Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 80 bajtów ,  5 lat temu
m
drobne merytoryczne
Był synem [[Ion Brătianu|Iona Brătianu]], a także bratem Vintili Brătianu i Dinu Brătianu. Po ukończeniu prestiżowego kolegium św. Sawy w Bukareszcie, wstąpił na ochotnika do korpusu artylerii, w którym odbył sześciomiesięczną służbę. W 1883 wyjechał do [[Paryż]]a, gdzie uczył się początkowo w Collège Sainte-Barbe, a następnie w [[École Polytechnique]], gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Po powrocie do kraju znalazł pracę w kolejnictwie.
 
W 1895, już po śmierci ojca wstąpił do Partii Narodowo-Liberalnej i w tym samym roku uzyskał mandat deputowanego w wyborach do [[Izba Deputowanych (Rumunia)|parlamentu]]. 31 marca 1897 objął stanowisko ministra robót publicznych. Po stłumieniu [[Insurekcja chłopska w Mołdawii|insurekcji chłopskiej w Mołdawii]], w 1907 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych. Dwa lata później osiągnął szczyt swojej kariery politycznej obejmując kierownictwo nad Partią Narodowo-Liberalną, a następnie stając po raz pierwszy na czele rządu rumuńskiego.
 
Po raz kolejny na czele rządu rumuńskiego stanął w styczniu 1914 i pozostał na tym stanowisku do stycznia 1918. Podobnie jak i jego partia był zwolennikiem przyłączenia się Rumunii do państw [[Ententa|Ententy]] i wystąpienia przeciwko państwom centralnym. Trzeci raz objął stanowisko szefa rządu po strajku powszechnym w Bukareszcie (grudzień 1918), kiedy upadł gabinet Constantina Coandy. Brătianu przewodniczył delegacji rumuńskiej na [[Konferencja pokojowa w Paryżu (1919)|konferencji pokojowej w Paryżu]].
Ostatni raz na czele rządu rumuńskiego stanął w czerwcu 1927, pół roku przed śmiercią. Zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych [[Ostre zapalenie krtani|ostrym zapaleniem krtani]].
 
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Maria Moruzi, z którą miał syna [[Gheorghe I. Brătianu|Gheorghe]]. W 1906 poślubił Elizę Știrbey, która była wcześniej żoną [[Alexandru Marghiloman|Alexandru Marghilomana]]. Małżeństwo było bezdzietne.
 
== Publikacje ==
52 079

edycji