Otwórz menu główne

Zmiany

m
poprawa linków
W 1857 wrócił do Stambułu i został [[proboszcz]]em cerkwi przy ambasadzie rosyjskiej oraz wykładowcą historii prawosławia oraz języków [[język cerkiewnosłowiański|cerkiewnosłowiańskiego]] i [[język rosyjski|rosyjskiego]] w szkole teologicznej na Chalki. W 1861 patriarcha konstantynopolitański Joachim II wyświęcił go na metropolitę presławskiego. Antym (Czałykow), już po [[chirotonia|chirotonii]], odmówił jednak wyjazdu do [[Wielki Presław|Presławia]] w akcie protestu przeciw położeniu prawosławnych Bułgarów. W 1862 udał się natomiast do [[Małko Tyrnowo|Małko Tyrnowa]] i [[Kilkis|Kukusza]], by protestować przeciw projektowi wprowadzeniu na ziemiach bułgarskich unii kościelnej z Kościołem katolickim<ref name="pravenc"/>.
 
Od 1865 do 1868 był rektorem szkoły teologicznej na Chalki. W kwietniu 1868 został wyznaczony do objęcia [[metropolia widyńska|katedry widyńskiej]]. Jego poprzednik, grecki biskup Paisjusz, musiał opuścić [[Widin]] z powodu protestów wiernych bułgarskich. Oni również zażądali od metropolity Antyma zerwania łączności kanonicznej z Patriarchatem Konstantynopolitańskim. W grudniu 1868 hierarcha symbolicznie nie wymienił imienia patriarchy w odpowiednim momencie Świętej Liturgii, sygnalizując tym samym zaangażowanie się w ruch na rzecz odbudowy [[autokefalia|autokefalicznego]] Kościoła Bułgarskiego. Wziął udział w organizacji Synodu Kościoła Bułgarskiego, a następnie razem z biskupem makariopolskim [[IłarionHilarion Makariopolski(Michajłowski)|Hilarionem]] i [[metropolia łowecka|metropolitami łoweckim]] [[Hilarion (Iwanow)|Hilarionem]] i [[metropolia płowdiwska|płowdiwskim]] [[Panaret (Miszajkow)|Panaretem]] opracowywał statut Egzarchatu Bułgarskiego. 3 kwietnia 1872 otrzymał od sułtana [[berat]] potwierdzający, iż władze tureckie uznały go za zwierzchnika Kościoła Bułgarskiego<ref name="pravenc"/>.
 
11 maja 1872, wbrew zakazom patriarchy Konstantynopola, metropolita Antym ogłosił w czasie Świętej Liturgii przywrócenie autokefalii Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego. W odpowiedzi patriarcha Antym VI pozbawił go stanu duchownego. W tym samym roku Egzarchat Bułgarski został uznany przez Patriarchat Konstantynopolitański za organizację niekanoniczną, [[schizma]]tycką, zaś jej przywódcy - za winnych [[herezja|herezji]] [[etnofiletyzm]]u. Ogłoszenie autokefalii odbyło się z całkowitym poparciem władz tureckich i wiernych bułgarskich, za to wbrew procedurom prawa kanonicznego<ref>Ławreszuk M.: Prawosławie wobec tendencji nacjonalistycznych i etnofiletystycznych. Warszawa: Semper, 2009, ss. 189-190. ISBN 978-83-7507-045-3</ref>.