Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 166 bajtów, 5 lat temu
zmiana sensu opisu, przeredagowanie, przypis ten sam
1 km na zachód od Pomieczyna Królewskiego znajduje się osada Hejtus. Nazwa osady w 1773 roku została zapisana jako ''Heytuss'', w 1789 ''Heitus'', w 1865 ''Heytus''. Od 1921 nazywa się ''Hejtus''. Podobnych osad powstawało wiele w XVII i XVIII w. W 1773 pustkowie opuścił zarządca Deynert i otrzymał je Andrzej Cirocki. W 1820 stały tutaj 2 królewskie gburstwa, mieszkało tu 12 osób. Jeszcze w 1885 osada należała do [[Sianowska Huta|Sianowskiej Huty]]. W 1885 w 8 domach mieszkały 44 osoby.<ref>J.Belgrau,fragment książki „Wśród dolin i wzgórz”, belgrau.republika.pl</ref>
 
Według lustracji królewszczyzn z 1664 r. osada Hejtus należała do starostwa mirachowskiego i była królewszczyzną, stanowiła własność króla. W 1701 r. żyło tu 8 luteran i odnotowano dolnoniemiecką nazwę Hejtus, tzn. ''dom na siano''. NiegdyśW 1701r. w osadzie-pustkowiu Heytus(Hytus) odnotowano hutę szkła. Najpierw została tu wybudowana buda na siano, a następnie gospodarstwo i huta szkła. Od 1775r. Sianowo prowadziło księgi parafialne i do tej parafii należał Heytus.<ref name=":1">Jerzy Schroeder, Pomieczyno.Z dziejów wsi i parafii, Pomieczyno 2006, s.14</ref>. W 1765 r. mieszkał tu Mikołaj Paszeta.<ref>belgrau.republika.pl</ref>
 
W 1848 r. Heytusem zarządzał Urząd Domen w Kartuzach, stały tu 3 budynki, mieszkało 31 katolików. Obszar wsi zajmował 1 włókę (1 włóka "nowopolska" (od 1819 r.) = 30 morg = 16,79616 ha). W 1852 r. Joseph Miotk posiadał grunty na Heytusie i w Pomieczynie Królewskim. W 1881 r. jego areał w Pomieczynie Królewskim wynosił 1,69ha.
Anonimowy użytkownik