Wojciech Zink: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 4 bajty ,  5 lat temu
(→‎Życiorys: Łasin)
W dzieciństwie kilkakrotnie zmieniał miejsce zamieszkania ze względu na pracę ojca. W 1912 rozpoczął naukę w [[I Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Krzywoustego w Nakle nad Notecią|gimnazjum w Nakle nad Notecią]], skąd w 1916 (po śmierci ojca, zmarłego w wieku 48 lat 15 lutego 1916 wskutek zaczadzenia) przeniósł się do Miejskiego Gimnazjum w [[Gdańsk]]u. Tamże w 1919 zdał egzamin dojrzałości. Podjął następnie studia w Seminarium Duchownym "Hosianum" w [[Braniewo|Braniewie]], wspierany finansowo przez wuja Franciszka Tyżaka, właściciela dużego gospodarstwa rolnego w Podlejkach koło Gietrzwałdu. 10 lutego 1924 przyjął święcenia subdiakonatu. Ze względu na brak wymaganego prawem kanonicznym wieku do święceń prezbiteratu skierowany został do pomocy duszpasterskiej w Gietrzwałdzie, gdzie u boku ks. [[Jan Hanowski|Jana Hanowskiego]] odbywał praktyki pastoralne oraz uczył się języka polskiego. 8 lutego 1925 we [[Frombork]]u został [[święcenia kapłańskie|wyświęcony na kapłana]] przez biskupa warmińskiego [[Augustyn Bludau|Augustyna Bludaua]].
 
Pierwszą placówką duszpasterską ks. Zinka była parafia w [[Gryźliny|Gryźlinach]], gdzie pełnił funkcję wikariusza (1925–1927). Analogiczną posługę pełnił we [[Wrzesina (województwo warmińsko-mazurskie)|Wrzesinie]] (1927–1935). Przez kilka miesięcy w 1935 administrował parafią w [[Barczewko|Barczewku]] (zastępował ciężko chorego proboszcza Franciszka Gemsa, który niebawem zmarł), by wreszcie w październiku tegoż roku objąć samodzielne probostwo w [[Lesiny Wielkie|Lesinach Wielkich]]. Sprawował też opiekę duszpasterską w parafii [[Wielbark]], gdzie dwa razy w miesiącu odprawiał nabożeństwa i głosił kazania w języku polskim (do wejścia w życie zakazu używania języka polskiego w sierpniu 1939). Na początku [[II wojna światowa|II wojny światowej]] pełnił posługę kapelana w Szpitalu Mariackim w Olsztynie. W 1940 znalazł się w grupie warmińskich duchownych (razem m.in. z [[Leon Kamiński|Leonem Kamińskim]] i [[Paweł Dziendzielewski|Pawłem Dziendzielewskim]]), skierowanych przez biskupa [[Maksymilian Kaller|Maksymiliana Kallera]] na pewien czas do pracy w diecezji chełmińskiej, gdzie zabrakło polskich księży po serii aresztowań. Biskup gdański [[Karol Maria Splett]], będący zarazem administratorem diecezji chełmińskiej, powierzył Zinkowi administrację parafii w Łasinie[[Łasin]]ie. Ks. Zink pracował tam krótko, od lutego do maja 1940. Powrócił następnie do Lesin Wielkich, gdzie pozostał niemal do końca wojny, pełniąc dodatkowo od października 1941 funkcję wicedziekana dekanatu mazurskiego.
 
Po wkroczeniu [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]] w styczniu 1945 szukał schronienia u wuja w Podlejkach (córka Franciszka Tyżaka Katarzyna pracowała już wcześniej u niego jako gospodyni), tam też został aresztowany i zesłany do obozu w [[Iławka (miasto)|Iławce Pruskiej]] (potem Bagrationowsk). Zwolniony z internowania w marcu 1946, zgłosił się do administratora diecezji ks. [[Teodor Bensch|Teodora Benscha]]; ten, ze względu na wcześniejsze obsadzenie parafii w Lesinach innym duchownym, skierował ks. Zinka do pracy w Gietrzwałdzie. Zink przybył do Gietrzwałdu w charakterze rezydenta, wspomagał w pracy duszpasterskiej wikariusza ks. Waldemara Borowskiego, a także kierował uroczystościami pogrzebowymi zmarłego właśnie (13 marca 1946) proboszcza ks. Franciszka Klinka. 1 maja 1946 przeniósł się do Olsztyna, gdzie z nominacji ks. Benscha został sekretarzem kurii. Pełnił również ponownie funkcję kapelana Szpitala Mariackiego w Olsztynie (do października tegoż roku). W październiku 1946 został dodatkowo notariuszem kurii, a w październiku 1948 znalazł się w gronie zespołu konsultorów generalnych, powołanego przez administratora Benscha na żądanie prymasa [[August Hlond|Hlonda]] wobec faktycznego zaprzestania działalności przez kapitułę warmińską. 23 kwietnia 1949 Zink otrzymał godność radcy duchownego. Współpracował z administratorem Benschem w powojennej odbudowie diecezji warmińskiej.
1648

edycji