Otwórz menu główne

Zmiany

Literówka
Sam car, choć przyjmował poselstwa litewskie, nie był zainteresowany tronem ani dla siebie ani dla swojego syna. Chociaż gwarantował prawa i wolności szlacheckie to wysunął żądania nie do przyjęcia: inkorporację do państwa moskiewskiego terytoriów Wielkiego Księstwa Litewskiego aż po Dźwinę oraz połączenie Polski, Litwy i Moskwy w jeden organizm polityczny z dziedzicznym tronem. Ostatecznie kandydatura upadła, gdy na sejm elekcyjny car nie wysłał żadnego poselstwa<ref>U. Augustyniak, ''Historia Polski 1572-1795'', Warszawa 2008, s. 535.</ref>. Poparcie Radziwiłłów dla cara w było zapewne wynikiem gry politycznej, mającej na celu ograniczenie ryzyka najazdu moskiewskiego na Wielkie Księstwo Litewskie w okresie bezkrólewia<ref>S. Grzybowski, Dzieje Polski i Litwy (1506-1648), s. 477.</ref>.
[[Plik:Anjou 1570louvre.jpg|thumb|200px|[[Henryk III Walezy|Henryk Walezy]], malowidło przypisywane Jean’owi de Court]]
Kolejnym z liczących się rozwiązań był wybór [[Henryk III Walezy|Henryka Walezego]], brata króla Francji KarolKarola IX. Kandydatura Henryka do tronu Rzeczypospolitej pojawiała się jeszcze za życia króla Zygmunta Augusta. W 1566 roku zwrócił uwagę na taką możliwość Katarzynie Medycejskiej, matce Walezego, przebywający na dworze francuskim karzeł Jan Krassowski<ref>S. Cynarski, ''Zygmunt August'', s. 163.</ref>. Dla strony francuskiej wybór Henryka na króla Polski oznaczałby zmniejszenie wpływów Habsburgów, zyskanie sojusznika w walce z domem rakuskim, korzyści gospodarcze wynikające z prężnego handlu bałtyckiego, ponad to Karol IX mógł w ten sposób pozbyć się z dworu brata, którego uznawał za rywala. Dwór paryski jeszcze przed śmiercią Zygmunta Augusta wysłał półoficjalnie w misji sondażowej Jean’a de Balagny, któremu udało się pozyskać przychylność rodu Zborowskich oraz kanclerza wielkiego koronnego Walentego Dembińskiego. Oficjalne poselstwo na czele z biskupem Walencji Jean’em de Montluc zostało wysłane [[17 sierpnia]] [[1572]] roku. Uzdolniony ambasador francuski przeprowadził dobrą akcję propagandową, której nie zaszkodziła nawet Noc św. Bartłomieja w której królewicz Henryk odegrał niejasną rolę. Montluc pomimo rzezi hugenotów zainspirowanej przez dwór francuski wraz z Henrykiem Walezym, zdołał przedstawić kandydata francuskiego jako człowieka tolerancyjnego. Jednocześnie Francuzi agitowali w państwach Rzeszy Niemieckiej, Wenecji, Rzymie i Turcji zjednując poparcie posłów tych państw dla kandydatury Henryka<ref>S. Płaza, ''Wielkie bezkrólewia'', s. 14-17.</ref>. Duże znaczenie dla tej kandydatury miało poparcie udzielone przez legata papieskiego [[Giovanni Francesco Commendone|Giovanniego Commendone]], który coraz bardziej irytował się intrygami stronnictwa habsburskiego inspirowanymi przez prymasa Karnkowskiego i nuncjusza apostolskiego arcybiskupa Wincentego Portico<ref>U. Augustyniak, ''Historia Polski 1572-1795'', s. 536.</ref>. W Rzeczypospolitej za wyborem Walezego przemawiała obawa przed silnymi rządami Habsburgów, nadzieja na powstrzymanie najazdów tatarskich ze względu na bliskie stosunki francusko-tureckie oraz możliwość poprawy sytuacji finansowej skarbu państwa dzięki bogatemu elektowi.
 
== Elekcja ==
Anonimowy użytkownik