłał do [[Polska|Polski]] pierwszego [[nuncjusz apostolski|nuncjusza apostolskiego]], [[Alojzy Lippomano|Alojzego Lippomano]]. Zreformował Uniwersytet Rzymski, mianował Michała Anioła głównym architektem przy budowie nowej bazyliki św. Piotra. Ufundował kościół św. Andrzeja i luksusową Villa di Papa Giulia w Porta del Popolo, gdzie rezydował w ostatnich latach swojego życia.
 
Zmarł na [[dna moczanowa|podagrę]]<ref name="Kelly" />. Został pochowany w Porta del Popolo<ref name="Gryczyński">{{Cytuj książkę | nazwisko = Gryczyński | imię = Michał | tytuł = Poczet Papieży | data = 2000 | wydawca = Publicat | miejsce = Poznań | isbn = 83-245-0012-X | strony =200}}</ref>.
 
==Nominacje kardynalskie==
=={{osobny artykuł|Kardynałowie z nominacji Juliusza III==}}
Juliusz III mianował dwudziestu kardynałów na czterech konsystorzach[[konsystorz]]ach<ref name="FIU" />.
 
{{Przypisy}}