Pimen (patriarcha Moskwy): Różnice pomiędzy wersjami

→‎Biskup: była pomyłka, sprostowałem
(+nowy)
(→‎Biskup: była pomyłka, sprostowałem)
 
=== Biskup ===
4 listopada 1954 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wyznaczył archimandrytę Pimena do przyjęcia [[chirotonia|chirotonii]] biskupiej i objęcia godności biskupa bałckiego, wikariusza eparchii odeskiej. Ceremonia ta odbyła się w [[sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie|soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie]] 17 listopada 1957, głównym konsekratorem był patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy I, pozostałymi: arcybiskup odeski i chersoński [[Borys (Wik)|Borys]], arcybiskup kiszyniowski i mołdawski [[Nektariusz (Grigorjew)|Nektariusz]], biskup [[eparchia kirowohradzka|kirowohradzki i nikołajewski]] [[Innocenty (Leofierow)|Innocenty]] oraz biskup perejasławsko-chmielnicki [[Nestor (Tuhaj)|Nestor]]<ref name="filaret"/>. Jednak już w następnym miesiącu biskup został przeniesiony do eparchii moskiewskiej, ponownie jako jej wikariusz, z tytułem biskupa dmitrowskiego. Został wówczas jednym z najbliższych współpracowników patriarchy Aleksego<ref name="pimen"/>. Uczestniczył w rozmowach między Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego a Radą ds. Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, w czasie których władze radzieckie narzuciły Cerkwi nowy statut parafialny. Na jego mocy jedynym organem zarządzającym parafiami była "dwunastkadwudziestka" ("''dwadcatka''") świeckich, podczas gdy duchowieństwo parafialne oraz biskupi tracili wpływ na obsadę i funkcjonowanie placówek duszpasterskich. Nowy statut, jawnie niekorzystny dla Kościoła i wymuszony na nim przez rząd, został przez Synod przyjęty, co stało się powodem krytyki ze strony części duchowieństwa. W celu uniknięcia buntu duchownych Synod Kościoła zdecydował o przedyskutowaniu kwestii statutu na Soborze Biskupów, który odbył się w Ławrze Troicko-Siergijewskiej 18 lipca 1961. W imieniu Synodu z referatem uzasadniającym zmianę statutu jako "nieodzowną", wystąpił biskup Pimen<ref name="pimen"/>. Duchowny, podobnie jak i cały Synod, protestował jednak przeciwko zamykaniu kolejnych świątyń i monasterów (zwykle jednak bez powodzenia)<ref name="pimen"/>.
 
W 1960 otrzymał godność arcybiskupa, zaś 16 marca 1961 objął zarząd [[Eparchia tulska|eparchii tulskiej i bielowskiej]]<ref name="pimen"/>. Już w listopadzie tego samego roku wyznaczono go na [[Eparchia petersburska|metropolitę leningradzkiego]]<ref name="pimen"/>. Po dwuletniej służbie w Leningradzie Pimen (Izwiekow) został z kolei metropolitą krutickim i kołomieńskim<ref name="pimen"/>. Oprócz służby w eparchiach, których był ordynariuszem, duchowny spełniał również obowiązki ''locum tenens'' [[eparchia kostromska|eparchii kostromskiej]], [[eparchia ługańska|ługańskiej]] i [[eparchia smoleńska i wiaziemska|smoleńskiej]] (od 1959 do 1962)<ref name="pimen"/>. Przez pewien czas kierował Wydziałem Gospodarczym Patriarchatu Moskiewskiego i był proboszczem parafii przy [[sobór Objawienia Pańskiego w Moskwie|patriarszym soborze w Moskwie]]<ref name="pimen"/>. Zaliczany był do konserwatywnego skrzydła w hierarchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, mało aktywnego, żyjącego w ciągłym strachu przed represjami ze strony władz radzieckich<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Pospielovsky| imię = D.| tytuł = The Russian Church under the Soviet regime 1917-1982| wydawca = St. Vladimir's Seminary Press| miejsce = Crestwood-New York| rok = 1984| strony = 391| isbn = 0-88141-033-0}}</ref>. Metropolita talliński i estoński [[Aleksy II (patriarcha Moskwy)|Aleksy II]], współpracujący z Pimenem w Synodzie, charakteryzował go jako człowieka leniwego, bez woli i inicjatywy, łatwo ulegającego wpływowi innych osób. Podkreślał jednak, iż z powodu dostojeństwa i staranności w odprawianiu nabożeństw jest on szczerze lubiany przez wiernych<ref>{{cytuj książkę |nazwisko = Pospielovsky| imię = D.| tytuł = The Russian Church under the Soviet regime 1917-1982| wydawca = St. Vladimir's Seminary Press| miejsce = Crestwood-New York| rok = 1984| strony = 393| isbn = 0-88141-033-0}}</ref>.
Anonimowy użytkownik