Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 232 bajty, 5 lat temu
dodanie faktu ze źródłem
 
Według lustracji królewszczyzn z 1664 r. osada Hejtus należała do starostwa mirachowskiego i była królewszczyzną, stanowiła własność króla. W 1701 r. żyło tu 8 luteran i odnotowano dolnoniemiecką nazwę Hejtus, tzn. ''dom na siano''. W 1701r. w osadzie-pustkowiu Heytus(Hytus) odnotowano hutę szkła. Najpierw została tu wybudowana buda na siano, a następnie gospodarstwo i huta szkła. Od 1775r. Sianowo prowadziło księgi parafialne i do tej parafii należał Heytus.<ref name=":1">Jerzy Schroeder, Pomieczyno.Z dziejów wsi i parafii, Pomieczyno 2006, s.14</ref>. W 1765 r. mieszkał tu Mikołaj Paszeta, który płacił z tego pustkowia 50 złotych pruskich. Jego budynki były w dobrym stanie. Jeśli chodzi o tacę, to ze wsi Pomieczyna i pustkowia Hejtuza każdy powinien dać do Strzepcza księdzu po wiertlu żyta, tyleż owsa.<ref>belgrau.republika.pl</ref>
W 1765r. miejscowość należała do powiatu mirachowskiego, natomiast w 1773r. Heytuss należał do powiatu kartuskiego.<ref>W.Heidn, "Die Ortschaften des Kreises Karthaus Westpreussen in der Vergangenheit, Marburg-Lahn 1965</ref>
 
W 1848 r. Heytusem zarządzał Urząd Domen w Kartuzach, stały tu 3 budynki, mieszkało 31 katolików. Obszar wsi zajmował 1 włókę (1 włóka "nowopolska" (od 1819 r.) = 30 morg = 16,79616 ha). W 1852 r. Joseph Miotk posiadał grunty na Heytusie i w Pomieczynie Królewskim. W 1881 r. jego areał w Pomieczynie Królewskim wynosił 1,69ha.
Anonimowy użytkownik