Leśnica (województwo opolskie): Różnice pomiędzy wersjami

drobne redakcyjne
m (integracja szablonów do szablonu dopracować)
(drobne redakcyjne)
}}
 
'''Leśnica''' ([[Dwujęzyczne nazewnictwo geograficzne w Polsce|dodatkowa nazwa]] w [[język niemiecki|j. niem.]] '''Leschnitz''') to- [[miasto]] na [[Górny Śląsk|Górnym Śląsku]], w [[województwo opolskie|woj. opolskim]], w [[powiat strzelecki|powiecie strzeleckim]], położone na południowo-wschodnim zboczu [[Góra Świętej Anny|Góry Świętej Anny]], na wysokości ok. 205 m [[n.p.m.]], siedziba [[Leśnica (gmina)|gminy miejsko-wiejskiej Leśnica]]. [[Podział administracyjny Polski 1975-1998|W latach 1975-1998]] miasto administracyjnie należało do [[województwo opolskie|starego woj. opolskiego]].
 
Według danych [[GUS]] z 30 czerwca 2008, miasto liczyło 2897 mieszkańców<ref>{{cytuj książkę|nazwisko=Nowak|imię=Lucyna|nazwisko2=Stańczyk|imię2=Joanna|nazwisko3=Znajewska|imię3=Agnieszka| tytuł=Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym (Stan w dniu 30 VI 2008 r.)|wydawca=Główny Urząd Statystyczny|miejsce=Warszawa|data=2008|miejsce=Warszawa|issn=1734-6118|język=pl|url=http://www.stat.gov.pl/cps/rde/xbcr/gus/PUBL_L_ludnosc_stan_struktura_30_06_2008.pdf}}</ref>.
{{dopracować|sekcja|źródła=2009-04}}
[[Plik:Leschnitz.JPG|thumb|250px|Rynek i kościół]]
W dokumencie księcia opolskiego [[Kazimierz I opolski|Kazimierza I]] z 1217 r. udzielił Leśnicy, należącej do kapelana książęcego Sebastiana i jego brata Grzegorza, zwolnienia od ciężarów prawa książęcego na tych samych warunkach, jakie uzyskali "goście" (''hospitels''), tzn. osadnicy niemieccy osiedleni poprzednio przez tego samego księcia w [[Opole|Opolu]] i [[Racibórz|Raciborzu]]. [[Prawo niemieckie]] poprzez mniejsze obciążenia i większe swobody umożliwiało szybszy rozwój miejscowości. We wspomnianym dokumencie mowa jest o Leśnicy jako osadzie targowej. Dokument ten pozwala uznać Leśnicę za jedną z najstarszych miejscowości w tej części [[Śląsk]]a. Książęta opolscy nadali miastu herb przedstawiający złotego orła górnośląskiego na błękitnym tle. Z dokumentu z 20 stycznia 1257 wydanego przez księcia [[Władysław opolski|Władysława I]] wynika, ze istniał już wtedy w Leśnicy drewniany kościół [[parafia]]lny pod wezwaniem Trójcy Świętej. W 1384 r. Leśnica była otoczona murami z trzema bramami: lichyńską, kozielslkąkozielską i żyrowską. W 1386 r. wójtostwo w Leśnicy oddano Pakoszowi z Bierawy. W tym samym roku wymieniono w dokumentach leśnicką łaźnię miejską, ławę piekarską, rzeźniczą i szewską.
 
W 1429 r. Leśnica została spalona przez [[husyci|husytów]] podczas ich wyprawy na Śląsk. Z dokumentu z 1439 r. wynika, że wójtem w Leśnicy był Strala. W 1451 r. spaliło się całe miasto wraz z kościołem i 17 domami poza miastem. Dopiero w 1498 r. wybudowano nowy kościół św. Marcina.
W okresie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] zginęło 165 mieszkańców Leśnicy, głównie mężczyzn walczących w szeregach armii niemieckiej. Kapitulacja Niemiec i proklamowanie państwowości polskiej w 1918 r. podniosły temat nowego wytyczenia granic na Górnym Śląsku. W Leśnicy, położonej na obszarze mieszanego etnicznie powiatu strzeleckiego, od 1919 r. działała komórka Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska pod kierownictwem Antoniego Panteroka. Wśród mieszkańców miasta wyraźnie przeważała jednak ludność niemiecka: w plebiscycie górnośląskim 20 marca 1921 r. 899 osób opowiedziało się za pozostaniem w granicach Niemiec, a 101 za przyłączeniem do Polski.
 
W trakcie [[III powstanie śląskie|III powstania śląskiego]] w maju i czerwcu 1921 Leśnica oraz sąsiednie miejscowości były miejscem krwawych walk. 7 maja 1921 r. została zdobyta przez baon strzelecki Pawła Dziewiora z podgrupy "Bogdan", po czym 9 maja odparto kontrnatarcie z rejonu Zdzieszowic. Gwardian z pobliskiej [[Góra Świętej Anny|Góry Świętej Anny]] wspominał, że w tym czasie doszło w mieście do poważnych ekscesów ze strony powstańców - rabunków i kradzieży, które nie ominęły także miejscowego proboszcza<ref name>{{cytuj książkę | autor = Ewald Stefan Pollok| tytuł = Góra Św. Anny. Śląska świętość| wydawca = Wydawnictwo Żyrowa| miejsce = Kraków| rok = 2000| strony = 166| isbn = 83-907364-0-3}}</ref>. 21 maja Leśnica została zdobyta przez niemieckie SSOS nacierajacenacierające zeod strony Gogolina. Odzyskane przejściowo w krwawych walkach przez oddziały katowickiego pułku [[Walenty Fojkis|Walentego Fojkisa]]. Ostatecznie podział Górnego Śląska w 1922 r. pozostawił miasto po stronie niemieckiej.
 
W 1934 r. Leśnica uzyskała połączenie kolejowe z [[Kędzierzyn-Koźle|Kędzierzynem-Koźlem]] i Strzelcami Opolskimi. W okresie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] w rejonie Leśnicy Niemcy założyli obozy pracy dla Żydów i jenieckie oddziały robocze. Ofiary niemieckiego obozu pracy pochowano w rejonie Muzeum. Wojna pociągnęła za sobą liczne ofiary spośród mieszkańców Leśnicy. Gdy wW styczniu 1945 do miasta zbliżył się front, który przyniósł śmierć także wielu jego cywilnym mieszkańcom, m.in. żołnierze radzieccy zamordowali ok. 100 pacjentów zakładu leczniczego. Wiele budynków uległo wtedy zniszczeniu.
 
Po przejściu frontu pierwszym burmistrzem Leśnicy został Paweł Lelonek. Leśnica pozostając w cieniu potężnych przemysłowych sąsiadów, jak Kędzierzyn-Koźle i [[Zdzieszowice]], przeżywała w okresie powojennym słaby rozwój. Brak przemysłu i upadek rzemiosła groził nawet w 1950 r. odebraniem jej [[prawa miejskie|praw miejskich]].
218

edycji