7 Dywizja Piechoty (III Rzesza): Różnice pomiędzy wersjami

- wartościujące, drobne redakcyjne
m (Bot: Przenoszę 7 linków interwiki do Wikidata, znajdziesz je teraz w zasobie d:q259809)
(- wartościujące, drobne redakcyjne)
{{osobny artykuł|Bitwa pod Węgierską Górką}}
=== Początek walk ===
[[1 września]] [[1939]] 7 Bawarska Dywizja Piechoty pod dowództem gen. bryg. [[Eugen Ott (generał)|Eugena Otta]] przekroczyła granicę polską w [[Zwardoń|Zwardoniu]]. Potężne uderzenie, wspólnieodpierał zepolski swoimpododdział pododdziałem,pod dzielnie odpierałdowództwem por. TalarekTalarka. Realizując rozkaz przełożonego, pod naporem przeważających sił przeciwnika, zmuszony był wycofać się jednak w rejon [[Barania Góra|Baraniej Góry]].
 
[[2 września]] [[1939]] w godzinach rannych nastąpiło kolejne uderzenie 7 Bawarskiej Dywizji Piechoty w rejonie Ujsół, [[obrona Milówki|Milówki]] i [[Kamesznica|Kamesznicy]] w [[Beskid Żywiecki|Beskidzie Żywieckim]] oraz w rejonie [[Istebna|Istebnej]], [[Koniaków|Koniakowa]] w [[Beskid Śląski|Beskidzie Śląskim]]. Natarcie to przypłacili jednak Niemcy niemałą ceną, pozostawiając w Ujsołach, Rajczy, Nieledwi i Kamesznicy ponad 50 zabitych, a także zniszczono dużo zniszczonego sprzętu bojowego (głównie samochodów opancerzonych). O godz. 11.00 natarcie oddziałów 7 Dywizji Piechoty zostało zatrzymane w [[Milówka (województwo śląskie)|Milówce]].
 
=== Szturm fortów w Węgierskiej Górce ===
Oddziały niemieckie po przegrupowaniu ponowiły atak. W ramach artyleryjskiego przygotowania posypała się lawina pocisków i zapłonęły pierwsze chałupy.
 
W pół godziny później do ataku ruszyła piechota niemiecka, która wkrótce znalazła się na przedpolach schronów bojowych w [[Węgierska Górka|Węgierskiej Górce]]. 17 tys. żołnierzy 7. Bawarskiej Dywizji Piechoty szturmowało maleńki oddział polski, któremu udało się rozpędzić i odeprzeć pierwszą falę uderzenia celnym ogniem ckm-ów.
 
Niemcy zaczęli rozważniejostrożniej podchodzić do kwestii i planów ataku, decydując się na zdobywanie poszczególnych schronów po kolei. Taktyka ta, której kluczowym punktem były grupy szturmowe wspomagane przez saperów, nie dała spodziewanych efektów. I tak ataki trwały aż do późnych godzin nocnych. Płk Gaładyk dopiero wieczorem wydał rozkazał wycofanie się obrońcom. Załoga fortu "Waligóra" (dow.dowódca por. Leopold Galocz) zmuszona była do wycofania się z powodu braku amunicji. Walki trwały 8 godzin, po czym opór stawiły 2 forty w [[Węgierska Górka|Węgierskiej Górce]] "Włóczęga" (dow. ppor. Marian Małkowski) i "Wędrowiec" (dow.dowódca kpt. T. Semik), oraz 1 i 2 kompania strzelecka baonu "Berezwecz" (mjr Kazimierz Czarkowski), do których nie dotarł rozkaz wycofania się.
 
Rankiem [[3 września]] [[1939]] kpt. Semik zabronił prowadzenia ognia z wierzchu fortu i korzystał jedynie z ckm i działka 37 mm zamocowanych w ambrazurach. Rozkazu tego nie wykonał jego zastępca sierżant Raczyński i zginął przeszyty ogniem ciężkiego karabinu maszynowego.