Ken Rosewall: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 16 bajtów ,  6 lat temu
W 1953 Rosewall odniósł także pierwsze wielkie sukcesy w grze pojedynczej - wygrał [[Australian Open|mistrzostwa Australii]] i [[French Open|Francji]]. Rok później po raz pierwszy osiągnął finał na Wimbledonie, ale uległ w czterech setach reprezentującemu wówczas Egipt Czechowi [[Jaroslav Drobný (tenisista)|Jaroslavowi Drobnemu]]. W [[1955]] był w finale mistrzostw USA i wygrał po raz drugi mistrzostwa Australii. W kolejnym sezonie w finale turnieju australijskiego nie sprostał Hoadowi, otwierając swojemu rodakowi szansę do uzyskania Wielkiego Szlema. Przegrał z Hoadem również finał na Wimbledonie, ale ostatecznie uniemożliwił mu cztery zwycięstwa, wygrywając finał mistrzostw USA. Hoad mógł świętować jednak w [[1956]] Wielkiego Szlema, tyle że w grze podwójnej, właśnie z Rosewallem; trzy lata po tym, jak przegrali szansę na cztery triumfy w mistrzostwach USA po niespodziewanej porażce z nierozstawionymi reprezentantami gospodarzy w ćwierćfinale, w 1956 Australijczycy okazali się najlepsi w mistrzostwach: Australii, Francji, USA, i na Wimbledonie. Hoad i Rosewall są jedną z czterech męskich par, którym udało się zdobyć deblowego Wielkiego Szlema; oprócz nich osiągnięcie to mają na koncie [[Frank Sedgman]] i [[Ken McGregor]], [[Roy Emerson]] i [[Neale Fraser]] oraz [[Tony Roche]] i [[John Newcombe]] - wszyscy z Australii.
 
Do sukcesów Rosewalla w 1956 należy dodać udział w zwycięskiej ekipie w Pucharze Davisa. Australijczyk zdecydował się następnie na przejście na zawodowstwo. W gronie zawodowców rywalizował początkowo głównie ze słynnym [[Ricardo González|Pancho GonzalezGonzalezem]]em, później również z Lew Hoadem i kolejnym rodakiem [[Rod Laver|Rodem Laverem]]. Po ograniczeniu występów przez Gonzaleza w [[1963]] (Laver był wówczas dopiero u progu karieru wśród profesjonalistów) Rosewall uchodził za najlepszego gracza na świecie. Trzykrotnie wygrywał zawodowe mistrzostwa USA (1963, 1965, 1971).
 
W [[1968]] Rosewall doczekał się reformy tenisa, po której do rywalizacji wielkoszlemowej mogli przystąpić zawodowcy. Liczył już wówczas 33 lata, ale nadal grał skutecznie. W 1968 wygrał - po piętnastu latach od pierwszego triumfu - mistrzostwa Francji, rok później był w finale tego turnieju. Wygrał również US Open w [[1970]] oraz dwukrotnie mistrzostwa Australii (1971, 1972). Podobnie jednak jak przed przejściem na zawodowstwo nie udało mu się odnieść zwycięstwa na Wimbledonie, chociaż był w finałach jeszcze w 1970 i jako niemal 40-latek w [[1974]]. W 1974 był także w finale US Open, pokonując po drodze faworyta turnieju Johna Newcombe'a; w decydującym meczu nie sprostał [[Jimmy Connors|Jimmy'emu Connorsowi]], ale przypadł mu w udziale tytuł najstarszego uczestnika finału wielkoszlemowego w erze "open" (w wieku 39 lat i 310 dni).
Rosewall dysponował dużo gorszymi warunkami fizycznymi niż jego rywal i partner Lew Hoad, stąd otrzymał żartobliwy przydomek ''Muscles'' ("mięśniak"). Znakiem rozpoznawczym jego gry był slajsowany bekhend, uważany za jeden z najlepszych w historii (porównywany z uderzeniem bekhendowym [[Don Budge|Dona Budge'a]]). Tym właśnie bekhendem Rosewall zdobył kluczowe punkty w pojedynku finałowym ''World Championship Tennis'' w [[Dallas]] w 1972, pokonując faworyta Roda Lavera 4:6, 6:0, 6:3, 6:7, 7:6. Mecz ten, transmitowany przez telewizję, jest wymieniany wśród najlepszych spotkań tenisowych w historii.
 
Ken Rosewall wygrał łącznie osiemnaście turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej. Jedyny brak w bogatej karierze sprawił, że nazywa się Australijczyka "dziekanem" tenisistów, którzy nie wygrali Wimbledonu (innym znanym graczem, którego w karierze spotkało to samo, jest [[Ivan Lendl]]). Po zakończeniu kariery Rosewall uczestniczy regularnie w turniejach weteranów (także na Wimbledonie), a w [[1980]] został wpisany w poczet członków [[Międzynarodowa Tenisowa HallGaleria of FameSławy|Międzynarodowej Tenisowej Hall of Fame]].
 
'''Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:'''
* '''US Open 1970''' - 2:6, 6:4, 7:6, 6:3 z Tony Roche'm
* '''Australian Open 1971''' - 6:1, 7:5, 6:3 z [[Arthur Ashe|Arthurem Ashe]]
* '''Australian Open 1972''' - 7:6, 6:3, 7:5 z [[MalMalcolm Anderson|Malcolmem Andersonem]]
* Wimbledon 1974 - 1:6, 1:6, 4:6 z Jimmy Connorsem
* US Open 1974 - 1:6, 0:6, 1:6 z Jimmy Connorsem
{{Triumfatorzy US Open w grze mieszanej (XX wiek)}}
}}
{{Crédit Agricole Suisse Open Gstaad}}
{{Kontrola autorytatywna|VIAF=116884701}}